RESPECT

Een man van stand bracht mij ietwat overstuur

Hij omschreef mijn gedichtjes als “toiletliteratuur”

Misschien is dit eigen aan een man van stand

En heeft die man een bedreven literaire hand

Van die man heb ik echter nog niets gelezen

En dus heeft die heer voor mij nog niets bewezen

Zelf schrijf ik gedichtjes voor mijn plezier

En dus kan je er nog eentje lezen hier

Ik zie mezelf dus niet als een groot poëet

Maar ik schrijf nooit over wat ik niet weet

En ben ik voor die man van stand veel te licht

Dan schrijft hij zelf maar eens een mooi gedicht

Nu wacht ik af wat er gaat gebeuren

Of die vent mijn dag gaat kleuren

Eens zien hoe die vent echt is gebekt

Misschien hoorde hij nooit van het woord “respect”

Jozef

05.08.2010

DE NIEUWE PIL

Een erge hedendaagse kwaal is eenzaamheid

Een ziekte die zich meer en meer verspreid

Ondanks technische middelen van communicatie

Zijn er steeds meer mensen in diepe isolatie

Men heeft geen vrienden en men kent de buren niet

Men heeft TV , maar men weet niet wat men ziet

Er is geen tijd noch ruimte voor een goed gesprek

Men staart voor zich uit vanop zijn eigen eenzame stek

Wat baat het nog om met anderen te praten

Men antwoordt niet, men zucht ietwat gelaten

En op den duur zwijgt dan iedereen

En eenzaamheid maakt van het hart een steen

Spoedig komt de pil tegen die stille eenzaamheid

De medische wereld haalt hieruit dan zijn profijt

Velen zullen dan deze stomme pillen slikken

En in georganiseerde eenzaamheid verstikken

Jefken

31.08.2010

DE TOEGANGSCODE

Het stond in de sterren geschreven

Ik stapte nu uit het aardse leven

Op weg naar het rijk van de Heer

Wat wenst een brave mens nog meer ?

Aan de poort van de hemel stond een oude bode

“Ik ben Pieter”;zei hij, “geef mij je toegangscode”

Ik begreep dit niet en wist niet wat ik hoorde

Pieter keek nors omdat mijn gedrag hem stoorde

Ik dacht altijd dat goed gedrag werd beloond

En goed gedrag had ik mijn ganse leven getoond

Maar Pieter zei dat de hemel was geautomatiseerd

God was een machine die op computercodes funtioneert

Daar stond ik dan, ontmoedigd en gefrustreerd

Van die toestand had de kerk ons niets geleerd

Ik denk nu dat zelfs de priesters dat niet wisten

En dat ook zij en de kerk zich levenslang vergisten

Dan ben ik op mijn stappen terug gekeerd

Nu had ik voor altijd mijn lesje wel geleerd

Ik leef nu terug op aarde en ben best tevreden

Weg met hel en hemel, ik blijf nog wat beneden

DE MAN BIJ HET WATER

Een oude man, zittend bij het water

Hij denkt aan vroeger,niet aan later

Later is voor hem al overbodig

Trieste jaren heeft hij echt niet nodig

Maar het verleden is die man meer dan zat

Omdat hij alles verloor toen hij nog toekomst had

Maar de toekomst is wat men bedoeld met “later”

Hij is verward en droef, kijkt in het diepe water

Het water is helder, maar oh zò stil

De man weet niet wat dat zeggen wil

Het leven heeft hem niets geschonken

Hij sprong in het water en is verdronken

Jefken

04.07.2010

MIEREN EN GIEREN

Guus werkte hard en leefde zoals de mieren

Maar nu wordt hij belaagd door vieze gieren

Guus was vooruitziend en spaarde aardig

En dat vinden die gieren onrechtvaardig

De gieren hebben altijd geprofiteerd

Steeds de laatse cent gepotverteerd

Zij hebben gefeest, zelfs op krediet

De stijgende schuld stoorde hen niet

Plots zei de bank echter : “Stop !”

“Hier is al het gierenkrediet nu op !”

