Pa
Pa, wat was je dapper en sterk,
wat was je wijs en oh zo knap.
Nog nooit te laat gekomen op je werk,
gaf anderen steeds liefde, nooit een trap.
Pa, wat was je een goeie vader,
soms streng maar wel rechtvaardig.
Je hart had een gouden ader,
tegen iedereen steeds aardig.
Pa, wat heb je me veel geleerd,
over het vroeger en het leven.
Nooit deed je echt iets verkeerd,
je hebt me steeds zoveel gegeven.
Pa, wat moet ik nu beginnen?
Zo alleen hier zonder jou!
Ik weet niet waar ik moet beginnen
geen warmte, alleen maar kou.
Jouw arm niet meer om me heen,
geen hulp meer van jouw kant.
Te vroeg sta ik alleen,
door verdriet nu overmand.
Ik mis je nu al, heus echt waar,
al ben je net gegaan.
Maar ooit dan zie wij weer elkaar,
als het ook met mij hier is gedaan.
Dan zullen we weer praten over toen,
kun je me nog heel veel leren.
Geef ik je zo een dikke vette zoen,
dat we er eeuwig nog op teren.
Maar ik ben nog lang niet dood,
nog zoveel wil ik hier beleven.
Al zitten mijn schoenen vol met lood,
ik maak af wat jij me hebt gegeven.
Want jij hebt me ook geleerd om door te gaan,
te vechten voor mijn dromen.
En ook al ging je ver hier vandaan,
ik zal ook de jouwe uit doen komen.
Want jouw droom maar ook jouw wens
was dat ik gelukkig zou zijn in dit leven.
Dus ik doe mijn best als mens,
om jou dat alsnog te geven.
Vaarwel mijn pa, ik hoop tot ooit,
dan vertel ik je over mijn leven.
Ga nu maar, ik vergeet je nooit,
daarvoor heb je me te veel gegeven.
JEPICO









