Naar de inhoud

Gedichten Ingrid Lenaerts

een keuze uit...
seniorennet.beseniorennet.be
Vrijdag 16 november 2007

schouwenlijn

De huizenrij draagt haar schouwenlijn 
als een winterlast op haar daken 
Ze weerspiegelt zich glashelder 
in de vensters van een bovenbouw
der zwervende gedachten  van oneindig
Ze zit midden in de taal der wolken 
met al haar rokende pijpen
net niet genoeg om een cirkel indianen te kneden 
die voor vrede de vlam aanmaken 
k
raaien meeuwen en mussen verzamelen er
alsof ze er vergadering houden 
een wereld van gemeenschap waar ik buiten sta
waar ik kan van dromen 
met nog één raakpunt tussen de dolenden 
alvorens ik naar mijn nest vertrek
ik wou leren vliegen  


Ingrid Lenaerts

 

Geschreven door Ingridstanella om 09:53 Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen
Vrijdag 16 november 2007

de vloedlijn

Morgenmeeuwen cirkelen boven zee
spotlachend en  hautain klinkt hun schreeuwen
alsof ze elkaar voortdurend de les spellen
ze twisten om resten die langs de vloedlijn liggen
als starndjutters avant la lettre

de zee schuimt en spat uiteen 
het licht breekt in regenboogkleuren 
de romantiek van het vroege uur 
de golfbrekers gedogen dit spel zonder meer
alsof het hun granieten ziel niet raakt
onze hond blaft tegen de aanrollende golven
uit volle overtuiging van het naderend gevaar.
toch keert hij kwispelstaartend weer
alsof ook zijn goede luim er weer bijhoort.

Ingrid Lenaerts


Geschreven door Ingridstanella om 09:37 Reageer op dit bericht
Donderdag 15 november 2007

loodgrijs

Zware luchten durven niet meer veroeren
Ze zitten muurvast onder hun gewichtgeprangd
bomen zwijgen in teken en taal, de wind lijkt gekortwiekt
het teken aan de wand dat storm geblazen wordt

kladden eksters en kraaien scheren over het veld
als gezanten van heksen in dolle begeleiding
ze tikken tegen gesloten ramen in blinde woede
ze voelen zich gevangen in het nakende onheil

kinderen breken hun hart en woord achter ramen
gillen in panische angst terwijl echo weerkaatst
rampspoed weerspiegelt donder en bliksem
als vuurpijlen van een vertoornde stilte.

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 22:20 Reageer op dit bericht
Donderdag 15 november 2007

sprokkelhout

Op het pad der vergankelijkheid
dwars door het plassenbos
ritselt blad en tak herfstgezind
verkleurd en verfomfaaid doorschijnend
sprokkelhout knispert onder de voet
het ruikt naar verdunning in de bast
het leven gaat op welverdiende rust
de bomen zijn als kloosterlingen
in hun wintermeditatie


Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 18:39 Reageer op dit bericht
Donderdag 15 november 2007

novembermiddag

Achter glas lijkt de wereld zonovergoten
om het hoekje huilt de noorderwind zijn deuntje
draait er zijn klaagbobijntje af
dat je verstijft in merg en been
alsof verloren zielen wachten op vrede
de lucht is iel en leeggezogen
de schaduwen laag bij de grond
de laatste stokrozendoen hun best
om nog roos te zijn in rood en geel.
ik duik diep in min kraag
op zoek naar warmere gedachten
dan buitenwerelds ' suggestie

Ingrid Lenaerts
 

Geschreven door Ingridstanella om 15:19 Reageer op dit bericht
Donderdag 15 november 2007

liede aan tafel

Breng ze mee aan onze tafel,de liefde
Laat ze los met open oog
vol verwondering  met tedere hand
zachte woorden als dons van engelenvleugels
wellicht springt ze uit haar zadel
van een vurig ros
zal ze ons bekoren

zal ze ons innemen en veroveren
voert ze ons mee op hetzelfde paard
naar dromerige nachten 
in  maannachtlichte tuinen
dat wij een "wij verbond "mogen worden
als een duurzaam vuur in de haard
 
Ingrid Lenaerts


Geschreven door Ingridstanella om 13:04 Reageer op dit bericht
Zondag 11 november 2007

op een soldatenkerkhof

Rijen witte kruisen
duizendmaal de onschuld van jonge levens
rustend in weer en wind tussen groen
oorlogsmonument van winter en zomer
herinnert ons voor wie beschouwt
dapperheid of zinneloos geweld
dood en verdriet met onomkeerbare sporen
na jaren afstand en gelatenheid
van de grote oorlog die als een tijger raasde
door deze vlakte

ik voel de weemoed van de tijd
het lijden blijft een open wonde.