De gieren hangen nu aan het schuldinfuus

En wie betaalt hiervoor? Juist! Jij en Guus

RUST ZACHT

Misschien bederf je de pret van jou erven

Door maar niet op tijd te willen sterven

Hoe langer je leeft, hoe meer je kan spenderen

En dat moeten die arme erven dan allemaal ontberen

Het klinkt wat cynisch, maar zo is het in veel gevallen

De erven vinden dat jij hun leven niet mag verknallen

Je hebt al dat geld en bezit nu toch niet meer nodig

En meer en meer wordt je voor hen dan overbodig

Op de begrafenis kijken de meesten droef en sip

Ze produceren tranen en bijten dan maar op hun lip

Nadien kijken ze rustig uit naar hun echte doel

Ze verstoppen het niet meer, dat ziet men aan hun smoel

De volgende dag maken ze met zijn allen de inventaris

Dan volgt het onderling gevecht bij bankier en notaris

De meesten ontvangen veel minder dan verwacht

En eentje prevelt mischien :” Papa, vaarwel, rust zacht”

Jefken

26.06.2010

Confidenties uit de Kliniek

Ach beste vriend, het is een droef verhaal
Als iemand is ontslagen uit het hospitaal
Dan beseft hij wat hij altijd heeft geweten
Dat al zijn schoonheid stilaan is versleten

Het smalle harde bed waarin men wordt gedropt
Het feit dat de natuur het lichaam heeft gefopt
De hospitaalervaring is een harde wrede les
Men wordt gedwongen om te pissen in een brede fles

Midden in de nacht wordt men soms opgeschrikt
Het angstzweet dat men naast het flesje heeft gemikt 
Het is wreed, onhandig en zeker mensonwaardig
 Hoewel na ietwat oefening lukt het best al aardig

Het is een droef verhaal,, ik zit hier nog te zuchten
Ik moet naar buiten om eens mijn verdriet te luchten
Gelukkig kreeg ik gisteren nog vrienden op bezoek
Bedankt, bedankt, jullie hart is als van peperkoek

EFFE VERGETEN

Deze morgen bij het ontwaken
Kon ik niet vlot uit bed geraken
Mijn benen deden pijn en zinderden
Het waren scheuten die mij hinderden

Uiteindelijk geraakte ik toch uit bed
Maar, waar had ik nu mijn sloefen gezet?
Na wat gezoek heb ik ze toch gevonden
Mijn sloefen stonden waar ze altijd stonden

Zoals steeds was mijn pijama verrompeld
En zo ben ik die draaitrap afgestrompeld
In de keuken zat een vrouw, ze keek content
Maar het probleem was, ik had haar niet herkend

”Goede morgen mevrouw, wat doet gij hier ?”
De vrouw keek boos en noemde mij een klier
“Ik ben je vrouw, gij oude stomme kloot !!”
Ik herkende haar stem en schaamde mij dood

Bij het ontbijt wist ik eigenlijk niet wat ik at
Het was brood, maar het smaakte als patat
Dit was vreemd en ik vroeg mij af waarom
Ik nam de koffie, maar stootte het kopje om

Toen hoorde ik een scherp rinkelende toon
Ik sprong recht en holde naar de telefoon
Ik nam de hoorn af en had mij pas gemeld
Toen er iemand luid aan de voordeur had gebeld

Aan de telefoon hoorde ik niets en ik legde dicht
Ik ging naar de voordeur en daar stond een verre nicht
Ik groette haar en zei dat ze binnen komen zou
Die nicht zei:”Stomme kloot, ik ben je vrouw !”

Ik ging naar de dokter en vertelde hem mijn probleem
En toen vroeg hij :”Heb je nog krampen in je houten been?”
De dokter bekeek mij heel schrikbarend aandachtig
Ik merkte dat hij vreemd keek, ietwat neerslachtig

De dokter bewoog niet toen ik uit zijn kamer sloop
Voor die sukkel is er waarschijnlijk geen hoop
Ik zou wel zoeken naar een passende kuur
Ik ging naar huis, maar belandde bij de buur

Mijn buurman was verrast en vroeg wat ik kwam doen
Ik zei dat ik thuis was, maar weg moest tegen de noen
’s Middags ging ik weg naar het huis ernaast
Die vreemde vrouw was daar ook en keek ietwat verbaasd

De andere planeet

Zoals jullie allemaal weten

Als ons verblijf hier stopt, begint een nieuwe reis
Niet denken ! Een mens geraakt daaruit niet wijs
Het aardse licht verdwijnt; dat is wat ik weet
Ik “zie dat” want ik kom van een andere planeet

HIER EN NU

Hoeveel dagen nog te gaan ?
Een mens denkt daar bijwijlen aan
Hoeveel dagen zijn er al voorbij ?
Die gedachte maakt wel niemand blij

Is het einde wel een nieuw begin ?
Een nieuw begin van God weet wat
En als dat zo is, wat is dan de zin
Van alles wat men hier op aarde had ?

