In de kelder

Rustig kabbelt de beek langs de knotwilgen
ze voelen wat wind in hun lange takken
wuiven zichzelf wat verkoeling toe in dit uur
de middag blijft al dagen onveranderd heet
een zon die velden en weiden schroeit
de koeien zitten filosofisch traag te herkauwen
in de lage schaduw van de haagdoorn
ze slaan met hun staart het lastig vliegenvolk weg
dat de algemene rust komt verstoren
wij zitten onder de kruin van een grote hazelaarstruik
die zijn vruchten verliest door droogte
wij doen zalig niets tenzij dagdromen
met een koel glas vruchtensap binnen handbereik.

Ingrid Lenaerts

Zij heeft Maria echt de laan uitgestuurd
zomaar zonder meer.Zij is zichzelf niet meer
Ze is bang van die geprojecteerde  in de spiegel
Zie ze daar lopen die heks zegt ze en ze beeft

Zij daagt haar uit tot dezelfde boodschap
ze krijgt ze niet kwijt,ze meesmuilt krijst
lacht vloekt op diezelfde afstand ver of kortbij
als de kwelgeest van een ongekende tweelingzus

Ze draagt dezefde kleren die heks en huilt
uit alle weemoed dezelfde ogen rood
Ze blaast haar warme adem in het gezicht
reikt haar de hand.De andere blijft koud

zo eenzaam dichtbij.

Ingrid Lenaerts

De zon weerkaatst fel
het licht straalt echt verblindend
over de gladde zee

Ingrid Lenaerts

Jouw stem  wandtapijt
behangt zacht alle kamers
warmte in mijn hart

taal als instrument
deel van een groot orkest vraagt
zijn wij thuis geland

Ingrid Lenaerts

Bomen in het park
ze groenen in mijn ogen
herboren krachten

Bomen over de beek
ze fluisteren nu woorden
zonnedauw zo vroeg

Ingrid Lenaerts

Spiegel en bruid zijn nog niet tevreden
de jurk leeft een zelfstandig bestaan
wordt niet geduld dient zich aan te passen
het bolwerk van de bruid wordt gecorrigeerd
tot zij er glanzend en stralend uitziet
een paar weerbarstige lokken zoeken  nog vrijheid

en nu maar aftellen tot de bruidegom verschijnt
alleen het trouwboeket laat nog op zich wachten
en natuurlijk de bruidegom die ongeduld trappelt
al sinds een slaaploze nacht vol verwachting
of twijfel


Ingrid Lenaerts

Op de helling van de zon in het zuiden
sinds mensen zich herinneren
het dorp oudbakken weemoed
als een kleine wonde aan het hart

voor je oog de streling zinnelijkheid
meters lang kant en linnen stoffen
waar het licht praat tegen een oude boom
zwaar van olijven, dan het mauwe

lavendelvelden wiegen zomaar de wind
als hun verdroogde huid zich onderwerpt
Jij zit veilig op oliviades op stoelen
dessert en de nasmaak der dingen

Gekruid als pepervat duurzaam
als stilstaande tijd.Wij sluiten ze
de rangen van rafels als loodzware heimwee
naar dat genageld moment op katoen

Ingrid Lenaerts

Zo vergroeid in de tijd
steen met harde vlakken taal
als dood en kraaien

Tijd is eeuwigheid
wij alleen vergaan tot stof
as waaiend over het land

Hou de klepel vast
de kok zal nooit meer tikken
vlucht in vrije val

Tijs is koningsmacht
Schuldonderdanen zijn we
alle tijd wint toch.


Ingrid Lenaerts

Schrale poldewind
ik loop een eind ver steevast
verkild zoek ik jou

zwermen vogels uit
najaarssprokkels lucht herleeft
op het kille meer

ik wandel naar jou
antwoord in wolken bedekt
mijn hoofd vol vragen

zoek mij zacht jouw blik
ik leef ziel en lijf naar jou
geloof zo samen

draag dit land huiswaarts
geluksvogel in een nest
zonnebloem tot dak.