Ingrid Lenaerts





Geschreven door Ingridstanella om 11:31 Reageer op dit bericht
Zondag 11 november 2007

gebroken licht


licht weerkaatsend  in scherven
gebroken spiegel in het ruige wolkenspel
onderworpen aan macht
totaal willoos in de capriolen van wind

het steekt me de ogen uit
hoe verblindend is de zon op de weg
slechts een moment
als een surrealistiche openbaring
en dan volgt weer donker de dreiging
het gehuil van de wind 
als woorden voor een klaagzang.  

Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 10:41 Reageer op dit bericht
Zondag 11 november 2007

storm

Wat je ziet op zee het is al voorbij
de wind baast over het water
blaast torenhoog golven over de dijk
sleept zijn staart na vol gekke kronkels
verjaagt man en macht  van het strand
zelfs de meeuwen vliegen ter plaatse
als gekken windvogels aan een touw
regen striemt tegen onze kuiten
paraplu's keren hun gespan onderste boven
uit noordwesten  de ijskoude dood op zee.

Ingrid Lenaerts



Geschreven door Ingridstanella om 10:15 Reageer op dit bericht
Zaterdag 10 november 2007

Hortus conclusus

Hortus conclusus
Tegen de muur van vergetelheid
daar groeide klimop als koning
in winter de sneeuwdrager op elk blad
in zomer de schaduwspelermet de zon.
onze grote hagedoornboom
de trots van onze omwalde tuin
bloeide als een rode milde bloesemschenker
voor bijen en vogels
hij was ons dak boven het hoofd
bij denkbeeldige regen
wij vroegen hem ook bescherming
bij bloedhete dagen
de polyantasrozen omringden
als een krans van vurigheid
het kleine grasperk
de tuin hield van ons
het gevoel was wederzijds
tot wij brutaal vervreemden
van huis en tuin in groot verdriet
onze woning werd gemeen gesloopt
tot het nut van het algemene


Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 19:59 Reageer op dit bericht
Woensdag 7 november 2007

wachten


Wachten op de grote zon
de belofte van vrijheid
die lonkt als een wilde deerne
je dromen uitholt
voor grijnzend kaarslicht
in een bietenkop
het toevluchtshuis
achter prikkeldraad

ik dacht het beeld weg
ver weg uit onze tijden
maar het duikt weer op
zolas een hersenschim
uit de beemden bij mist.

Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 22:43 Reageer op dit bericht
Woensdag 7 november 2007

duisternis

duisternis tussen de stammen
het kreueplhout kraakt
van  zijn bewoners
vogels die beschutting zoeken
voor de nacht
knaagdieren op zoek naar eten
nachtvlinders en motten
dansen er hun luchtballet
de maan glimacht
nu de hemel helder is
nachtblauw voorvertrouwelingen

de aarde waakt en verdampt
in weinig woorden
het verhaal van haar donkere kant
zij gaat rusten en slapen
op haar lappen deken der velden

Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 22:32 Reageer op dit bericht
Dinsdag 6 november 2007

morgen

Morgen ontwaakt in verregende lucht, geborsteld  lijk een grauwe dweil met een ouderwetse driekleur.Raven houden verzameling op de
bruine maisakkers die  gekortwiekt werden. Ze vliegen op en aan in scholen zols een leger straaljagers die de lucht doorklieven.
In de voren ,waar het struikgewas vecht tegen de wind,waar de laatste blaren  de dodendans verrichten  daar gaan de eksters te keer ,wippend en bekvechtend om wat van bessen nog op de struiken te pikken valt.
De koeien  liggen nog loom te herkauwen in de weiden die een verslankingskuur hebben ondergaan in deze tijd van het jaar.
De fruitbomen kalen eveneens ,ze hebben hun oogst afgegeven.
De wind speelt zijn spel in het landschap, schudt de takken van de bomen  als een wildeman
De natte kant van de herfst laat zich voelen in elke vezel van zijn entourage.Het wordt kouder, het licht valer en bleker.
Weldra  de nacht veel langer dan de dag.
Binnen bij het vuur , bij een kopje koffie  dromen ze weg.

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 20:17 Reageer op dit bericht
Dinsdag 6 november 2007

vissers

Aan de rand van het water
Twee vissers zitten er al uren
onder een grote zwarte paraplu
postgevat als ware zoutzuilen
hen vergaat de tijd met wachten
met herschikken van de vislijn
de dobber laten drijven
tot de vis bijt de bijtende vis

Een ijzige kalmte in hun blik
eerder op oneindig over grenzen heen
het wateropppervlak borrelt bellen
kringen die traag uitdienen
voor de ogen van twee dromende vissers
tot de vis hen verschakt

Ingrid Lenaerts


Geschreven door Ingridstanella om 19:51 Reageer op dit bericht

Meer van Gedichten Ingrid Lenaerts

↑ Terug naar de berichten