nagenieten

De zee zingt dezer dagen haar zonnelied
oneindige schittering deint gestadig uit
over licht kabbelend water
de wind nu zo zoet als een slapend kind
houdt zich schuil schudt af en toe het hoofd
zijn adembriesje  verkoelt mens en dier
als een begrijpend iemand
die warmte wil ombuigen in koele streling
Er lijkt een onbreekbare eeuwigheid
onder ons

Ingrid Lenaerts

Het jonge groen van de spar groet
ligt buigend in de bries op en neer
als een spring in het veld
van de jonge lente die uitzonderlijk zomert 
zonlicht op de middag
dat verstoppertje speelt tussen de takken
In de tuin slaapt de stilte
meegaand  met uur dat vertraagt
in de loomheid van deze dagen.

Ingrid Lenaerts
 

Lente waar ben je?
nu zomer je al verdringt
straks dan winterweer?

Ingrid Lenaerts

Zoals rotsen uitslijten door eeuwige wind
zo ook zit er sleet op "de band"
Na jaren scoren en succes na succes
de breuk in de grondlaag van onze club
kibbelen  bekvechten ruzie
gemiste optredens slechte verkoop
de band zit vol gaten
we zijn een kaas door de muizen aangrvreten
het publiek laat ons vallen
van verzinken willen wij gered
Save our band save the music.

Ingrid Lenaerts

Ze heeft me bewaakt als een hellehond
blafte dagelijks de regels en de geboden
als de almacht die ze vertegenwoordigde
Ik huiverde van haar blik en gezicht
tot in elke vezel van mijn kinderziel
Ik rilde bij haar schaarse aanrakingen
angst omklemde mijn  lijf als een wurgslang
die in haar gedachtengoed schoon schip maakte

Van de hellehond loopt nu nog het geraamte rond
krakend van de ijzige leeftijd
die ze nog meedraagt
de intensiteit van de zwarte woorden
blijft nazinderen als een resonantie
in een tunnel tussen leven en dood.

Ingrid Lenaerts

Vannacht ellenlange rijen  wagens
achter de barricades op de snelweg
flikkerende zwaailichten blauwe nachten
manifeste opwachting van politie
in groot ornaat voor de blazerij
ademtesten bloedstalen processenverbaal
drugshonden en gesnuffel
heelwat lui op de bon voor.....
van alles dat niet mag.
en toch liepen er nog te lallen
zwierzat en nonsens verkopend
scheldend in veelkleurige schuttingtaal
de ontnuchtering moet nog komen.

Ingrid Lenaerts

Zij komt uit de diepte gekropen
verlegen loerend over het muurtje
ze durft niet goed zeggen de mensen
wat durft ze dan  niet doen?
Ze wil niet bekeken worden bekent ze
men praat over haar verleden
iedereen stoot iedereen aan
kijk daar is die van de kolenboer
Ze heeft ze niet allemaal op een rij
in het holst van de nacht gaat ze spoken
de mannen schuiven rijtje voor de deur
kinderen mijden haar als een beetje pest
boze tongen doen hun werk
tot op een dag zij een levende legende wordt
ze laat wonderen gebeuren met de glimlach
ze geneest doven en blinden
ze schenkt het grote vertrouwen

Ingrid Lenaerts

Verleden stad met walmende schoorstenen
op de helling vervlogen tijden duisternis
die de trek naar het Walenland herinnert
de charbonnage of toen het goud nog zwart was
op foto de lijkwagen met paarden
de stoet  vijftigerjaren die zich in beweging zet
het moet er koud zijn geweest
zelfs het verdriet leek er te bevriezen
op de straatstenen als grijze zusters naast elkaar
slechts mussen die uiteenstoven
bij achtergelaten paardenpoep

Ingrid Lenaerts

Zij is geen wereldnieuws haalt het scherm niet
klokvast zet ze haar gewoonten uit de kast
haalt ze niet door elkaar
bedient zich van de regelmaaat
van de natuur in het leven rondom
en toch heeft zij ook haar verhaal
kort of lang ze beleeft het allemaal
in trappen van gradatie
goed beter best is vaak aan de orde
ook slecht en  slechter zijn haar niet ontgaan
zij heeft geen behoefte uit de kast te treden
blijft gewoon daar waar de klok verder tikt.


Ingrid Lenaerts

Lopend langs een golfterrein
daarbuiten de landweg in stilte
nauwlijks iemand te zien tenzij
verscholen in het groen
een groepje spelers met het wagentje
aan een zandinclinering
ballen zoeven door de lucht
de spelers zijn in rijke concentratie

wij de toeschouwers zijn de buitenbeentjes
die zonder enig benul 
alweer voor een andere vraag staan

Waarom spelen ze golf  met die ernst
alsof er geen bestaan meer is
na de laatste slag.

Ingrid Lenaerts

Xantippe is dat kijfwijf van Socrates
hoewel ze al lang  zelfs heel lang
naar de eeuwige jachtvelden zou  zijn
weet ze toch telkens te ontsnappen
reïncarneert ze met grote regelmaat
in één of ander vrouwenlijf
als verhuld serpent met gespleten tong
als de boze heks uit een sprookje
de wesp met de gifangel
de klappij van historische achterklap
met lippen als messen die in het hart boren
waar zij haat en nijd laat gedijen
Xantippe liep ik weer eens tegen het lijf
Ze blijft me achtervolgen.

Ingrid Lenaerts