Waarschijnlijk is ons “ zijn “ op aarde
Zo zinloos als iets maar kan zijn
Het “zijn” is schijn en heeft geen waarde
En dus is het leven een fictieve lijn

Maar waar loopt die lijn dan wel naartoe ?
En waar komt die fictieve lijn vandaan ?
Van al dat denken wordt een mens zó moe
Zeker is dat wij allemaal de laan uit gaan

Intussen weet men niet hoeveel dagen nog te gaan
Als men dat weet ,dan sterft men al een beetje
Leef dus van dag tot dag, denk er maar niet aan
Geloof in het hier en nu, want dan leef je

DE TOEGANGSCODE

Het stond in de sterren geschreven
Ik stapte nu uit het aardse leven
Op weg naar het rijk van de Heer
Wat wenst een brave mens nog meer ?

Aan de poort van de hemel stond een oude bode
“Ik ben Pieter”;zei hij, “geef mij je toegangscode”
Ik begreep dit niet en wist niet wat ik hoorde
Pieter keek nors omdat mijn gedrag hem stoorde

Ik dacht altijd dat goed gedrag werd beloond
En goed gedrag had ik mijn ganse leven getoond
Maar Pieter zei dat de hemel was geautomatiseerd
God was een machine die op computercodes functioneert

Daar stond ik dan, ontmoedigd en gefrustreerd
Van die toestand had de kerk ons niets geleerd
Ik denk nu dat zelfs de priesters dat niet wisten
En dat ook zij en de kerk zich levenslang vergisten

Dan ben ik op mijn stappen terug gekeerd
Nu had ik voor altijd mijn lesje wel geleerd
Ik leef nu terug op aarde en ben best tevreden
Weg met hel en hemel, ik blijf nog wat beneden

ABRAHAM EN SARAH

Met vijftig jaren ziet een man “Abraham”
Een man begrijpt niet hoe dat allemaal kwam
De toekomst bekijkt hij met ogen uit het heden
Waarschijnlijk is de toekomst korter dan het verleden

Een zucht , een kreuntje en een droeve blik
Hij leert de knepen van de niet zo jonge slimmerik
Hij krijgt plots interesse in algemene esthetica
Smeert in het geniep oogzalfjes en cosmetica

Bij de vrouwen ligt het anders, zij zien “Sarah”
Zij begrijpen het wel, maar denken Insh Allah
Zij joggen, diëten en fitnessen als een lieve lust
Zij zijn wat ouder, maar zijn zich daar niet van bewust

Een zucht, een kreuntje en een droeve blik
Ze verstoppen alles via extreme kosmetiek
Sommigen geven toe aan hun eigen fantasie
Gaan bij de dokter voor plastische chirurgie

Abraham en Sarah beseffen maar al te goed
Dat zij comedie spelen, denken dat het moet
In deze maatschappij is er geen plaats voor verval
Uiterlijk vertoon en schijn heersen nu overal

DROMEN

Het is goed om eens te dromen
Van de Lente die zal komen
Of van een andere vrome wens
Dan wordt je weer een blije mens

Dromen komen uit ons brein
En ons brein is toch het echte zijn
Dromen reflecteren ons verleden
Morgen dromen wij dus van het heden

Zonder realiteit zijn er geen dromen
Ze moeten dus van ergens komen
Dromen hebben dus een eigen “zijn”
Dus komen dromen uit ons eigen brein

Soms worden dromen echte realiteit
En dan zijn wij die dromen kwijt
Het verband tussen droom en realiteit
Duidt op wederzijdse verbondenheid

Zelfs al komen je dromen niet altijd uit
Toch kom ik tot een vreemd besluit
Zelfs al lijken dromen soms bedrog
Zolang je dromen kan, leef je nog

BENGELS VAN TOEN

Weet jij nog hoe het kleuterleven was
Met al die kleine bengels in de klas ?
Toen waren er geen gemengde klassen
De meisjes mochten de jongens niet zien plassen

Wat toen de juffrouw zegde, zou gebeuren
Iedereen in het blauw, geen andere kleuren
Die kleine bengels moesten worden opgevoed
Zij moesten leren wat niet mocht en wat er moet

God was toen de baas, die man wist alles best
“Niet denken jongens !” Zo werden wij verpest
Als wij daaraan twijfelden, kregen wij een lel
En wie niet onderdanig was, ging zeker naar de hel

