Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
het weinig waaien
De zomer heeft het erf in zonnebrand gezet
de hitte trilt over de plaveien in blauwe serpentines
de aarde rust de hypnotische slaap van de middag
het zuiden zindert hier bij mens en dier
De hoge populieren ruisen in hun samenzang
dat ik hoor het weinig waaien
dat bijna stilte mij tevreden overschaduwt
EX MACHO
trok hij zijn verstorven bretellen
kroop door het slijk der aarde
Ingrid Lenaerts
Zoals de wilde havik in zee stort
ik midden de groengrijze golven ongemerkt
Spreek van symboliek op de vloedlijn in zee
Ik wil alleen vrede ondanks mijn bek
Ingrid Lenaerts
Zou IK?
Zou ik mij nu onder levenden begeven
mocht ik nog deelnemen aan deze maatschappij?
want bijna ben ik helemaal uitgerangeerd
zoals een afgedankte stoomtrein vergeten
in het museum van de tijd te kijkgezet
En waarom heeft men mij mijn vleugels geknipt?
om mijn alternatieve traagheid die men verwenst
omdat ik hier niet thuis hoor denkt men ?
Zal ik dan als kermisaap mijn danspasjes wagen
om in deze circuswereld mijn plaats te veroveren?
Ik stel u mijn diensten ter beschikking
ga dan wel even rond met de pet
kan dan opnieuw beginnen.Gegroet.
Ingrid Lenaerts
aan stille oevers
Aan stille oevers in de late avondzon
scheert een briesje over de waterplas
schudden de rietkoppen hun pluizig hoofd
als een een eensgezinde massa
Eenden glijden langzaam voorbij
trekken rimpelingen naar buiten
Kikkers in hun rust gestoord kwaken
beledigd tussen de waterplompen
De reiger overschouwt zijn winningsgebied
Zie ik Guido Gezelle daar niet zitten?
Ingrid Lenaerts
ik ben de lapjespop
Iedereen in huis de deur uit bij mooi weer
ze liet me links liggen voordie hippe Barby
Wat heb ik toch misdaan ?
ik ben de lapjespop die niet praat
lees je ze wellicht
Ingrid Lenaerts
bij mooi weer
Bij mooi weer dragen wij een gevleugeld lijf
dat stijgt boven de wolken liefde ijl in het hoofd
trotseert de koudefronten die zij doorklieft
Wij varen een droomboot door de hemel
het spinrag schittert in de ogen van de morgendauw
terwijl kleurspiralen elkaar omestrengelen
in een dansspel van licht- en schaduwvlekken
Wanneer de witte maan hoog aan de hemel staat
zoals een bepoederde leerling harlekijn
die nog net niets weet van het verdriet dat hem treft
dan zweven wij dronken van verzadiging
naar de diepe slaap in de armen van Amor.
Ingrid Lenaerts
tuinkabouter
Supertuinkabouter versiert onze tuin
sinds deze morgen er pal neergezet
Wie dit deed weten we niet,
het is raden naar de herkomst
van onze nieuwe beschermheer.
Super houdt stevig de wacht
met de nodige glimlach in de baard
Hij draagt een koperen lantaarntje
waar een stevig rood namaaklicht in brandt
de vlam zal er nooit doven
Wellicht vertrekt hij wel opnieuw
even geheimzinnig zoals hij gekomen is
Ingrid Lenaerts
Cantate domino
Kippenvel bij de lofzang van het koor
dat voor de Heer zingt en een meesterwerk brengt
binnen deze koele gothische kathedraal
legt mij de link naar glorie en onderwerping
terwijl buiten de hitte trilt aan de ramen
het rozet verpurpert aller ingetogen mouvementen
de namiddag verademt multiplex de rillingen
over ruggen die zwijgen van impressie
jaren in het geheugen die niemand me leerde
Ingrid Lenaerts
wil je verbergen
Ingrid Lenaerts
het oneindige....
Een eucalyptus is de enige troost
Wiens bezit ze ooit waren vertellen ze niet
Zelfs Pedro die beweert geitenhoeder te zijn
Ingrid Lenaerts
bloed zweet en ...
onmenselijk leed
Ingrid Lenaerts
piepsnoet
In zijn vaarwater heeft hij zijn echtgenote
wanneer hij smullen wil van kaas of kruimel
Hij heeft reeds ervaren dat de kat van huis is
Ingrid Lenaerts
Hoor hun harten slaan
Ingrid Lenaerts
het geluk is
Ingrid Lenaerts
dolores wil
Kop de kip houdt niet van Dolores
De kip schrikt zich een grote bult
Kop de kip kakelt het slechte nieuws rond
En dan wil dat gekke wicht kun lever
Kloek die roept wij zijn niet zo gek
Zij wil ons van het leven beroven
Op de kippenraad wordt het besluit genomen
De kippen trekken taterend over berg en dal
Hij wacht op de stoet der dappere kippen
Maar de kippen ruiken echter lont
Ingrid Lenaerts
roos
Ingrid Lenaerts
indruk
bespuit zichzelf met de roddel uit het slijk
Ingrid Lenaerts
evenwicht
Zij zingt het evenwicht op het dak
van een zachte wereld die ze uitvond
waar ze zetelt als kleine genieter
van de weidse natuur op een heuvel
de echo van woorden tegen de wand
het kind dat dromen op zak koestert
dat alles eens groot zal worden ....
zoals naar wens in te vullen is
ach lieve wereld die zo wreed kan zijn .
Ingrid Lenaerts

