Vrijdag 3 november 2006
De pukkelkinderen
Micha kwam vlug uit bed. “Mama, ik moet naar school!” “Nee ventje, je hebt vakantie.” riep mama. “O, wat fijn. Dan kan ik buiten spelen”. “Ja dat is goed” zei mama “maar eerst even tandjes poetsen, wassen en aankleden”. Vlug ging Micha naar de badkamer. Mama had een klein bankje gekocht en daar ging Micha op staan om in de spiegel te kijken. Maar wat hij daar zag! Hij schrok er van. “Mama” riep hij verschrikt “Kijk eens: allemaal pukkels in mijn gezicht. Ook op mijn oor!” Hij tilde zijn hemdje op. “Oh, en ook op mijn buik!” Daar kwam mama kijken. “Ik zie het al” zei ze. “Je hebt de waterpokken”. “Wat is dat?” vroeg Micha. “Hé het begint ook te jeuken!” “Ja dat weet ik, veel kinderen krijgen de waterpokken. Dat is niet zo erg, je moet er alleen niet aan krabben anders krijg je straks lidtekentjes”.Daar ging de bel. Wat was dat voor een lawaai? Alle kinderen van de straat stonden voor de deur en ze waren allemaal gepukkeld. Daar moest Micha toch wel even om lachen. “Hallo” riepen ze in koor, “Wij zijn de pukkelkinderen. We komen je halen om te spelen”. “Maar hoe kan dat nu? We zien er allemaal hetzelfde uit!” “Ja dat kan” zei mama. “Het ene kindje geeft het aan een ander kindje. Dat heet dan dat het besmettelijk is”. “Maar ik wil dat eigenlijk niet” zei Micha. “Ja dat is dan erg jammer. Je hebt het al gekregen”. “Ja dat is zo” zei Micha. “Ik ga eerst even vragen of Maaike, mijn hartsvriendinnetje, ook komt spelen”. “Zou Maaike het ook hebben?” vroeg Micha. “Dat weet ik niet, bel haar even” zei mama “dan weet je het zo”. Maaike nam de telefoon op. Ze huilde een beetje. “Micha, ik kan echt niet bij je komen spelen. Ik durf niet. Ik zie er zo gek uit, allemaal pukkels in mijn gezicht”. “Ach” zei Micha “daar moet je toch niet om huilen. ik vind jou toch wel lief!” “Echt waar?” vroeg Maaike. “Ja hoor” zei Micha. “Kom nu maar spelen met de pukkelkinderen”. “Wie zijn dat?” vroeg Maaike. “Alle kinderen uit de straat. Die hebben allemaal de waterpukkels”. “Dan kom ik snel naar je toe... je moet even op me wachten”. “Ja” zei Micha “want ik ben toch je vriendje”. “Ja” zei Maaike blij, “dat ben je”.
Geschreven door janny om 00:00
Reageer op dit bericht
2 reacties op dit bericht
Groetjes vanuit bewolkte Noord-Holland
Goedemiddag Jancha.
Lieve groetjes van de familie Valerieke