de kuren van de wind
kom ik bij de brug onderuit
grijpt hij me bij de keel
blaast mijn hoedje weg
ik loop en loop
probeer het ding te pakken
maar wind drijft het weer verder
tot het in een balk haakt
ik kan het weer bemachtigen
maar dewind is nog niet tevreden
bij blaast me in het gezicht
terwijl hij mij mijn rokken optilt
als een scharrelkerel
die blote willen wil zien
en zelfs meer
hij port me vooruit
draait mijn paraplu binnenste buiten
Ik ben voor niets veilig
bij deze schobbejak.
Ingrid Lenaerts

