Naar de inhoud

Gedichten Ingrid Lenaerts

een keuze uit...
seniorennet.beseniorennet.be
Woensdag 21 november 2007

Langzaam

Langzaam vergeet zij die nacht
dat zij haar dromen verkocht
voor een mindere god
die zijn gedachten nestelde 
in de vlakten van haar geheugen.
Langzaam wekt de dag weer leven
in de voren van het uur
die toegedekt worden 

eens weer aangeboord 
spuit de bron klaterend water
dat kristallijn breekt 
als een nieuw begin 
waar dromen weer vlinderden
lichtlaaiend woord  van kriebel krabbel
waar een oog tintelt
en verliefdheid weerkaatst.

Ingrid Lenaerts.











 


Geschreven door Ingridstanella om 21:18 Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen
Zondag 18 november 2007

sinterklaas

Sinterklaas komt op verschillende plaatsen
Onverklaarbaar zegt mijn kleinzoon
hier draagt hij mijter en op TV
dan op KETNETdraagt hij een baseball pet
waarom doet hij dat?
Waarom is hij op zoveel plaatsen ?
jij weet het niet,moeke zegt hij vragend
maar ik wel ,ik zeg het je toch niet.
Anders kan sinterklaas niets in je schoen leggen
ik wacht nog tot na zes december
dan zal ik het zeggen.
Negeren,delegeren  of openbaren?

Ingrid Lenaerts







Geschreven door Ingridstanella om 14:38 Reageer op dit bericht
Vrijdag 16 november 2007

dijk

Op de dijk is het koud en nat
de regen in je gezicht striemt
laat zijn sporen humeur
nauwelijks enthousiast
de wind geniet van zijn tergkracht
gooit paraplu onderste boven
binnenste buiten omgekeerde buik
Je wordt in de rug geduwd en gepitst
een venijnig heerschap dat je uitdaagt
ik kan hem niet van me afschudden
tenzij ik hem verschalk
voor een kopje koffie binnen.

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 14:25 Reageer op dit bericht
Vrijdag 16 november 2007

kantlijn

Kantlijn spreekt een andere snediger taal
heeft zijn wallen rond elk versierd woord 
heeft vaak scherpe tanden als een wolf
de kantlijn huivert meer dan het midden 
heeft meer kou en zelden warm
de kantlijn heeft geen verdere ruimte
naast haar zijn valt ze in het niets 
de valkuil de afgrond de ravijn 
zijn nochthans haar vrienden niet

Ze verlegt haar zinnen liever naar het centrum
hoopt soms op meer begrip van grotere goden 
De kantlijn is geen zacht konijn of halve gare
maar ook  niet die harde tante of boosdoener
waar zij ook de wereld begrenst
kantlijn blijft ieders metgezel

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 11:20 Reageer op dit bericht
Vrijdag 16 november 2007

schouwenlijn

De huizenrij draagt haar schouwenlijn 
als een winterlast op haar daken 
Ze weerspiegelt zich glashelder 
in de vensters van een bovenbouw
der zwervende gedachten  van oneindig
Ze zit midden in de taal der wolken 
met al haar rokende pijpen
net niet genoeg om een cirkel indianen te kneden 
die voor vrede de vlam aanmaken 
k
raaien meeuwen en mussen verzamelen er
alsof ze er vergadering houden 
een wereld van gemeenschap waar ik buiten sta
waar ik kan van dromen 
met nog één raakpunt tussen de dolenden 
alvorens ik naar mijn nest vertrek
ik wou leren vliegen  


Ingrid Lenaerts

 

Geschreven door Ingridstanella om 09:53 Reageer op dit bericht
Vrijdag 16 november 2007

de vloedlijn

Morgenmeeuwen cirkelen boven zee
spotlachend en  hautain klinkt hun schreeuwen
alsof ze elkaar voortdurend de les spellen
ze twisten om resten die langs de vloedlijn liggen
als starndjutters avant la lettre

de zee schuimt en spat uiteen 
het licht breekt in regenboogkleuren 
de romantiek van het vroege uur 
de golfbrekers gedogen dit spel zonder meer
alsof het hun granieten ziel niet raakt
onze hond blaft tegen de aanrollende golven
uit volle overtuiging van het naderend gevaar.
toch keert hij kwispelstaartend weer
alsof ook zijn goede luim er weer bijhoort.

Ingrid Lenaerts


Geschreven door Ingridstanella om 09:37 Reageer op dit bericht
Donderdag 15 november 2007

loodgrijs

Zware luchten durven niet meer veroeren
Ze zitten muurvast onder hun gewichtgeprangd
bomen zwijgen in teken en taal, de wind lijkt gekortwiekt
het teken aan de wand dat storm geblazen wordt

kladden eksters en kraaien scheren over het veld
als gezanten van heksen in dolle begeleiding
ze tikken tegen gesloten ramen in blinde woede
ze voelen zich gevangen in het nakende onheil

kinderen breken hun hart en woord achter ramen
gillen in panische angst terwijl echo weerkaatst
rampspoed weerspiegelt donder en bliksem
als vuurpijlen van een vertoornde stilte.

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 22:20 Reageer op dit bericht
Donderdag 15 november 2007

sprokkelhout

Op het pad der vergankelijkheid
dwars door het plassenbos
ritselt blad en tak herfstgezind
verkleurd en verfomfaaid doorschijnend
sprokkelhout knispert onder de voet
het ruikt naar verdunning in de bast
het leven gaat op welverdiende rust
de bomen zijn als kloosterlingen
in hun wintermeditatie


Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 18:39 Reageer op dit bericht
Donderdag 15 november 2007

novembermiddag

Achter glas lijkt de wereld zonovergoten
om het hoekje huilt de noorderwind zijn deuntje
draait er zijn klaagbobijntje af
dat je verstijft in merg en been
alsof verloren zielen wachten op vrede
de lucht is iel en leeggezogen
de schaduwen laag bij de grond
de laatste stokrozendoen hun best
om nog roos te zijn in rood en geel.
ik duik diep in min kraag
op zoek naar warmere gedachten
dan buitenwerelds ' suggestie

Ingrid Lenaerts
 

Geschreven door Ingridstanella om 15:19 Reageer op dit bericht

Meer van Gedichten Ingrid Lenaerts

↑ Terug naar de berichten