aucuba

Wie kan mij zeggen wat niet te zeggen valt
dat ik bij jou wil zijn altijd hier en nu
ook als het niet kan of wellcht niet mag
dan nog zijn het koude harde noten

te kraken tussen de tanden van de tijd
de brieven te willen schrijven zonder woorden
alleen op de wolken als zij de zon dulden
en hun schadunwen laten weerkaatsen

Als deze waarheid altijd verwrongen
of ontkend en dan geen waarheid meer is
hoe dan de herfst in mij groeit zonder ooit
de zomer te zijn van een blinkende hoogvlieger

of hoe de leifde zich verkleedt voor vele goden
die dan hun epos bevestigen zonder schaamte
hou mij dan toch vast laat me niet ontglippen
op de adem van hoop die ik nooit wil verliezen.

Ingrid Lenaerts

  Hij heeft zich een stadsgezicht aangenaaid
  Kalend in zijn emoties en egowijsheid
  zegt hij me wie hij is en wie hij zou willen zijn 
 
Ik kan niet zo best volgen in deze geheime diepten
  Ik zink weg in het moeras van zijn woorden
  schreeuw om hulp dat ik hier aan het zinken ben
 
Blijf maar zakken tot ik me een dwaallicht voel
  in deze donkere poel  waar ik niet thuishoor
  Het raadsel des levens omsluit me steevast

  Ingrid Lenaerts

Zoals de zomer voorbijtrekt
ontglip je mijn gave en goed.
Je stoomt voorbij zoals de middaghitte
verdampt me zienderogen
blijft alleen maar een glimp van wie je was

Ik zoek in de dauw van de dageraad
je hernieuwing of bevestiging
van een jaar dat moet stilstaan
in de tijd die me rest
Beloof me geen lege vaten
want ik zink mee met deze tonnen
wanneer ze in zee zinken
Ik luid de scheepsklok
voor de ondergang.

Ingrid Lenaerts

de eenden rusten
wakend onder de treurwilg
Stil droomt de  vijver

de plompen slapen
slechts een kikker op hun blad
kwaakt de avond los

Ingrid Lenaerts

Dat de koeien hier nog echt staan te gapen

Het mag nu  Blaar of Belle zijn die de zotte kuren kent

Ze worden gesmaakt in dit dorp, biefstuk friet

Van de meest malse soort bij deze kermis

Dat de varkens hier nog knorren van plezier

In de boomgaard van boer Bauwten op zijn klompen

Het zwijn onder de modder luiert in de zon

Met een margriet in zijn bek als simpele groet

Dat de kerk in het centrum staat, de klok de uren slaat

De wind de haan laat draaien en dat de kerk nu te koop staat

Voor de meestbiedende, als restaurant, of feesttent

Café de Valkenier verkoopt toch altijd het beste bier

Hier rijdt men nog zijn koers zoals echte Flandriëns

Ze zoeken hier het idool op twee wielen hoewel

De voetbal vast en zeker het hart sneller laat slaan.

Ze scoren hier hoog en vurig met hun ploeg.

Hier in dat stukje Vlaanderen zijn ze blij en hups

Tot spijt van wie het benijdt, rood groen

Geel of paars.ze vinden politiek gedoe maar niets

Met of zonder vele wetten wat maakt het uit

Op een dag dat de kermis brandt van gezonde verlangens

Dat de paardenmolen zijn rondjes blijft draaien

De eendjes zich laten vissen voor een zacht prijsje

Dat de oliebollen kissen, dat de vlaaien zich verkopen

Als zoete broodjes Daar waar de vrijers joelen achter hoek

En kant dat ze stoeien met appelwangen rood als vuur

Dat het feest kan beginnen in de tent en dat de dans uitnodigt

Jong en oud. Vlaanderen schuddebuikt van lach en plezier

Ingrid Lenaerts

Griezelige spinnen mediteren er over het bestaan
zij zijn sedentair tot hun rust grondig verstoord wordt
een ragebol is hun vijand die niets ontziet van het verblijf
ze gaan op de loop als ontsnapte gevangenen
Kruipen ze achter de houten rekken tot gevaar weg is

Hiet staan nog enkele overjaarse  inmaakpotten
met krieken ,peren wortelen en  appelspijs
Ze zitten onder een dikke laag stof te verkommeren
ze dienen afgevoerd consumptie blijft uitgesloten

Lege wijnflessen toen mijn grootvader nog cider brouwde
wachtend op een nieuwe vulling die er helaas niet komt
daar nog een verzameling stenen potten van Keuls aardewerk
die gaan hun bestaan op de antiekmarkt bevestigen

maar allerlaatst zit me daar een dikke bruine pad
in de holte van het keldervenster slijmerig glibberig
zoals ze me aankijkt met grote uitpuilende ogen
Oeps.. springt door het klamme gat naar de buitenwereld

Ik hou het kelderbezoek voor bekeken
de houtent rap kraakt onder mijn voeten
een geheimzinnige boodschap blijft hangen
er is nog werk aan de winkel voor de ontruiming

Ingrid Lenaerts.

