Naar de inhoud

Gedichten Ingrid Lenaerts

een keuze uit...
seniorennet.beseniorennet.be

vrachtschip

Aan de kade het vrachtschip
voor anker ,wachtend intermezzo
het draagt een vreemde naam
van een exotische reus
zijn  buik staat open
containerers op vrachtwagens
rijden binnenin 
door de geopende poort.
Uit de schouwen rook
ik sta erbij verbauwereerd
als een onnozele mier
die een olifant bewondert


Ingrid Lenaerts


Geschreven door Ingridstanella om 22:44 Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen

schippersvrouw

Even aan de wal
zit ze onder de platanen
te genieten van de rust
op het binnenplein.

Op de vijver ziet ze
een zwaan die haar aanspreekt
verwonderd en beangstigd
voelt ze zich vastgenageld op de bank

de zwaan zegt : "Hou je van mij?"
de vrouw vraagt : "wie ben je?"
de zwaan laat haar raden

"Weet ik niet "schreeuwt de vrouw
Harry ! maak je weg !
Ik wil je nooit meer zien
Straks ziet mijn man dat:
ik praten tot een zwaan. 

Later zit de zwaan aan boord 
haar man jaagt hem weg 
met grote kabaal zwaait de zwaan
zijn  vleugels uit  richting oosten
de schippersvrouw is nu tevreden.

Ingrid Lenaerts


 

Geschreven door Ingridstanella om 14:01 Reageer op dit bericht

FABRIEKSSCHOORSTEEN

Hoog zwartgerookt en  zonder functie
staat de schoorsteen in het afbraakpuin
van zijn moederschoot  de verffabriek
Zwermen vogels zitten op zijn rand
kwetteren er de avond vol
terwijl ze hun boterbriefje laten vallen
langs zijn trieste lijf.
De schoorsteen is eenzaam in zijn stilte
zonder enig verweer in grenzeloos verval.

Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 19:03 Reageer op dit bericht

kort sprookje

onder de varens
zat slapend een kabouter
hij droomde luidop

van rijstpap eten
met heel veel bruine suiker
 plus toetje slagroom.

het regende plots
grote droppen op zijn hoofd
hij werd heel erg boos

weg was de rijstbrij
hij keek heel sip en heel triest 
wou weer iets anders
 
Ingrid Lenaerts






Geschreven door Ingridstanella om 23:24 Reageer op dit bericht

ik moet

waar ik het water hoor klotsen
en ik nog altijd tot jou praat
als een vreemd wezen
met een zonderlinge verklaring
Ik heb mijn emoteis gebeiteld in de wind
het gruis drijft in zee
reikt naar verre stranden
om te vergeten
Het lukt me niet
als een god schuim je uit het water
de achtervolging ingezet
immer op wacht tot het bittere einde
een golfslag en een meeuw gaat aan land
daar is hij
je knikte en gaat weer verder
zoals je bent ongrijpbaar.

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 23:16 Reageer op dit bericht

Meer van Gedichten Ingrid Lenaerts

↑ Terug naar de berichten