verwennen

Bleek als iele lucht
pijn om het zijn dat niet mag
morgenzon brengt hoop

Ingrid Lenaerts

Nijdig als netel
brandt ze je levensziel toe
vrouw van wrange haat

Ingrid Lenaerts

Windstil je ogen
Vaar ik door je wateren?
Knipoog heel even

Ingrid Lenaerts

Je naamt veert in mij
spiraal gedragen op wind
ik ontvang een boom

Ingrid Lenaerts

De zee is haar thuis
haar weerspiegeling die zingt
wij zijn verwanten

Ingrid Lenaerts

Klimop klamt zich vast
op een monotone muur
wij observeren

Ingrid Lenaerts

Zij droomde nog van haar  kermismolen
zoals ze haar leven wilde  beelhouwen

Op elk  paard en kar zat een jaargetijde
jeugd met het manenpaard wilde haren
de kar volgeladen met hevig sentiment

de jonge merry met de hippe veulens
één en al zorg voor de kroost
samen duwden ze de kar kopstotend speels
vooruit met de toekomst die lachte
met open vizier reden ze hemelwaarts

het midlifepaard was iets trager
langzamer in de draf keurig uitgedost
de kar reed trager naar zijn herfst
de veulens waren paard geworden
verdwenen van het carrousel

de stokoude knol lag op zijn flank
de kar gestrand op de molen

toen stond de kermismolen plots stil
de droom lag stuk.

Ingrid Lenaerts

Tegen duisternis 
scheert de ekster langs de heg
ze zoekt haar warm nest

Ingrid Lenaerts

en jij bent verwondering
voor de kleuren in de brandglasramen
terwijl wij samen het gekleurde licht
in onze herinneringen stapelen
als een overheerlijk aanbod
wat de zon vermag met haar reuzekracht
als een ode aan zichzelf.

Ingrid Lenaerts

Blauwig wolkendek
als een aquarel op doek
wie is je schepper?

Ingrid Lenaerts

Waterbleke zon
je bent nog aan de hemel
Staks striemt de regen

Ingrid Lenaerts

Soms kolk ik als een wilde rivier
die donderend tegen haar oevers slaat
wanneer jij daar moeder alleen moet krimpen
in dat veel te hoge bed verstild en kil

wanneer je kinderen slechts de dagen tellen
dat je broze lichaam en smalle hoofd
nog te zien zullen zijn boven de dekens
De dagen en  de nachten zijn zwart geschakeld

Ik voel zo met je mee in je magere hand
een leven van inzet voor je kinderen
slechts enkele woorden vriendschap
de herinneringen van toen aan groot plezier

wars van alle chagrijn en lauwe leemte
toen het goud nog straalde op de toverberg 
en je glimlacht weer om de zon aan het raam.
de maan en de schitterende sterren daarboven.

Ingrid Lenaerts

Zij zwijgt nu haar vaders dood
alsof ze zeepbellen waren  zo
uit haar kinderjaren.Het aantal
begreep ze niet in het kwadraat

Hadden zij snorren of een baard
droegen zij broek kort of lang
voor de herberg van de troost
als een cowboy met sigaret

in het land van Sitting Bull
Bij God welk label had het vaderschap
in de droom van lieve Pappie
baba dad of gewoon een vader.

Ingrid Lenaerts