zij hadden het...

In de galmgaten van de klokkentoren
daar schittert de zon in schuinstand
meestal is het er rustig  op die hoogte
slechts wanneer de klokken gaan luiden

dan zwermen bosduiven verschrikt omhoog
soms ontvangt een kerkbezoeker narigheid
op het hoofd door die lozende vogels
bij dag  zit het kerkuilenpaar er te soezen

als symbolische dragers van de wijsheid
zij willen niet gestoord in hun waardigheid
om dan 's nachts als ware rovers
door de lucht te klieven jagend

op spek voor hun bek
alsof hun leven grof bedreigd wordt
de oorlog verklaard wordt aan het nachtruim
Die wijze uil verandert dan in een ware  nachtgriezel.

Ingrid Lenaerts

Ik ben zijn heel ver verleden
op zoek naar de gelijke kansen
aan de waterkant stil en verlegen
toen het nog groende in ons hoofd
wij elkaar nauwelijks durfden vermoeden
dat wij al een beetje bestonden
wij hadden eenzelfde kern gekozen
die ons door de woestijn liet trekken
lucht weerspiegelingen in de toekomst
die ik nu nog opspoor soms dronken
van klein geluk,soms triest heel triest
van jaren afwezigheid

Ingrid Lenaerts

Een verloren  dag zonder zon
waar hij dwaalde zonder mening
wist niet waarin of waaruit
Waar hij thuishoorde was niet meer
verbannen uit het heden zonder bagage
zag hij het water van de rivier
Zij sprak haar welkom uit dacht hij blij
waadde diep en nog dieper
Ze sloot haar armen rondom voor altijd

Ingrid Lenaerts

Mocht je weten dit huistoneel
wij draaien herinneringen ,
een rol uit de oude doos
een wierookvat uit de buik der aarde

Onze hoofden zijn beneveld
dronken in de tijd van toen
Wij delven moederkuilen
dagen verdampen van weemoed

en ragfijn patroon houdt me gevangen
als een kantklossen van het verleden
net een priemende levensdraad
die wij weer opvisten , herinnering

nu als herwonnen tijd op de kale akker.

Ingrid Lneaerts

Hij houdt de leeuwin  in zijn hoofd gekooid
dit zolang hij kan wanneer zij slaapt
op tienpond vlees dat ze in voorraad heeft
maar eens de dromen  verteerd wordt zij woest
beukt tegen de wanden van haar kooi
dramt om verlossing en jaagt op grof wild

Hij kan haar weer altijd vangen
wanneer hij weer lief haar honger lokt
de andere wereld laat verkommeren
tot zij hem weer in haar macht heeft
het eeuwige spel van trekken en stoten
Hij houdt zijn leeuwin in zijn hoofd gekooid
tegen alle prijs voor alle prijs.
 Ingrid Lenaerts

Ze bouwen nesten
merels willen nazaten
vlak voor de winter

een te warme herfst
maakt de vogels echt van streek
verwarring alom

Ingrid Lenaerts

de populieren
wenken met hun brede kruin
als monumenten

gele  hoge zon 
als hemelse oppergod
 koestert de aarde
 
maakt boomschaduwen 
zwijgend tot  middag vrede
 heerlijke koelte   

Ingrid Lenaerts

 wintertinteling
 in de laatste herfstblaren
 een nieuw seizoen wacht
Grijsvale luchten
 staan er academisch streng
 in decemberwacht

Ingrid Lenaerts

Heel dun licht
bijna in strepen
is de zon veraf
mager en dof 
alsof ze wegkwijnt
een zon
in anorexia
 een zon in ascese
Laat ze vlug herstellen
 van haar nukken

Ingrid Lenaerts

Nog vroeg in de morgen
twee honden
ontmoeten elkaar
tussen de laagstam perelaars
Ze besnuffelen hun   lijf
springen likken en grommen
hun dans is geopend
Het grote werk kan beginnen
Ingrid Lenaerts

Reiger met brede vleugelslag
landt tussen het riet
als heerser  over de plas
smikkelt tussen het gras
op de oever
Hij slaat toe
als een ervaren rover
en verdwijnt een ogenblik
 in het groen.
dan in het niets

Ingrid Lenaerts

Een botenhuis
onder dak op water
laat de rust
na het varen
dromerig aan het meer
Het riet speelt zijn concert
in de monotone wind
Eenden snateren
hun samenzijn
 Een wandelaar op de bank
voltooit zijn gedachten.

Ingrid Lenaerts