Naar de inhoud

Gedichten Ingrid Lenaerts

een keuze uit...
akke.beakke.be
Donderdag 7 december 2006

stad van de emotie

Laagstad  waar ik woon en werk
waarin ik me verberg voor verdriet
met tonen lager dan mijn pijn
waar ik dans van groot plezier
met bokkensprongen groter
dan de geit die in mij woont
die ik nu  ken en ervaar

zo zei men toch toen men mij nog zoeken ging
gewonnen verloren binnen de muren
van de grenzen die ik wou verleggen
toen men mij nog brandmerken wou

Nu ontziet men mij plezier en pijn
in een verkromd alfabet dat mij duldt
als fenomeen der moderniteit
mijn stad ik hou je voor bekeken
tot ik op mijn bek ga in jouw schoot.

Ingrid Lenaerts


Geschreven door Ingridstanella om 22:51 Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen
Donderdag 7 december 2006

van een duizendpoot

Ik maak je tot duizendpoot
van al mijn behoeften
die je me prinsheerlijk kan aanreiken
zoals de verhalen uit lang verheelde sagen

Ik maak je tot duizendpoot
van al mijn fantasieën
die ik met mondsjesmaat laat sijpelen
over je duizend poten
om me te voltooien

Ik ben de zonderling
buiten alle windstreken
mijn geheimen hou ik vast
in mijn ondoorgrondelijke taal.
en toch ben ik niet die gek
die men schuwt om zijn waanzin. 

Ingrid Lenaerts



Geschreven door Ingridstanella om 22:25 Reageer op dit bericht
Donderdag 7 december 2006

Meisjes en hun poppen

Meisjes willen allemaal prinsessen zijn
alsof er geen gewone mensen meer zijn
Glitterende jurken en lange blonde haren
zoals hun poppen die lege dozen zijn
met een hoofdje vol zagemeel
als de prins maar komt op zijn witte paard
hen overlaadt met geschenken
uit een paleis van goud en zilver
in een kasteel van de stoutste dromen

Er zijn geen gezonde poppen meer
ze hebben allen wespetailles
dragen hoge hakken uit behaagzucht
opgetut als kleine volwassene
schminkdozen avant  la lettre

Waar zijn de gezonde baby's
met hun zachte huiden en kleertjes
van dagdagelijks gebruik?
Die met blozende wangen die huilen ?
Die  je kan knuffelen als niet één

Toch niet alleen in het museum?

Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 19:00 Reageer op dit bericht
Donderdag 7 december 2006

schouder

Mijn hoofd op je schouder binden
bij de lantaarn
een liefdeswimpel
in balancerend heimwee
zo wil ik blijven dragen
de overlast
ik als jonge vogel uit het koekoeksnest
mag niet verdwalen
zo vreemd als een kever
in een boksersring

Zo koortsig klein
zoek in in stapelwolken
je scheve schaduw
Ik duw ,  ik trek en ik vecht
met katers en kromme statrten

Jij vormt mijn boomoase
hoog in plamen
naar droomkastelen
op zomerwielen
ik schenk je mijn noodklok
het is tijd voor het aards paradijs

Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 18:32 Reageer op dit bericht
Woensdag 6 december 2006

ruiters op de landweg

Ze reden op de stoffige landweg
de ruiters sporend hun potige paarden
dravend gedruis donderend op de grond
hoog en hemelwaarts dreven ze

het leek net omgekeerd
terwijl ze daar lag in het gras
in het zomerse gras dat grijnsde
dat haar greep in zijn groei
dat ze hoorde grazen
runderen in een wei rukkend
aan wortels van weleer het gras

Boven de blauwe lucht
geen wolk geen krimp ten hemel
de steriele hitte stilte
de tijd op af
tijdloze ervaring

In haar geheugen gegrift
als extra dimensie
van dat moment
De ruiters, de paarden
de landwegde lucht
het groen het blauw
sonoor sensorisch één.

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 23:43 Reageer op dit bericht
Woensdag 6 december 2006

latente afstand

Ik wil dagelijks de herinneringloze gedachte worden
de zee zonder tij
ik wil ontdaan zijn van
uitgebuite emoties
Ik wil een koele kikker zijn
een stalen ros
een helleveeg
ik wil de vrouw met duizend listen zijn
ik wil de ongenaakbare granietzuil
worden
de amrikaanse eik
of de verborgen stalagmiet

Ik bedwelm je met eenvoudige twijfels
ik verwar je in een web van afhanklijkheid
ik verlam je met gassen uit koeiedrek
ik verslind je als honderd pond rauw hondenvoer

Ik zal jer onttronen
ik zal je ontkronen
ik zal je verslaven
nooit meer laven

tussen haat en verlangen
tussen hoop ent wijfel wil ik je laten stikken
je dagelijks verklikken
maar ik kan het niet
ik wil opnieuw en opnieuw
je wervelende en kwetsbare ik zijn

