al heel erg.Ik mis je nu al heel erg
zoals de regen die sporen laat
van verval in een rozentuin.
ik weet je het hart in mijn hoofd
dat sneller slaat
bij woorden als parels in mijn hand
kostbaar kleingoed
dat niemand me rooft
Verlangen is een lange slee
die de helling afglijdt bij thuiskomst
Ik verwacht je met grote spoed.
Ingrid Lenaerts
blauw geheimMolEen mol woelt in grond
maakt driest een heuvellandschap
laat zich niet vangen
Ingrid Lenaerts
verandering Grillig weer klopt aan
de wind draait de blaren om
weldra weer regen
Ingrid Lenaerts
witgrijze morgenWitgrijze morgen
de dauw verdampt bij het ven
de zon omfloerst ons
Ingrid Lenaerts
poes een duif vliegt over
draait met weidse vleugelslag
rust nu op het dak
Ingrid Lenaerts
een schrijveramandelboomDe oude amandelboom
fluistert tussen zijn bittere bloesems
je hoort de stilte ze is innig roze
Zijn kale knoestige stam verbijt
de resten van vorige seizoenen
Zijn krachten zijn herboren
zoals een bron die opborrelt
uit de barre grond.
De andere bomen sterven
een toeristendood
op de bouwwerf spaanse villa's
de wind blaastzand weg
de touwen van de tijd
verloederen.
Ingrid Lenaerts
een nieuwe startMet de moed der wanhoop
een nieuwe poging
om binnen de perken
de troost te vinden
die zo schaars gezaaid
bijna geen wortel schoot
in haar donkere denken .
Ze ging op weg
over hobbelige paden
en gevaarlijke diepten
tot de horizon waar het licht streepte
quasi onmogelijke opdracht
maar de nieuwe start werd geboren
brak uit het ei
als een nieuwe morgen.
Ingrid Lenaerts
de eerste ....De eerste klaproos
op de staatberm knipoogt er
onopvallend stil.
Ingrid Lenaerts
wonderbaarWonderbare golf
de glijbaan krult in water
tussen open lucht
Ingrid Lenaerts
verschilVraag het aan de nacht
die kent duisternis als geen ander
hij zal je alles vertellen
maar ik niet weet ik zeker
ik ben de dag in het zonnelicht
wit en helder hoop en leven
vraag het aan de tijd
hij kent het verschil.
Ingrid Lenaerts
licht en schaduwHet licht flitste binnen
het ogenblik baarde een schokeffect
verblinding op de trappen
een openbaring
dan een spook met staart
in witte lakens
ik dacht niet meer
dat ik nog denken zou
ik snakte naar adem
alleen de stilte bleef hangen
de schaduw wisselde gedaanten.
ik stond er nog
beteuterd alsof ik hier ooit al was
en toch kende ik de traphal niet
vervreemding op sokken
een raar gevoel.
Ingrid Lenaerts
een stralende lachdoezelenEen bruin doorbakken muur
daarop de helle zon
ik tel elke steen in de muur
ik verlies me in dagdromen
middenin het groen in bossen
een merel vliegt voorbij
ik zie een staalblauwe lucht
ik zie de westerschaduw
de kerktoren slaapt
in zijn stille loomheid
Ik volg zijn grote voorbeeld
het is veel te warm
om behoorlijk te denken
ik doezel maar ,zomaar.
Ingrid Lenaerts
afwezig de zongaai en eksterEen Vlaamse gaai vecht
om een korst brood op de weg
een ekster rooft ze
Ingrid Lenaerts
balonnenOp de trappen zit
een meisje met balonnen
plots verknalt haar droom.
Ingrid Lenaerts
1 reactie op dit bericht
Ingrid
Eenzaam liep zij door de stad
Zij had de hemel in haar ogen
Ze lachte naar een kind in een tuin
En even, heel even
schitterde de wereld
in die lach
in mijn hart