het jaar van de hond

Je kan het niet kopen porties geluk
als fijnproevertjes bij het aperitief van het leven

Het bos denkt met al zijn wortels dat

Het zweet als een zwoegend paard

Na het onweer. Zijn gedachten verdampen

Met veel geroffel nog in de verte te verdwijnen

Een dikke raaf stapt als een baron zomaar

Onder de bomen alsof hij alleenheerser is

Pikkend en pakkend wat hem te beurt valt

Fier en zonder schaamte de helling af.

Een verweesde wandelaar keert huiswaarts

Druilerig en nat als een vis op het droge

Lijkt afwezig gestraft door de regenbuien

Zoekt zijn troost in de monotone stap

Wij zien de lucht zijn kleuren wisselen

Het wordt weer helder in onze plannen

Opgeklaard de donderwolken, de bliksem

Het zomerbos wuift alweer zijn regelmaat

Ingrid Lenaerts

De zomer heeft het erf in zonnebrand gezet
de hitte trilt over de plaveien in blauwe serpentines
de aarde rust de hypnotische slaap van de middag
het zuiden zindert hier bij mens en dier

De hoge populieren ruisen in hun samenzang
dat ik hoor het weinig waaien
dat bijna stilte mij tevreden overschaduwt

Zou ik mij nu onder levenden begeven
mocht ik nog deelnemen  aan deze maatschappij?
want bijna ben ik helemaal uitgerangeerd
zoals een afgedankte stoomtrein vergeten
in het museum van de tijd te kijkgezet

En waarom heeft men mij mijn vleugels geknipt?
om mijn alternatieve traagheid die men verwenst
omdat ik hier niet thuis hoor denkt men ?

Zal ik  dan als kermisaap mijn danspasjes wagen
om in deze circuswereld mijn plaats te veroveren?
Ik stel u mijn diensten ter beschikking
ga dan wel even rond met de pet
kan dan opnieuw beginnen.Gegroet.

Ingrid Lenaerts

Aan stille oevers in de late avondzon
scheert een briesje over de waterplas
schudden  de rietkoppen hun pluizig hoofd
als een een eensgezinde massa
Eenden glijden langzaam voorbij
trekken  rimpelingen naar buiten
Kikkers in hun rust gestoord kwaken
beledigd tussen de waterplompen
De reiger overschouwt zijn winningsgebied
Zie ik Guido Gezelle daar niet zitten?


Ingrid Lenaerts