een echte bofkont

Ik ben niet geboren voor de grote oorlog

Het schrikt me af tot in de diepten van

Mijn lijf dat beeft bij zwart geweld rook

Wapens op de schouders van de held

Die verward zijn gedachten ordent en

Dan zijn wonden likt als een geslagen hond

Bij het thuisfront en motoren hoort die er

Niet zijn maar zijn ziel aan stukken rijt

Die voor het vaderland door de modder

Kroop de botten van de macht likte

Omdat hij moest want de plicht zat hem

In de nek voor de lieve centen zijn leven.

Ingrid Lenaerts

Jij bent mijn mascotte van elk moment

overal sleep ik je mee door de tijd

je bent gepind op mijn netvlies zelfs

gebrand in mijn hoofd als een tatoeage

gechipt in mijn volle verstand kom je

tot leven als gewoon dansen van geluk

de zorgen aan de kant in de zon

zit je me op de huid altijd mijn lief

proef van je lippen de zoute smaak

die de zee mij aanspoelt na afscheid

van de herinnering dragen me de dagen

het verlangen naar je thuiskomst.

Ingrid Lenaerts

Een heldere lucht
een  sterrenhemel schittert
slechts hemelse rust

Plots een rode schicht
sterrenregens spetteren
 lichtbakens bij nacht

Ingrid Lenaerts

Achter een grote herinnering zat ze aan
bevlogen zoals een bezige bij

diepte ze uit alle koffers weemoed
en geneugten vervlogen heerlijkheden

Zij vond geen replica van het verleden
noch adem noch kleur noch tekst

Ze zat voor de lege doos van de tijd
die alles had opgeslokt 

zelfs die laatste liefde
die zij nooit vergeten kon.

De naam die hij draagt
als levenskrans
op zijn bestemming
kan zijn boodschap
niet ontwijken

hij heet Philiphe
en houdt van paarden
hij koestert hen
als zijn levensbezit
Zijn paarden ze zijn
z'n goden.
Ze bevestigen dit dagelijks.

Ingrid Lenaerts

Zij ligt als een sprookje in zijn armen
verder dan de gedroomde werkelijkheid
overschrijdt de zaligheid van het moment
zoals een heerlijke praline smelt op haar tong
Ze vindt geen woorden daarvoor
ook de klanken willen niet naar buiten
het is een warm dier in de hals
dat haar buitenste binnen draait
Zij bewaakt  het angstvallig lief
dit ooit te verliezen

Ingrid Lenaerts

Laagstad  waar ik woon en werk
waarin ik me verberg voor verdriet
met tonen lager dan mijn pijn
waar ik dans van groot plezier
met bokkensprongen groter
dan de geit die in mij woont
die ik nu  ken en ervaar

zo zei men toch toen men mij nog zoeken ging
gewonnen verloren binnen de muren
van de grenzen die ik wou verleggen
toen men mij nog brandmerken wou

Nu ontziet men mij plezier en pijn
in een verkromd alfabet dat mij duldt
als fenomeen der moderniteit
mijn stad ik hou je voor bekeken
tot ik op mijn bek ga in jouw schoot.

Ingrid Lenaerts

Ik maak je tot duizendpoot
van al mijn behoeften
die je me prinsheerlijk kan aanreiken
zoals de verhalen uit lang verheelde sagen

Ik maak je tot duizendpoot
van al mijn fantasieën
die ik met mondsjesmaat laat sijpelen
over je duizend poten
om me te voltooien

Ik ben de zonderling
buiten alle windstreken
mijn geheimen hou ik vast
in mijn ondoorgrondelijke taal.
en toch ben ik niet die gek
die men schuwt om zijn waanzin. 

Ingrid Lenaerts

Meisjes willen allemaal prinsessen zijn
alsof er geen gewone mensen meer zijn
Glitterende jurken en lange blonde haren
zoals hun poppen die lege dozen zijn
met een hoofdje vol zagemeel
als de prins maar komt op zijn witte paard
hen overlaadt met geschenken
uit een paleis van goud en zilver
in een kasteel van de stoutste dromen

Er zijn geen gezonde poppen meer
ze hebben allen wespetailles
dragen hoge hakken uit behaagzucht
opgetut als kleine volwassene
schminkdozen avant  la lettre

Waar zijn de gezonde baby's
met hun zachte huiden en kleertjes
van dagdagelijks gebruik?
Die met blozende wangen die huilen ?
Die  je kan knuffelen als niet één

Toch niet alleen in het museum?

Ingrid Lenaerts

Mijn hoofd op je schouder binden
bij de lantaarn
een liefdeswimpel
in balancerend heimwee
zo wil ik blijven dragen
de overlast
ik als jonge vogel uit het koekoeksnest
mag niet verdwalen
zo vreemd als een kever
in een boksersring

Zo koortsig klein
zoek in in stapelwolken
je scheve schaduw
Ik duw ,  ik trek en ik vecht
met katers en kromme statrten

Jij vormt mijn boomoase
hoog in plamen
naar droomkastelen
op zomerwielen
ik schenk je mijn noodklok
het is tijd voor het aards paradijs

Ingrid Lenaerts

Ik wil dagelijks de herinneringloze gedachte worden
de zee zonder tij
ik wil ontdaan zijn van
uitgebuite emoties
Ik wil een koele kikker zijn
een stalen ros
een helleveeg
ik wil de vrouw met duizend listen zijn
ik wil de ongenaakbare granietzuil
worden
de amrikaanse eik
of de verborgen stalagmiet

Ik bedwelm je met eenvoudige twijfels
ik verwar je in een web van afhanklijkheid
ik verlam je met gassen uit koeiedrek
ik verslind je als honderd pond rauw hondenvoer

Ik zal jer onttronen
ik zal je ontkronen
ik zal je verslaven
nooit meer laven

tussen haat en verlangen
tussen hoop ent wijfel wil ik je laten stikken
je dagelijks verklikken
maar ik kan het niet
ik wil opnieuw en opnieuw
je wervelende en kwetsbare ik zijn

Uir "Bargoens belijden"
1988

Ingrid Lenaerts

Striemende wind slaat
jonge berken als een beul
zij beven van angst

Hun takken zwiepen
als zwepen tegen elkaar
onbarmhartig laf.

Ingrid  Lenaerts