Rustig kabbelt de beek langs de knotwilgen
ze voelen wat wind in hun lange takken
wuiven zichzelf wat verkoeling toe in dit uur
de middag blijft al dagen onveranderd heet
een zon die velden en weiden schroeit
de koeien zitten filosofisch traag te herkauwen
in de lage schaduw van de haagdoorn
ze slaan met hun staart het lastig vliegenvolk weg
dat de algemene rust komt verstoren
wij zitten onder de kruin van een grote hazelaarstruik
die zijn vruchten verliest door droogte
wij doen zalig niets tenzij dagdromen
met een koel glas vruchtensap binnen handbereik.

Ingrid Lenaerts

Zij heeft Maria echt de laan uitgestuurd
zomaar zonder meer.Zij is zichzelf niet meer
Ze is bang van die geprojecteerde  in de spiegel
Zie ze daar lopen die heks zegt ze en ze beeft

Zij daagt haar uit tot dezelfde boodschap
ze krijgt ze niet kwijt,ze meesmuilt krijst
lacht vloekt op diezelfde afstand ver of kortbij
als de kwelgeest van een ongekende tweelingzus

Ze draagt dezefde kleren die heks en huilt
uit alle weemoed dezelfde ogen rood
Ze blaast haar warme adem in het gezicht
reikt haar de hand.De andere blijft koud

zo eenzaam dichtbij.

Ingrid Lenaerts

De zon weerkaatst fel
het licht straalt echt verblindend
over de gladde zee

Ingrid Lenaerts

Jouw stem  wandtapijt
behangt zacht alle kamers
warmte in mijn hart

taal als instrument
deel van een groot orkest vraagt
zijn wij thuis geland

Ingrid Lenaerts

Bomen in het park
ze groenen in mijn ogen
herboren krachten

Bomen over de beek
ze fluisteren nu woorden
zonnedauw zo vroeg

Ingrid Lenaerts

Spiegel en bruid zijn nog niet tevreden
de jurk leeft een zelfstandig bestaan
wordt niet geduld dient zich aan te passen
het bolwerk van de bruid wordt gecorrigeerd
tot zij er glanzend en stralend uitziet
een paar weerbarstige lokken zoeken  nog vrijheid

en nu maar aftellen tot de bruidegom verschijnt
alleen het trouwboeket laat nog op zich wachten
en natuurlijk de bruidegom die ongeduld trappelt
al sinds een slaaploze nacht vol verwachting
of twijfel


Ingrid Lenaerts

Op de helling van de zon in het zuiden
sinds mensen zich herinneren
het dorp oudbakken weemoed
als een kleine wonde aan het hart

voor je oog de streling zinnelijkheid
meters lang kant en linnen stoffen
waar het licht praat tegen een oude boom
zwaar van olijven, dan het mauwe

lavendelvelden wiegen zomaar de wind
als hun verdroogde huid zich onderwerpt
Jij zit veilig op oliviades op stoelen
dessert en de nasmaak der dingen

Gekruid als pepervat duurzaam
als stilstaande tijd.Wij sluiten ze
de rangen van rafels als loodzware heimwee
naar dat genageld moment op katoen

Ingrid Lenaerts

Zo vergroeid in de tijd
steen met harde vlakken taal
als dood en kraaien

Tijd is eeuwigheid
wij alleen vergaan tot stof
as waaiend over het land

Hou de klepel vast
de kok zal nooit meer tikken
vlucht in vrije val

Tijs is koningsmacht
Schuldonderdanen zijn we
alle tijd wint toch.


Ingrid Lenaerts

Schrale poldewind
ik loop een eind ver steevast
verkild zoek ik jou

zwermen vogels uit
najaarssprokkels lucht herleeft
op het kille meer

ik wandel naar jou
antwoord in wolken bedekt
mijn hoofd vol vragen

zoek mij zacht jouw blik
ik leef ziel en lijf naar jou
geloof zo samen

draag dit land huiswaarts
geluksvogel in een nest
zonnebloem tot dak.

Ingrid Lenaerts