Vandaag is daarvan haast niets nog gebleven
Nu durven de kleuters de juf een schop te geven
En vele ouders raken helemaal van hun stuk
Als hun kinderen spreken van “shit” en “fuck”

Vroeger was het te weinig en nu is het teveel
Ouders en leraren trekken niet aan hetzelfde zeel
Beiden willen plezier en geld, maar ook kinderen
En het zijn deze laatsten die hen veelal hinderen

Zoals velen heb ik die strenge opvoeding ervaren
Maar al die regeltjes hebben mij niet kunnen bedaren
Na de school maakten de overheden mij steeds banger
Ik nam een roekeloos besluit en werd dan liedjeszanger

VAARWEL KINDJE

Misschien is vandaag de allerlaatste dag
Dat dit kleine kereltje nog leven mag
Toch zal ik gans mijn leven denken
Aan wat ik dat ventje nog kon schenken

Waarom werd een kind nu toch geboren
Als het zo jong het leven heeft verloren ?
Is het zo dat God de mensen bemint ?
Is Hij een vijand van het jonge kind ?

Een klein kind sterft toch nooit alleen
Meestal heeft het de ouders om zich heen
Een kind zien sterven is hard, dat weet je
De ouders sterven dan ook een beetje

Maar kleine kinderen sterven niet
Zij zijn weg omdat je ze niet ziet
Maar zij blijven in gedachten voor altijd
Zij leven verder in tijdloze eeuwigheid

PETER EN ZIJN VERLEDEN

Zucht ! Vanavond weer gaan eten !
Lachen en grollen, zeker weten
Peter wordt dat toch stilaan moe
Hij is weer aan het gewone toe

Vroeger at hij kip met het nieuwe jaar
Nog nooit gehoord van champagne en caviaar
Vandaag is dàt zelfs niet meer goed genoeg
Ook hij eet die kul waar hij niet om vroeg

De meesten onder ons hebben nooit geweten
Dat men vroeger zelden appelsien kon eten
Vandaag eet men vruchten uit verre landen
Niet met mes en vork, maar met de handen

Met nieuwjaar kreeg men nieuwe wanten
Men wil dat niet meer, men wil diamanten
Velen hebben geen geld, dat hebben ze niet
Dus kopen ze die dure dingen op krediet

En dan de kindjes met de nieuwjaarsbrief
Oppassen, want zij hebben ons toch zo lief
En dan klinkt het van: “Allerliefste peter”
“Hoe meer je ons geeft, hoe beter”

En dan geeft peter geld voor een kusje
Maar de oude man voelt zich wel het knusje
Peter denkt aan vroeger en wordt stil
Het wordt nooit meer zoals hij het wil

En hij zucht en zal dus vanavond gaan eten
Hij zal lachen en grollen, zeker weten
Triestheid wordt met nieuwjaar best vermeden
Verboden te denken aan een blij verleden

POEZENVERDRIET

De katten waren beste maatjes
Met helemaal dezelfde smaakjes
En voelde de een zich wat ziekjes
Dan gaf de andere steeds zachte likjes

Al jaren waren zij in hetzelfde huis
Beiden voelden er zich gelukkig thuis
Op een dag kon Poesje niet meer eten
Een insect had haar in haar bek gebeten

Langstaart lag er stilletjes naar te kijken
Wilde van Poesje’s mandje echt niet wijken
De veearts zei dat Poesje toch al oud was
Dat hij de dood in haar koude oogjes las

De volgende dag is Poesje dan gegaan
Langstaart kon dat eigenlijk niet verstaan
Hij kon niet eten en lag stil in zijn mandje
Maar ja, katten hebben een klein verstandje

Poesje werd in de tuin begraven
En wat wij Langstaart ook nog gaven
Hij was veranderd en wachtte langzaam af
Tot ook hij een plaatsje kreeg in Poesje’s graf

DE OUDE FIETS

Het kind nam zijn peter bij de hand
En leidde hem naar de fietsenstand
Het kind zweeg en peter zei ook niets
Het kind wees in de richting van een fiets

Peter richtte zijn blik op een roestig ding
De fiets vertelde hoe het hem verging
Niemand was in hem nog geïnteresseerd
De tand des tijds had zijn gestel verteerd

Het kind rammelde eens aan een wiel
Het rammelde tot het uit de kader viel
Toen heeft het kind aan een band gevoeld
Peter begreep wat het kindje had bedoeld

Hand in hand gingen beiden dan terug
Peter legde zijn hand op kindje’s rug
Stilletjes maakte het kind aan peter diets
Pas op jezelf of je wordt een oude fiets