Naar de inhoud

Gedenkt de onzichtbaren

voor hen die willen zien
akke.beakke.be
Ivan Grud, geboren in Rotterdam 18-11-1940, de idealist, humorist, pessimist, atheïst, en niet te vergeten de waarnemer, die voor u waarnam van hetgeen er in de wereld afspeelt, en al waar hij een geheel eigenwijze kijk op heeft, en dit zeker niet altijd op een fijnzinnige manier vertaald. Zoals gezegd, geboren rotterdammer, en wel in het jaar 1940 Een jaar waarin hij waarschijnlijk al in de moederschoot tijdens het bombardement op de binnenstad van Rotterdam, besefte dat, wilde hij zijn kop boven water houden, dit maar meteen waar moest maken, en hij liet zich dan ook in deze roerige tijd geboren laten worden. Het fijt dat hij reeds op vijftien jarige leeftijd naar zee vertrok was niet direct het gevolg van trek in avontuur, als wel om een steentje bij te dragen in deze verschrikkelijk tijd van armoede, die deze na de oorlog mee zich mee bracht. Ivan Grud heeft eigenlijk nooit echt binding gehad met welke natie dan ook, dan was hij weer in Nederland, of hij vertrok al weer naar elders. Indonesië is het land waar hij het langs achtereen vertoefde, dat is ook het land, met de cultuur die hem het meest geïnspireerd heeft, en aangezet tot de dichtkunst. Hij heeft een dichtvorm die soms als verwarrend en filosofisch beschreven wordt, maar dan toch al lezende, het beoogde bij de lezer weet over te brengen, niet in de laatse plaats door zijn beeldende manier van dichten. Ivan Grud wens u dan ook veel leesplezier. Ivan Grud. Rikus Kiers, de grote dichter wijde het volgende gedicht aan deze Rotterdamse schrijver. Ivan de realist Ivan de gevoelige voelspriet Van grove misdaden Bevechter van het kwaad Die niets echt zitten laat Zijn taal is zeer apart De zinnen soms verward De boodschap helder wit Rozen in maatje kwart Bloed gruwel wreedheid Wilde de brave mijden Zekerlijk niet meiden Zijn preek gerechtigheid Niet af te laten vreugde Die alle droefheid doodt De man die deugde Verjaagt het avondrood Ivan de bewogen realist Die nooit zijn idealen mist Heeft werkelijkheid bevroed En is nog lang niet uitgewoed Schrijver: Rikus Kiers, 19-10-2006

Berichten van 2 april 2007 tot 8 april 2007

Terreur

Terreur

Wervelend doet het beloofde de ronde
Eeuwige tijden bruiden ongekend
Het hoogste streven meedogenloos ongeremd

Wee hen die niet deelnemen zij vergaren vuur
Het beoogde is het heilige streven
Gezegend te verlaten het leven ieder uur

Verkondigd door verheven geleerden de wijzen
Het geschrevene daar kon men niet omheen
Predikers van het hoogste de gelauwerde grijzen

Het doel is te sterven zo brengt men in gezang
Dan ontvangt men bloedend de rijkdom
Dan leeft men voort in zaligheid eeuwig lang

Het moment aangebroken de borst reet uiteen
De bodybag ritst snerpend open
Geen opwachtenden of licht wat er verscheen

Gespierde armen tillen plastic de belt zwelt aan
Geronk van motoren met grof geweld
Geofferd leven zo zal het altijd blijven gaan

Blindelings en nederig volgde men en onderging
Het streven was het eeuwige leven
Nimmer getuigde hij die al ontving

En altijd knielt men neder

Schrijver: Ivan Grud
Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Ivan Grud om 10:18 Reageer op dit bericht Stuur door

De V.N

de V.N
 
Wederkerig het lover altijd weer verdort
Zo ook de mensheid altijd weer moordt
Zullen wij altijd om het gelijk blijven kijven
Al bezongen in lang vervlogen tijd
In het lied van de wagen vol oude wijven
 
Geen raden ter wereld luisterden er naar
Resoluties en altijd weer nieuwe besluiten
Dikke koppen krakelen zonder inhoud
Luisterden niet naar die ratelende oude kar daar buiten
 
Nimmer meer dan ooit in mijn levens dagen
Horen zij die nutteloze in die wagen
 
Ivan Grud 

Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Ivan Grud om 09:31 Reageer op dit bericht Stuur door

Waarom

 

Waarom

Waarom, waarom, de vraag vol van smart
De zon brandt op zijn verbrande huid
Waarom mijnheer, moest zij sterven
De onschuld, mijn voorbestemde bruid

Betast door vele handen in de straat
De omwikkeling getuigt het leed
Haar eens feestelijk bruidsgewaad
Nu haar smetteloze witte doodskleed

En hoog in de met rook besmeurde lucht
Wacht de zwarte vogel op haar ziel
Hij brengt haar naar hoge hemelen
Bevrijd spreidt zij haar vleugels

En ontwijkt nog enkele raketten

Schrijver: Ivan grud



Hoe vind je dit bericht?
Geschreven door Ivan Grud om 10:52 Reageer op dit bericht Stuur door

Meer van Gedenkt de onzichtbaren

↑ Terug naar de berichten