op de rand

Aan de kade het vrachtschip
voor anker ,wachtend intermezzo
het draagt een vreemde naam
van een exotische reus
zijn  buik staat open
containerers op vrachtwagens
rijden binnenin 
door de geopende poort.
Uit de schouwen rook
ik sta erbij verbauwereerd
als een onnozele mier
die een olifant bewondert


Ingrid Lenaerts

Even aan de wal
zit ze onder de platanen
te genieten van de rust
op het binnenplein.

Op de vijver ziet ze
een zwaan die haar aanspreekt
verwonderd en beangstigd
voelt ze zich vastgenageld op de bank

de zwaan zegt : "Hou je van mij?"
de vrouw vraagt : "wie ben je?"
de zwaan laat haar raden

"Weet ik niet "schreeuwt de vrouw
Harry ! maak je weg !
Ik wil je nooit meer zien
Straks ziet mijn man dat:
ik praten tot een zwaan. 

Later zit de zwaan aan boord 
haar man jaagt hem weg 
met grote kabaal zwaait de zwaan
zijn  vleugels uit  richting oosten
de schippersvrouw is nu tevreden.

Ingrid Lenaerts


 

kabouters vissen
stilstaand hun heel leven lang
zonder hoop op vangst

Ingrid Lenaerts

een mini expo
van  tuincuriosa vraagt
een beetje aandacht


Ingrid Lenaerts

Tegen de muur zont
er een stenen gouden zon
in echte stralen
 
Ingrid Lenaerts

Een borstbeeld droomt zwoel
in een tuin met cupido's
tussen kabouters

Ingrid Lenaerts

de kruimeldief kruipt
verzamelt de broodafval
de tafel is schoon

Ingrid Lenaerts

Hoog zwartgerookt en  zonder functie
staat de schoorsteen in het afbraakpuin
van zijn moederschoot  de verffabriek
Zwermen vogels zitten op zijn rand
kwetteren er de avond vol
terwijl ze hun boterbriefje laten vallen
langs zijn trieste lijf.
De schoorsteen is eenzaam in zijn stilte
zonder enig verweer in grenzeloos verval.

Ingrid Lenaerts

Koopjes groot of klein
we zoeken ronde prijzen
met het laagste bod

een stadsgewemel
je kan op koppen lopen
voor dat ene ding

nu uniek voor jou
dat je moet bemachtigen
als het hoogste goed.


Ingrid Lenaerts

loodgrijze stilte
voor de regen ons weer tergt
met bakken water

Ingrid Lenaerts
 

een wellende bron
maakt de wei dubbel drassig
ziet haar levensloop. 


Ingrid Lenaerts 

complexe luchten
betwisten elkaar ruimte
op leven en dood.


Ingrid Lenaerts

onder de varens
zat slapend een kabouter
hij droomde luidop

van rijstpap eten
met heel veel bruine suiker
 plus toetje slagroom.

het regende plots
grote droppen op zijn hoofd
hij werd heel erg boos

weg was de rijstbrij
hij keek heel sip en heel triest 
wou weer iets anders
 
Ingrid Lenaerts

De zon flikkert scherp
breekt zon door het blauwe glas
 schemeringsflitsen 

Ingrid Lenaerts