Uir "Bargoens belijden"
1988

Ingrid Lenaerts

Geschreven door Ingridstanella om 19:31 Reageer op dit bericht
Dinsdag 5 december 2006

Zij wordt noordwaarts gedreven
in het geloof van een brede levenskracht
dat ijs de tijd kristalliseert
tot een eeuwige toevlucht van troost
van wilde emoties die er kunnen bedaren

Zij vreest onbegrip en dood
waar warmte verzengend is
Geen vergelijking is er mogelijk
verblijdt haar slechts het aanvaarden
alleen
Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 23:18 Reageer op dit bericht
Dinsdag 5 december 2006

van elke dag

Van elke dag
en dag na dag
voel ik dat pure onbestaan
zonder jou
aderlijk dood
gebloed
ik vecht voor zoveel
en soms voor zo weinig
hemels vuur

ik denk aan zoveel meer
behoud en zekerheid
warmte voor een groot ooievaarsnest
het deken om ons heen
de belofte of het raadsel
het lover
van een groen  gouden baldakijn

herhaal me
herinner me
handhaaf me
vervoeg me
verlang me
verteder me
elke dag dag na dag
in dat nadrukkelijke bestaan

Ingrid Lenaerts




Geschreven door Ingridstanella om 21:46 Reageer op dit bericht
Dinsdag 5 december 2006

bij de landweg

Wacht op mij bij de landweg even voor de avond valt
waar de wijdse hemel de aarde raakt in profane stilte
de sterren elkaar zacht vertellen als gekroonde hoofden
van de mooiste engelen met blauwzilveren jassen
kristallen vleugels waarin het maanlicht zich weerkaatst
terwijl zij neuriënd naar de wereld wieken
met een boodschap van vrede over de continenten
de beste warme wensen in de koudste tijd van het jaar
Wacht op mij die avond, die avond om nooit te vergeten


Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 21:21 Reageer op dit bericht
Dinsdag 5 december 2006

speel maar mijn kind

Speel maar mijn kind
niet zo eenvoudig als je hier woont
in de buurt van dat stinkfabriek
waar de geur van rotte eieren in je neusgaten priemt

waar je er misselijk van wordt en moet kokhalzen
waar het roet op het gras waait en overal kleeft
het vettige filmje dat onze schommel bedekt
onze glijbaan en onze draaimolen op het pleintje

bij God waarom mogen wij niet gewoon spelen
zoals andere kinderen uit een nette buurt
die niets te vrezen hebben van die vuile rommel

Speel maar mijn kind roepen de grote mensen
Maar in deze rotzooi kunnen wij niet spelen
Wie brengt ons schone lucht.?  De sint deze nacht?

Maar die rijdt hier vast door
die besmeurt zijn kleren en schoenen
aan al die vieze daken en schouwen
en z'n paard dat kantelt van de glibber

 Wie helpt ons alarm roepen?

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 18:03 Reageer op dit bericht
Maandag 4 december 2006

onder het dak

Onder het dak van vrouwe Europa
midden het witte Alpenmassief van Mont Blanc
tussen de punten Mont Tacul en Mont Maudit
daar zwijgt een vreedzame avondstilte

in kleuren die met het uur bleker worden .
Langgrekte schaduwen weerkaatsen de rotsen
alsof bergreuzen een fakkeltocht houden
met het heilige vuur van de zon in haar nasleep

Vanuit refuges des Cosmiques lijkt de tijd oneindig
Onwezenlijk nietig laten wij de indrukken passeren
de sterrren lijken plots dicherbij en de maan een vriend
die wij verwelkomen in de koude schemering op het terras

Wij nodigen hen uit om samen te tafelen
om aan te schuiven aan de ruwe houten planken
spek met eieren te verorberen bij hete thee.
dan onder de wol een hazenslaap voor een korte nacht

Morgen moeten we langs de moed der verwondering
kant en klaar voor zonsopgang in het gletsjerdal
de laaste trip door de ijsvelden bij staalblauwe hemel
de triomf naar de top die we willen omhelzen

Onder het dak van vrouwe Europa.

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 21:05 Reageer op dit bericht
Zondag 3 december 2006

lege stoel

Op een lege stoel in een wintertuin
zat zij stiller dan stil ineengedoken
gevlucht uit het huis der milde dagen
tussen het gebroken alfabet der taal
waarbij de letters der liefde verwaaiden
met de wind over de bomen heen
schurend als zand in de wonden
die nooit meer zullen helen
op zoek naar ik weet niet wat
houvast alvorens te verzinken

Ingrid Lenaerts
Geschreven door Ingridstanella om 23:41 Reageer op dit bericht

Meer van Gedichten Ingrid Lenaerts

↑ Terug naar de berichten