magistraal

Kom eens kjken naar het monument
van liefde en door liefde
die jonge lui  op de bank
hand in hand
de wereld in hun breide ogen
die ze ademloos bevaren
hun azuurblauwe wateren
die allles beloven
uitvergroot en oneindig goed
onder de maan en de sterren.

Ingrid Lenaerts

Er zit geen ziel meer in dat lijf
dat nog slechts een hoopje verwaandheid
pronken laat
zonder eigen gedachten
alsof zij een windvogel was
draaiend in alle richtingen
Dat lijft hoort haar niet meer toe
hij nam het en zoog het leeg
als een geniepige vampier
Ik herken haar niet meer
Ik ben haar kwijt verkocht  aan de wind
die ik ook niet vatten kan
hier scheiden onze wegen
door het diep van onze ervaringen
toen wij nog hoopvol met jonge hart en hoofd
te wachten stonden
aan de tijdskade.

Ingrid Lenaerts

Duinen verstuiven
hun zand met kwistige hand
een bleke zon straalt.
het helmgras als lans
ten strijde, verdedigt zich
onderwerpt gedwee
de volksverhuizing
door een zotte wind vervloekt
de duinenafbraak

Ingrid Lenaerts

Zij is een onuitgesproken verlangen
dat kolkt en draait
dat drijft en weer zinkt
tot zelfs het licht van de vuurtoren
priemend en draaiend in de nacht.

Zij is een eiland 
verafgelegen in haar oceanen
van witblauwe gevoelens
met de onschuld van een kind
zij trotseert de verleiding
van de terugkeer naar het vasteland
de storm beukt op haar in
zij laat niet los.

Zij is de vulkaan
met de rookpluim om de top
zij wacht en wacht
zonder woorden
maar haar lichaam ontkent niet
dat wat zo diep in haar leeft
het onuitgesproken verlangen
als een borrelende eruptie

Ingrid Lenaerts

Tropenlucht
Een dreigend hemelveld
hoge wolken met ossenkoppen
ze lijken zo historisch strijdlustig 
zoals wapenfreaks in een strijdperk 
ze gaan ten aanval en strepen het luchtpalet 
grijs zwart met een paarse zon in de ondergang
Ik huiver van hun vechtlust 
zie het vonken in de verte
gedonder en geroffel voorspelt
niets goed 
bakken water
hevige wind 
en vernieling
wachten trappelend.

Ingrid  Lenaerts


 

Zuidlaren heel hoog in Nederland
een verrassing voor het oog
het groent er overal
tussen hoge stapelwolken de zon
de vrede die huizen bouwt
ongestoord de tijd sinds jaren
Hollands glorie ongewijzigd in zijn uitgave.
rust die niet roest alom
tussen bedrijvigheid van fietsers
die bij het landschap horen
ik groet u.
Ingrid Lenaerts

Een brink in schaduw
de zon bladert in takken
gek dartelt het licht

Ingrid Lenaerts

Een  hoeve in Delfst- blauw
bij een oude molen
wieken draaiend in de wind
de ophaalbrug over het water
laat een zeilboot voorbij doorvaren
een stille visser zit te turen aan de oever
spelende kinderen op het gras
De tijd sprak toen nog van rust
die goede oude is vervaagd
vervangen door een andere
die naar adem hapt om te overleven.

Ingrid Lenaerts

Verdorde bloemen
 trieste getuigenissen
 van afwezigheid

verdwenen huurders
lieten er geen sporen na
alleen de kilte

Ingrid Lenaerts

Grijze regendag
kwelt van morgen tot avond
vakantiegangers

water op straat
om doelloos te verzuipen
alles wat verveelt

waar blijft de zon toch? 
een vraag die velen stellen
weldra is ze er.

loze belofte
neen zegt de weerman ze komt
zou hij het weten?

Ingrid Lenaerts 

Schaduwen maanlicht
boomstammen vergrijzen traag
hoor de uil roepen

de aarde knettert
de hitte laat de dag los
 het bos herademt

Ingrid Lenaerts

Heilige warmte wij kunnen je niets vragen
je bent voor ons de grote willekeur
of wij je nu smeken of je verwensen
je bent onze meerdere in grootheid en in graad
je bespeelt ons met je eigenste ik
de ene dag stook je de aarde af
de andere dag dompel je ons onder in water
je blijft dan de grote afwezige
we mogen voor je buigen
we mogen je verwensen
je gaat je eigen gang
dit jaar liet je ons zomaar vallen , heilige warmte
doe een eens inspanning voor onze contreien
je zal heel zeer goed scooren
Doe maar je best  want dat loont.
Un nederige dienaar, een zonneklopper.

Ingrid Lenaerts