rood

Ze heeft alles met zich  mee,
de ware bofkont zo noemen we haar

Van moeder natuur haar mooie lijf
een geschenk ten allen kante

ze blaakt van  ware gezondheid
kan lopen kan zwemmen

fietsen en wandelen als de beste
ze is zacht lief en innemend

ze heeft verstand  in de bovenkamer
dat ze dan ook met rede gebruikt

is wel geen speelgoed voor Jan Plezier
laat zich niet in het ootje nemen

Durft haar tanden laten zien
ze staat haar mannetje waar het moet.

Mannen kijken naar haar op
laten zich charmeren door haar gratie

maar ze zal niet wijken voor het avontuur
ze weet alles in banden te houden

het echte evenwicht op de levensbalk
Wat een bofkont is die meid!

Ingrid  Lenaerts

Ik ben niet geboren voor de grote oorlog

Het schrikt me af tot in de diepten van

Mijn lijf dat beeft bij zwart geweld rook

Wapens op de schouders van de held

Die verward zijn gedachten ordent en

Dan zijn wonden likt als een geslagen hond

Bij het thuisfront en motoren hoort die er

Niet zijn maar zijn ziel aan stukken rijt

Die voor het vaderland door de modder

Kroop de botten van de macht likte

Omdat hij moest want de plicht zat hem

In de nek voor de lieve centen zijn leven.

Ingrid Lenaerts

Jij bent mijn mascotte van elk moment

overal sleep ik je mee door de tijd

je bent gepind op mijn netvlies zelfs

gebrand in mijn hoofd als een tatoeage

gechipt in mijn volle verstand kom je

tot leven als gewoon dansen van geluk

de zorgen aan de kant in de zon

zit je me op de huid altijd mijn lief

proef van je lippen de zoute smaak

die de zee mij aanspoelt na afscheid

van de herinnering dragen me de dagen

het verlangen naar je thuiskomst.

Ingrid Lenaerts

Een heldere lucht
een  sterrenhemel schittert
slechts hemelse rust

Plots een rode schicht
sterrenregens spetteren
 lichtbakens bij nacht

Ingrid Lenaerts

Achter een grote herinnering zat ze aan
bevlogen zoals een bezige bij

diepte ze uit alle koffers weemoed
en geneugten vervlogen heerlijkheden

Zij vond geen replica van het verleden
noch adem noch kleur noch tekst

Ze zat voor de lege doos van de tijd
die alles had opgeslokt 

zelfs die laatste liefde
die zij nooit vergeten kon.

De naam die hij draagt
als levenskrans
op zijn bestemming
kan zijn boodschap
niet ontwijken

hij heet Philiphe
en houdt van paarden
hij koestert hen
als zijn levensbezit
Zijn paarden ze zijn
z'n goden.
Ze bevestigen dit dagelijks.

Ingrid Lenaerts

Zij ligt als een sprookje in zijn armen
verder dan de gedroomde werkelijkheid
overschrijdt de zaligheid van het moment
zoals een heerlijke praline smelt op haar tong
Ze vindt geen woorden daarvoor
ook de klanken willen niet naar buiten
het is een warm dier in de hals
dat haar buitenste binnen draait
Zij bewaakt  het angstvallig lief
dit ooit te verliezen

Ingrid Lenaerts