WEEKEINDE

Een dag zonder elektriciens. Wat een rust, we kunnen de deuren dicht houden.
Onze telefoonkabel zweeft nu niet meer door de lucht, maar ligt in de grond. Een hele luxe in Spanje.

Pepe komt ons vertellen dat we beter Tosca-steen voor onze terrasbogen hadden kunnen gebruiken, omdat het door ons gekozen reliëfwerk veel duurder wordt. Zijn mannen zijn inderdaad al drie dagen bezig met die bogen en we zagen de bui al hangen, maar het wordt bijzonder mooi. 

De gordijnenstof wordt gekozen, buitenlampen uitgezocht en de verlichting voor de naya bestelt: het houdt je van de straat.

C komt Hylke afhalen. Hij speelt zijn eerste rondje golf als socio van de plaatselijke golfclub, dwz hij is vanaf heden lidmaat.

Zelf breng ik een bezoekje aan de nieuwe ‘wellness club’ hier om de hoek. Een enthousiast Nederlands echtpaar is er onlangs mee begonnen en – voor mijn gevoel- loopt het als een trein.

Sylvia staat vandaag voor de onmogelijke opgave het huis schoon te krijgen. Alles is bedekt met een laagje stof, witte en roze. Nóg iets om arme Syl te motiveren: De airco-unit van de slaapkamer wordt verplaatst naar een andere muur en daarbij moet veel geboord worden…

De elektriciens zijn onder de vloer bezig, in het kruiphok, en laten met de klopboor van zich horen! De troep die ze dáár maken kan me niet schelen.

De mannen van Pepe – de padre y hijo (vader en zoon) – gaan ondertussen rustig door met hun naya. Ze zijn bijna klaar met het stucwerk.

De potten koffie die ik zet, worden met de dag groter. Ondanks de drukte en het stof is het hier best wel een gezellige boel.

We denken dat de meubelen nu even mogen blijven staan, maar fout gedacht. De woonkamervloer wordt met een dikke laag cement geëgaliseerd en is de komende drie dagen niet begaanbaar. H en I zijn uitgenodigd om te lunchen en we hebben mazzel dat de temperaturen hoog genoeg zijn om buiten te eten. De gordijnenman neemt de maten en schilder Scott komt langs om een prijsopgave te maken.
Tussendoor snel even naar Toscamar voor de NCJ.

De nieuwe werkweek begint met een aspirientje - en een groot stuk van de dag - in bed: niks tuinclub en niks bridge.

Vandaag is het vooral de dag van de elektriciens en wat maken die jongens een troep.

Eurogrest levert de binnentegels en de tuin staat weer vol…!
De plannen voor het poolhuisje en de buitendouche worden met Pepe besproken.

We kunnen - tot de werkweek begint - mensen uitnodigen.
Heerlijk, geen werkmensen over de vloer en tijd voor vrienden.
Met L en P bij ons apéritief en toen bij l’Eschalotte gegeten. Ze maken daar plaatjes van je eten.
Op zondagmorgen met de Ss op onze nieuwe naya (tussen de zandhopen) lekker in de luwte en in de zon, koffie en wijntje gedronken. Frühschoppen noemen ze dat in Duitsland.

Een oud venster mét glas uit de container gered, dat dienst gaat doen als broeiglas voor mijn potjes met zaadjes.

Ondanks de bouwerij staat de tuin er goed bij. De meeste bougainvilles staan volop in bloei en ook de jasmijn is één en al bloem.

Annet belt en vertelt dat vanwege het noodweer in Düsseldorf de kinderen schoolvrij kregen. “Hoe is het in Harlingen?” vraagt ze bezorgd en tot mijn schande moet ik zeggen dat ik het niet weet, maar het meteen Opa en Oma ga vragen.
De thermometer staat op 25 graden en ik verzwijg dat ik net een dutje deed in de zon en dat het windstil is…
Door onze Open Air nacht heb ik een zere keel opgelopen en kan alleen nog fluisteren.

Op het 6 uur journaal worden stormbeelden uit ons Harlingen getoond, live en het voelt héél dichtbij. Je kunt het bijna in Jávea voelen stormen, maar dat komt misschien ook wel omdat nog niet alle gaten in onze muur zijn opgevuld…  Tot drie keer toe herhaalde de NOS het interview met onze vriendin Anneke Tepper: ” Bar en boos!”

Op vrijdag maken we een lange bergwandeling met de NCJ en aansluitend is er een gezellige lunch in de pueblo.

Bij thuiskomst blijkt dat de hele woonkamer gestukadoord is en dat er aan de trap naar de naya wordt gewerkt.

Als de mannen weg zijn, zetten we snel de meubels op de plaats. Het lijkt al heel wat.

De avond staat weer in het teken van de Nederlandse Club. De DVD met film en foto’s van het Lustrum – de afgelopen september - wordt getoond. Het is nagenieten.

Vannacht hadden we glas in onze ramen, maar gisteren was dit helaas niet het geval.

De glaszetter, de oen, was niet verschenen om de nieuwe vensters van glas te voorzien en liet ons dus in de kou staan. Eigenlijk was het: “In de kou liggen” want ons slaapkamerraam was ook glasloos… Gelukkig zijn de nachten hier niet al te guur.

Ondertussen zijn alle oude vensters vervangen door mooie witte van kunststof en … er zit glas in. Het ziet er mooi uit en ik heb nu heuse vensterbanken – aan de buitenkant – en misschien zet ik daar wel een paar geraniums op à la Bayern.