Ingrid Lenaerts

Zij draait rond haar hoofd verleden tijd
herinnert zich niet nu ook later is er niet
alleen dat het weer regent vandaag en dat het zoemt
Wat zeg je daar allemaal? Het waait hier

Zij luister naar haar glimlach,hoor eens
zegt ze en dan vogt de nijpende stilte
terwijl ze vlindert voor mijn oog,uitgedoofd
Kunt gij breien vraagt  ze.Ik zal het u leren

Ik  bedank terwijl ze mijn hand neemt
ze bekijkt me en vraagt of dit nu mijn hand is
Misschien is het de hand van uw pa,zo warm
Neen fluistert ze.Ongelovig sluit ze me buiten

Tanta Irma ruikt naar bouillon en soegroenten
terwijl ze me omarmt en duisternis weent
haar eerste kind is vandaag gestorven,denkt ze
Ze wil naar haar moeder die haar thuis wacht.
Kon ik haar maar helpen?

Ingrid Lenaerts

Wij zijn onomkeerbaar bezeten
van verleden tijd het fort in zicht
Vijhoekig bolwerk verweerd in gedachten
verdedigt zich in weer en wind

Zonder doel en weg van zijn aard
sombere kijkkast van heldendaden
zweet van soldaten en zwendelaars
huin ziel verbeten in het zand

sleept nu alleen nog bezoekers aan
door zijn kelders en kokers
verwent gastronomen tot confidenties
na een betonnen dood dit dolend leven.

Ingrid Lenaerts

De zon sleept het vuur bij vegen
in haar gloed over een rimpelende zee.
Geen wolk ademt of zucht,ze zijn alleen
schitterend licht in het brandpunt

wij volgende horizon met potloodstreep
een bood verwijnt onder de kantlijn
de stilte hangt spannend over het water
als een dekzeil over een schuilplaats

Een vlucht meeuwen toert loerend
zij krijsen hun vraatzucht met nadruk
de kust lokt de vogels met hun geklapwiek
en dan vogen,vis en zout tegen wind  in


Ingrid Lenaerts

Moeder heeft het leven begrepen.
Zij nam afscheid van de laatste houvast
van de wilde rivier.
zij mocht alleen herinnerring blijven
Tijd verzamelde zijn buit;
de jaren schitteren er bovenuit
te korte vleugels de adem versneden
onvolgroeid boom en vrucht

Zij hoorde de nachtegaal zingen
zij brak het doen,liet het laten
de vogel nam het hart zij ging heen
altijd leegte

Ingrid Lenaerts

Ze herschreven de angst elke nacht
dat ze wenend tegen het bed bonkten
de zoveelste demoon die ze bekampten
de ommacht om elke kaakslag

het schelden en de schuttingtaal
Ze huilden hun dromen bij elkaar
Ze stikten in de valstrikken van de nacht
hun verdriet voor de volgende morgen
groter dan de diepe vijver in het park

waar ze zich spiegelden in de zon
en hoopten op een ander land
van alle lieve mama's en papa's
als sterke knuffels die zo nodig hadden

Ingrid Lenaerts

Tegen de ondergaande zon 
tussen torenhoge stapelwolken
prevelen berken een avondlied
in de lauwe wind die hen beroert
Ze lijken net een groep witte schutters
op uitkijkpost tussen dag en acht
voor de horizon van dit  landschap
waar de eerste sterren al pinken
voor de rosse maan haar positie versterkt

Ingrid Lenaerts

Brede luchten

Boven de velden stonden de hoge stapelwolken te zonnen

in het felle licht dat weerkaatste van de aarde tot de horizon.

gedreven als een vogel met de wiekslag in zijn volle breedte

speelde de wind in mijn haren strekte ik mijn armen uit

dacht datik de roep van de wilde ganzen ooit zou horen

speelden de hoge canada's verstoppertje in hun schaduwen

de ladder tot de hemel met zijn witte ledikanten vol watten

de ijsgrotten gebouwd uit wasems van reuzen in de lucht

ijdele droom deed mij vleugels krijgen en dwarrelen

vertraagd zoalszilveren engelen naar de aarde wiekten

schouwde ik het land van Bohemen met grote trots

het gele koolzaad op de kavels als één wiegende zee.

Ingrid Lenaerts