Naar de inhoud

Gedichten Ingrid Lenaerts

een keuze uit...
seniorennet.beseniorennet.be

ik moet

waar ik het water hoor klotsen
en ik nog altijd tot jou praat
als een vreemd wezen
met een zonderlinge verklaring
Ik heb mijn emoteis gebeiteld in de wind
het gruis drijft in zee
reikt naar verre stranden
om te vergeten
Het lukt me niet
als een god schuim je uit het water
de achtervolging ingezet
immer op wacht tot het bittere einde
een golfslag en een meeuw gaat aan land
daar is hij
je knikte en gaat weer verder
zoals je bent ongrijpbaar.

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 23:16 Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen

de wereld puft

De wereld heeft het te warm
hij speelt zijn mantel van ijs uit
laat hem verdwijnen
hij laat deaarde barsten
om zijn buik te verluchten
zijn voeten koelt hij
in het overtollige regen
hij puft van de dampen
de gassen die hem onsluiten
zoals de zon die stookt
op het glas van een serre.
De werld heeft het veel te heet
en wil geholpen worden.


Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 22:56 Reageer op dit bericht

gele ambachtenstraat

In de gele Ambachtenstraat
een paard aan de muur bevestigd
met een touw aan een ring
zijn naam TobiasTrotter
staat ongeduldig te wachten
trappelt op de keien
vonken uit zijn hoeven
de smid zal hem beslaan
weet niet dat een prinswacht
op metamorfose
die zich voltrekt door de pijn
de loutering van een vervloeking
door het heilige vuur
Paard en prins zijn één
straks wordt de vervloekingsring gekraakt.
Dan kruipt prins Tobias uit trotter
het ongrijpbaar moment
Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 21:22 Reageer op dit bericht

Zonderlinge familie
uit dennenhout gebeeldhouwd
levensgroot een spook
een aftandse reus
een draak met geverfde snoet
een haflinger die de kar trekt
en kleine kinderen

Ze staan met zijn allen in de alpenwei
en houden er de wacht
bij de school voor houtsnijwerk
waar ze geboren werden
 met de hand van  hun meester snijder.


Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 19:31 Reageer op dit bericht

morgen in de bergen

    Jong pastel op de grijze bergwand
    licht schittert in zijn kristallen
    de raakvlakken zijn vervuld van elkaar 
    de zon wint aan hoogte
    flist door de waterval die verstuift
    in regenboogkleuren
    dit moment is zo broos en vergankelijk
    nauwelijks te aanschouwen 
    vluchtig als de wind 
    tracht ik het te boekstaven
    in het geheugen  van de tijd.

Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 22:43 Reageer op dit bericht

in het gebergte

Tegen de steile bergwand antwoordt echo
waar het dal de bomen achter zich laat
waar het gras uiterst dun staat
tussen de doornachtige struiken
waar de koeien met bellen grazen
zonder opkijken de tijd wegslingeren
met hun gehalm aanwezigheid bevestigen

daar wippen ook marmotten hol in en uit
ze lijken verstoppertje te spelen 
als een bende uitgeslaten snaken
in de weidse alpenwei.
Groots is afstand en ruimte 
in de schittering van de zon .
Hier voel ik mij nietig passant
indringer in een mij niet toegekende plaats.

Ingrid Lenaerts  

Geschreven door Ingridstanella om 22:32 Reageer op dit bericht

al heel erg.

Ik mis je nu al heel erg
zoals de regen die sporen laat
van verval in een rozentuin.
ik weet je het hart in mijn hoofd
dat sneller slaat
bij woorden als parels in mijn hand
kostbaar kleingoed 
dat niemand me rooft 
Verlangen is een lange slee
die de helling afglijdt bij thuiskomst
Ik verwacht je met grote spoed.

Ingrid Lenaerts


 

Geschreven door Ingridstanella om 22:53 1 reactie Reageer op dit bericht

Meer van Gedichten Ingrid Lenaerts

↑ Terug naar de berichten