De elektricien boorde een waterpijp aan en dat gaf ‘wateroverlast’ om het zo maar eens te noemen, maar ondertussen is alles gerepareerd.

Geen vervelend moment bij zo’n verbouwing…

Ondanks de ombouw ben ik er een middagje uit geweest en heb gezellig gebridged.

Hylke vindt tijd om naar de eerste repetitie te gaan van Jan Rap. Dit – tijdelijke -zeemanskoor was bij het NCJ Lustrum een groot succes. Men gaat nu proberen er een blijvend Shanty-koor van te maken.

Vandaag wordt ons slaapkamervenster vervangen en keurig om half acht was de kamer door ons leeg gehaald. Voordat ik het in de gaten heb is de garderobekast grondig met folie dicht geplakt. Er is geen doorkomen aan, maar we zijn vandaag uitgenodigd voor een feestelijke lunch en de goede kleren zitten dus (…) in die dichte kast.

Angelo is niet goed te spreken, want het nieuwe raam is 20 centimeter te klein. De vensterfirma had niet goed gemeten. Men biedt ons een nieuw raam aan, maar dat vinden we niet nodig.

Hans Koedijk is 60 jaar geworden en nodigt ons - en 30 anderen - uit voor lunch in Los Negros.
Als liefhebber van een lekker eitje, krijgt hij 60 eieren ‘met inhoud’ aangeboden. Hylke heeft succes met Jaap Fischer's: “En het ei zei”. Heerlijk om even drie uur uit de verbouwing te zijn!

Dit weekeinde willen we het ons gezellig maken en we richten de woonkamer weer in. Ondanks dat cement en bakstenen open en bloot liggen, vinden we dat het er best wel gezellig uitziet.

De zaterdag begint verdrietig omdat we naar de crematie gaan van een Nederlandse mevrouw uit Orba / Leeuwarden. Vrienden uit Harlingen vroegen ons voor een bloemstuk te zorgen. We hebben de familie namens hun gecondoleerd. Wéér iemand die niet lang van het gepensioneerde leven heeft kunnen genieten. Over twee maanden wordt haar eerste kleinkind verwacht…

Vandaag komt het verschrikkelijke bericht dat onze lieve Harlinger buurvrouw Jacqueline is gestorven. We waren er op voorbereid, maar het telefoontje is een schok. Zo’n flinke meid en zo oneerlijk.

Het 'wijntje' bij Ans aan het eind van de dag, wordt met heerlijke tapas en een goede pasta opgediend. Zo eindigt het weekend plezieriger als het begon, maar Jacqueline kunnen we niet uit ons hoofd zetten…

Met de mueslikom in de hand, vanmorgen – om half acht –de pilaro en de stopcontacten besproken met Pepe en de elektricien.

De stukken muur die de soporo’s (dank je, Enny!) ondersteunen maken het onmogelijk om de pilaro rond te maken. Nu wordt het een vierkante pilaar, het is niet anders.

Men kon maar niet begrijpen dat ik geen lampje op de pilaro wenste. Dat ik liever een lichtpunt op het plafond had gehad waar ik een hanglamp aan kan hangen voor boven de eettafel. Tja, dat vonden zíj nu weer overbodig: “Lands wijs lands eer”.

Hylke gaat vanmorgen – met de club - wandelen naar de Cabo San Antonio, de zon schijnt.

Michiel Kuiper komt rond het middaguur de airco repareren en verplaatsen. Door het nieuwe raam in onze slaapkamer moet de airco verhuizen naar een andere plek.

Óók gaat hij Omrop Fryslân op de tv zetten, Friezen kunnen niet zonder…

Fethi kwam langs en hij gaat binnenkort het gaas van de schutting strakker spannen. Door de storm rond de Kerst verloren we een boom en ging het gaas kapot.

Met Liesbeth de plannen voor het poolhuisje en de buitendouche besproken, best lastig om dat goed – en mooi - te doen.

Het weer is vandaag weer prachtig en met een ietwat schuldig gevoel tegenover de zwoegende bouwvakkers, ben ik - in een verborgen hoekje van de tuin - gaan liggen nietsnutten.

Aan het einde van de dag begon het er al echt op te lijken.
Hylke haalt de bezem door de kamer en we gaan het provisorisch inrichten zodat we niet óók dit weekend in de studeerkamer hoeven te bivakkeren.

Nieuwe ramen

De twee schuifpuien zijn geplaatst en het houten venster is vervangen door een van PVC. Buiten staan nog negen ramen te wachten om ingebouwd te worden. Twee mannen zijn de hele ochtend bezig geweest met dat ene en er staat hun/ons nog een hele klus te wachten, valt me tegen.

Met die schuifpuien komt er een zee van licht naar binnen en heb je het gevoel dat de tuin dichterbij is gekomen. Op de naya hebben we genoeg stopcontacten laten aanbrengen, dacht ik, maar zonet merkte ik dat de belangrijkste ontbreekt.

Morgenvroeg Pepe, de aannemer, eens aan zijn jasje trekken. Over de Spaanse bouwvakkers niets dan goeds. Vlijtig en vriendelijk, alleen lastig om met ze te communiceren. Wat is een draagbalk in het Spaans, staat niet in het woordenboek?!
Onderling spreken ze Valenciaans, een andere taal. Alleen de Spanjaarden 'van buiten' spreken hier ons Spaans, het Castilliaans.
Meer dan de helft van onze 20.000 dorpsgenoten spreken Engels, Duits, Frans of Nederlands. Door deze Babylonische toestand hebben we een goeie smoes voor ons belabberde Spaans.

Vanaf vandaag schrijven we een dagboek, welkom in Jávea!