podiumbeest

Zij schrijft de kilte uit haar  hart
wanneer de mismoed zich aanmeldt
als een knaagdier dat de ziel aanvreet
de straat  is leeg de afstand groot
de dagen vernauwen smalle strepen grijs
wanneer de avond als zwartjas binnensluipt
en zich langs de muren bevestigt
zich binnenskamers hecht
tot een lichtbron zijn bestaan nekt

In de haard blakert het vuur
hartverwarmend bij deze donkere tijden

Ingrid Lenaerts

Anna  was een brave meid
deed nooit geen vlieg kwaad
werkte dag en nacht voor de dames
de nonnen van de heilige Maagd
die hoogmoedig op haar neerkeken
wanneer ze met hun witte habijten
over de trappen ruisten
de trappen van de brede galerij
waar de spreekkamer lag
waar Anna de bezoekers moest verwelkomen

Ze hield er het parket blinkend
de kaarsen brandend voor de heilige Maagd
ze diende koffie op in zilveren kannetjes
Ze zweeg ootmoedig  en was gehoorzaam
zoals een knipmes dat je op je wenken bedient

Anna, nu meer dan vijfenzestig een beetje houterig
wil nog wel maar kan niet meer zo goed
de nonnen zijn niet meer, de meesten  zijn  vertrokken
Anna is te duur in gebruik.
Anna wordt huiswaarts gestuurd een beetje vereenzaamd
naar een huis dat ze niet meer bezit.
Bedankt voor bewezen diensten punt uit.

Ingrid Lenaerts

Meindert van Schure zoals ze hem hier noemen
de man met de lange armen en de slungelbenen
een grof gezicht met uitgeproken lippen
grote oren en een haviksneus maken hem plomp 
Hij heeft last van zijn ongelukkige lichaamsbouw
legt dan ook het accent op een stoere taal
houdt de pestkoppen veraf  door zijn gewicht

Onder deze ruwbouw steekt echter een hart van goud
Zijn bereidwilligheid om de zwakken te beschermen
die is alom bekend en bijna legandarisch
Hij helpt waar hij kan om het leed te verzachten
hij draagt de zon in zijn hart tussen zijn ribben
hij heeft een gezond boerenverstand als niet één
Meindert van Schure , wanneer je in ons dorp komt
hij zal je opweg zetten als je het hem vraagt

Ingrid Lenaerts

Nat en duister bij  valavond op onze huid
als waterhoenen lopen wij huiswaarts naar de bus
Er heerst een kleffe drukte op straat
Fietsers in regenpakken ritsen tussen wagens
wagens scheren zenuwachtig over het wegdek
Met weinig respect voor de voetganger 
rijden ze naast de stoeprand door plassen

In de bus staan  we als ingeblikt
we schudden over en weer bij elke versnelling
de rode stopbel doet ergerlijk alle haltes
doorschuiven,doorschuiven roept de chauffeur
alsof hij een bende koeien bijeen drijft
De ramen zijn bedampt buiten niets dan water
wij ruiken vochtigheid en lichaamsgeuren
We hebben hoofdpijn tot barstens toe
Daar is de halte waar we eruit kunnen
Onze verlossing van dit busritje is nabij.

Ingrid Lenaerts

Op de beukenlaan
viert de herfst zijn kleuren bot
ademloze pracht

geel en rood palet
een kunstenaar aan het werk
elk jaar opnieuw raak.

Ingrid Lenaerts

Bosrand waar het licht voller wordt
de eiken dunner en vroeger kaal
slechts nu nog bij valavond een streepje klaarte
de krassende kraaien over de maisvelden
de verre lichten in de vallei van de Semois

Hier staat echter het huis van de boswachter
als een sprookje van weleer
met groene luiken en een rode deur
kabouters in de tuin en een terracotta ooivevaar
ze staan hun dagen uit zonder verpinken

Je zou geloven dat roodkapje hier ooit was
en een wolf die uit het bos loerde
maar het zijn gewone toeristen
die voor het donker  wordt het bos verlaten
om in Café du Moulin  het streekbier te proeven.


Ingrid Lenaerts

Over mythe,
Over distels
Over de kleine waarheid

of hoe je leert verzinnen
aandacht vragen
blijft hangen

in de schaduw
van je eigenste ik
de wereld
een stoofpot



Uit de dichtbundel "Achter rasters en rafels"
1999

Ingrid Lenaerts

Blijf bij mij tot de zon nooit ondergaat
Krimp die bleke dagen van weemoed
zoals chloor vervliegt naar iele lucht
van schade over een bunker stilte

Ogen vloeien nat als waterwegen
kroppen als duiven voor de vliucht
in het woord dat breekt ongenadig
op de rotsen van wijlen de zee

en wijlen vader en zijn barre aarde
in de mist als draaischijf om den brode gekromd
van onvoltooid verlangen van verleden
het heden nu tot de monenten des doods

Het punt. Schreef hij zijn troonrede
als parels voor de zwijnen eerbaar dier
van zijn goede dis waar hij thuis was
achter de dijk tegen de wilde riviercapriolen.

Ingrid Lenaerts

Men spreekt zacht in blauwe ogen
een monument van diepe stilte
dit bolwerk zondagavond valt alles te begrijpen
buiten angst en dan gebroken taal

Men verstopt jaren verzwegen nietigheid
als luis op de agora zwervend
ooit te ontmoeten dat zilverspoor
van een slankengang naar bestemming

Men twijfelt de werld op zijn kop
aan één realiteit of zij er is
en niet een andere , een spiegel die barst
van woorden in gestolde lava

Men hoort  een misthhoorn op maandag
gewoon de gang der dagen binnen handbereik
In het kristal tintelt de zon eeuwig verder
vergeet dit kromme leven dat vastnagelt

Ingrid Lenaerts

Ik wou je verwennen met zoveel
maar je hebt geen tijd om te blijven
koning voetbal wacht na de middag
topmatch en topprestaties te verwachten
voetbal is mijn concurrent
dan blijf ik maar bij de poes
die het nog altijd vertikt buiten te gaan

Zij begrijpt  meer van een knuffel
en houdt trouw de wacht terwijl ik brei
aan je supporters-sjaal voor
alweer die voetbal
Wat ben ik toch te gek.

Ingrid Lenaerts

Bleek als iele lucht
pijn om het zijn dat niet mag
morgenzon brengt hoop

Ingrid Lenaerts

Nijdig als netel
brandt ze je levensziel toe
vrouw van wrange haat

Ingrid Lenaerts

Windstil je ogen
Vaar ik door je wateren?
Knipoog heel even

Ingrid Lenaerts

Je naamt veert in mij
spiraal gedragen op wind
ik ontvang een boom

Ingrid Lenaerts

De zee is haar thuis
haar weerspiegeling die zingt
wij zijn verwanten

Ingrid Lenaerts