bossen

Je hebt de spetters in je ogen
alsof  de vonken uit de smidse springen
de kuiltjes in je wangen
van een ingehouden lach
je lippen mompelen de grap
tussen je tanden sissen de woorden
waarom je me een poets bakte

Ik heb me laten vangen
aan jouw lieve lach
grappige woorden
alles wat me stapel maakt op jou.
Ik weet het wel nu sta ik daar
als prins carnaval op een klaverveld.

Maar ik zal je strikken
zotte muts met je  wervelende woorden
Ik sla terug
 

Ingrid Lenaerts

Ergens langs de kust loopt hij wel
ontmoet vele van zijn broers en zusters
getooid met een of andere boodschap
vol lof over talrijke producten die hij promoot

Meestal zit hij oevervol 
tot de laatste zitplaats bezet
geen mens raakt nog er binnen bij mooie dagen 
hij wervelt als een wind tijdens zijn rit
laat schellend zijn aankomst horen
hij vervoert jong en oud  van stad naar dorp
hij is vergroeid met het landschap
schreef al zijn geschiedenis
als onmisbaar element van dagjestoeristen
bewoners en vakantieresidenten.
Hij hoort hier thuis als vader aan zee.

Ingrid Lenaerts

Cultuurfenomeen
Is het al dan niet vluchtig?
Grijp het voor vertrek

Ingrid Lenaerts

de oude wijk treurt
op de banken in het park
alleen nog junkies

vroeger in het groen
de grootouders keuvelend  
een babbel vol zon 

de wijsheid in pacht
waar iedereen luisterde
naar de levensraad

de ziel van het park 
een dolend spook op krukken
kwam er  diep ten val 

Ingrid Lenaerts

Ik schrijf de trouwe liefde aan
verzoek haar langs te komen
niet als passante of toevallige gast
maar als pelgrim voor een leven lang
onderweg naar haar bestemming
blijvend in haar kernspreuk die ze schraagt

Ze heeft me beloofd langs te komen
te blijven in mijn  hart dat ik laat lezen
als een open boek van eerlijk handelen.
Ik stuur ze nooit meer weg
wil haar nooit kwijt aan willekeur
ik koester haar aan de warmte van haar taal
van top tot teen als een gouden engel.


Ingrid Lenaerts

Er hangt nevel tussen de bomen
een herfst wacht om het hoekje
de lucht draagt de geur van rotten
het is  de hoogste tijd
om de aardappelen te rooien
de mais begint af te sterven
vraagt naar het oogsten van zijn vrucht
schictige konijnen op de landweg
veranderen van kleur op hun vacht
de eerste bomen vergelen
de weemoed klimt uit de voren
velden en weiden liggen verkild
onder de vroege morgenlucht
hol en ijl de vochtige prikkeling
wij worden gelaten en doorzichtig
de herfst brengt ons zijn jaarlijkse mare
die immer het zelfde  blijven zal.
Ingrid Lenaerts

De rivier kronkelt 
zoals een slang in een bocht
behoedzaam en traag

Zijn de meanders
de  ware biotopen
voor kleine kikkers?

Ik hoor ze kwaken
een reppig avondconcert
bij zonsondergang


Ingrid Lenaerts

Zoals een arend op zijn nest
waakt hij over zijn luchtruim
zoekt de kapers op de kust
met zijn heerserskop op oneindig
als verschrikking met strakke blik
met dolende ogen bij wijlen
die niemand toelaat
tot het territorium waar hij heerst
Je hoort hem brullen
vlammen spuwen naar zijn onderdanen
clementie in mineur is zijn waarmerk.


Ingrgid Lenaerts

Een warrelend blad
gelig en gekruld vertelt
de herfst komt er aan

Ingrid Lenaerts

Tegen onmacht
wil hij strijden
zoals Don Quichotte
in het schaduwspel
langs de rand van de dag
de windmolens doorkliefde
De strijd is ongelijk

De reus tegen de dwerg
overwint met  het recht
van de sterkste.

Ingrid Lenaerts