In het avondrood
duiken wolkenslierten op
een vlucht duiven volgt 
zwermen her en der 
zetten koers naar het westen
veraf wacht Arras

Ingrid Lenaerts

  
Wie daar nog te vinden was achter de spiegel
die gaf geen antwoord hoewel ze het vroeg
ze ging paswaarts achteruit en weer vooruit
betastte zichzelf als weer die andere ik
maakte gekke bekken als een clown
terwijl de andere juist hetzelfde deed.
altijd was de spiegel akkoord hetzelfde te doen
bij iedereen die erin keek
de spiegel bleef een raadsel voor Tine
waar de oplossing nog lang niet inzat

Was de spiegelmaker dan een tovenaar
die tweemaal dezefde mensen maken kon?
Later ging ze naar de spiegelmakersschool
en dan zou ze het wel weten

Ingrid Lenaerts

Sloom en slakkerig zonder woorden
tam en traag in mijn hoofd als leeg
ingehouden stemmen
laten niets beduidend na
te ver van je af
eenzaamheid die me overvalt

Ingrid Lenaerts

Nachten als donkere mantels
over de aarde gespreid
waaronder wij dromen verbergen
ze aan middenaarde toevertrouwen

Nacht die zich spiegelt als woelwater
in de vele liefdes die zich bedrijven
klimmen naar oneindige hoogten
verzinken in het niets van duisternis

waar zoveel alter-ego's hun sporen wissen
ja zelfs in de nog ongeboren maan
het leven dat bedauwd weer morgen wordt
bibberend in de vale septembermorgen

Ingrid Lenaerts

Door het oog van een naald
een kunst die alleen de draad vermag
hoewel sommigen onder ons 
een waterkans hebben
om deze prangende gebeurtenis
te realiseren dankzij het enge toeval
dat hen die kans bood
te overleven of te vluchten
op het scherp van de snede
Het oog van de naald is niet uitnodigend
in het dagdagelijks gebruik
eerder onvriendelijk dan toepasselijk.


Ingrid Lenaerts

Aan  de wijnstokken
kleuren druiventrossen rijp
onder een herfstzon

Innige warmte
gloeit over de leistenen
Dra wijn in wording

Ingrid Lenaerts

De staat van het bezit
Ik stel veroudering vast,ja.
Gisteren sneuvelde alweer iets
Meer van het lege nest brak af;

De schommel onder de boom
In de wind nog plank en touw
Te bergen voor dce vuilnisronde
Een leven heengesneld

Ingrid Lenaerts

Uit de bundel "huishouding"

Kop in het zand kop in het zand
Ik vraag wat is er toch aan de hand

Het wil niet vlotten in dit hoofd
hoewel de toekomst juist alles belooft

ik weet het echt: ik ben geen held
het is mismoed die me telkens velt

Ik wil het schreeuwen van alle daken
de wereld wil ik gaan wraken

ik voel me in mijn woord stikken
ik verdraag geen misprijzende blikken

Ik wil weer tussen  mensen lopen
kon ik er maar een beetje op hopen

Ik draag dat verdomde mal gezicht
ik denk alle blikken op mij gericht

gebrandmerkt als een nietsnut van belang
voor deze uitspraken ben ik zo bang

ik bibber de barsten in mijn lijf dicht
mijn ellende is innerwaarts gericht

ik moet mijn poorten openstellen
de levenskrachten laten opwellen

ik kan het niet op eigen krachten
ik zal op oneindig moeten wachten

ik moet hulp voor dit zieke hoofd
 ik voel mij van vreugde beroofd

Kop in het zand  kop in het zand
Wat is met mij aan de hand?

Ingrid Lenaerts

Zoals vele  indianen  bij een vreugdevuur
hebben wij gedanst op dit dorpsfeest
Uitbundig zoals kinderen sprongen we rond
rijdansen als molenwieken draaiend in de wind
we roffelden rytme op potten en pannen
experimenteel evenement onder de kerktoren
die om het kwartier klokken liet weergalmen
met toeters en bellen hebben we gedweept
tot de feestvarkens ons hun apotheose showden
met een tango die tot de verbeelding sprak.
Onvergetelijk festijn  aan wasdraad herinneringen
Memo aan deze zonnige septemberdagen

Ingrid Lenaerts

Naar het oosten werd hij gedreven
niet zoals de wijzen die tegengesteld reisden
hij verzamelde voor deze lange tocht
zijn gedichte gedachten van een leven
dat begon bij de inwijding vol geheimen
een analyse der dingen
en nog veel meer

Ingrid Lenaerts

September is van 's morgens vroeg gespannen
tussen kantwerk waar spinnen klossen
Zij zijn de meesters van het vak
hoeven geen patroon of andere hulp

Dauw en nevel hangt  er te bengelen
als parels kristal die je hoort tingelen
het gras ademt de aaardewarmte uit
je hoort het zuchten en zalven

schudt zijn natte sprieten in de ochtendzon.
de appelboom achterin de tuin vergeelt
zijn roodrijpe appels ploffen op de grond
De pluk moet vandaag nog beginnen.

Ingrid Lenaerts

Straalblauwe septembermorgen
met de dood  op schoot
spraakmakend verdriet dat zich niet verkoopt
een stilte die haar mantel sloot
rondom alle gemis dat nu groeide
als een woekerplant distelde
ze zei me toen
dat ik alle herinneringen 
in een notendop droeg
toen liefde al lang wortelde
in haar jonge lichaam.
Ik  heb haar nooit meer weergezien
toen de oorlog losbarste
als de duivel uit een bezetene.

Ingrid Lenaerts

Zoals een afgerukt blad
door een najaarsstorm
drijf ik op de het water
versnelt de stroming

kolkend verword ik
rivier buiten de oevers
een onderwaterwereld
boven doffe velden
ellende en overlast

Ingrid Lenaerts