Een nieuwe dag

De poorten van de hemel.

Een wandeling met een vriend.

Een man en zijn hond wandelden langs een weg. De man genoot van het landschap tot hij zich opeens realiseerde dat hij ‘dood’ was.

 Hij herinnerde zich dat hij stierf en ook dat de hond die naast hem liep, al jaren geleden gestorven was.

Hij vroeg zich af waar de weg naartoe leidde.

Na een tijdje kwamen ze bij een hoge, witte stenen muur langs één kant van de weg. De muur leek gemaakt van fijne marmer. Op de top van een hoge heuvel werd de muur onderbroken door een grote boog die schitterde in het zonlicht.

Toen hij ervoor stond, zag hij een prachtige, met parels bezette poort en de straat die naar de poort leidde, leek van puur goud. Hij en de hond stapten naar de poort. Toen ze dichterbij kwamen, zag hij een man aan een bureau zitten.

Toen hij dicht genoeg genaderd was, riep hij: “Excuseer me, waar zijn we hier ergens?”

“Dit is de hemel, meneer,” antwoordde de man.

“Wauw! Heb je soms wat water voor mij?” Vroeg de man.

“Natuurlijk, meneer. Kom binnen en ik zal onmiddellijk ijsgekoeld water voor je laten brengen.”

De man wenkte en de poort begon open te gaan.

“Mag mijn vriend, deze hond, ook binnenkomen?” Vroeg de reiziger.

“Sorry, meneer. We laten geen huisdieren toe.”

De man dacht een moment na, draaide zich om, liep terug naar de weg en ging verder samen met zijn hond.

Na weer een lange tocht, op de top van een andere heuvel aangekomen, zag hij een vuile weg die naar het hek van een boerderij leidde. Dat zag eruit alsof het nog nooit gesloten was geweest. Er was geen omheining.

Toen hij dichter bij de poort kwam, zag hij een man die, leunend tegen een boom, een boek zat te lezen.

“Excuseer!” Riep hij naar de man. “Heb jij wat water voor mij?”

“Tuurlijk! Er is hier een pomp. Kom binnen.”

“En mijn vriend hier?” Vroeg de reiziger, wijzend naar de hond.

“Er staat een kommetje bij de pomp.”

Ze gingen door de poort en daar stond inderdaad een ouderwetse handpomp met een kom ernaast.

De reiziger vulde het kommetje en dronk, daarna gaf hij wat water aan de hond.

Toen ze genoeg hadden, liepen ze beiden terug naar de man die bij de boom stond.

.

“Hoe heet deze plek?” Vroeg de reiziger.

“Dit is de hemel,” antwoordde hij.

“Wel, dat is verwarrend,” zegde de reiziger. “De man aan het begin van de weg zei dat de hemel daar was.”

“Oh, je bedoelt die plaats met de gouden straat en de met parels bezette poort? Nee, hoor. Dat is de hel.”

“Maakt het je niet kwaad dat ze jullie naam zo misbruiken?” Vroeg de reiziger verbaasd.

“Nee hoor, we zijn maar wat blij dat ze er de slechte mensen uithalen die hun beste vrienden zouden achterlaten.”

                                                               jepico

ALLEEN
Daar sta je dan, heel alleen.
Geen mens wil meer van je weten.
Verloren kijk je om je heen,
Geen gelach, alleen maar geween.

Je had het niet verwacht,
op handen werd jij gedragen.
Het kwam zo onverwacht
koud zijn nu je dagen.

Trots steeg je naar de top,
hoe diep ben je nu gevallen.
Die mooie dagen zijn nu op,
nu wijzen ze met z'n allen.

Hoe raar kan het gaan in het leven,
hoe groot het succes ook lijkt.
Vaak duurt geluk maar even, 
waarbij het je tijdelijk verrijkt.

Als je eenmaal bent gevallen,
dan raapt geen mens je meer op.
Dan vertrappen ze je met z'n allen,
en reizen ze zelf naar de top.

Hoe goed je ook doet voor de mensen,
hoe groot ook jouw hart,
al dat ze doen is verwensen
en jij zit dan met de smart.

Ach je wist dat het zou komen,
maar waarom toch zo vlug.
Nog eventjes dromen,
had jij het maar terug.

Daar sta je dan, alleen en verslagen,
vertrapt als een schurftige hond. 
Zoveel nog te vragen, 
maar ze snoeren je mond.

Al je vrienden verdwenen,
eenzaam bleef je achter met smart.
Ze trapten je op je tenen,
op je ziel en op je hart.

Hoe hoger de berg, 
hoe dieper het dal.
Het gaat door been en door merg
de gil van jouw val. 

Je gaat nu je eigen weg,
Waar ga je heen?
Ik zie je verdwijnen achter de heg,
Daar ga je dan, alleen! 
 
jepico

TERUGKEER
Het geluid van de wind die giert langs de ramen,
het lijken zinnen, ja zelfs namen.
Ze roepen wat ik wil vergeten,
wat ik niet meer kan verdragen.
Oude wonden worden opengereten,
koud en guur zijn deze dagen.

De regen klettert tegen de ruiten,
ik hoor je naam weerklinken.
Binnen is het net zo koud als buiten,
en het maanlicht doet mijn tranen blinken.

Zo ver weg van mij ben jij gegaan,
je kon er niet meer tegen.
Maar wat heb ik dan gedaan,
waarom scheiden hier de wegen?

Zeg me waarom je niet meer wilt komen,
welke fouten ik heb gemaakt.
We hadden zoveel dromen,
waarom toch heb jij dit gestaakt?

Had me toch een kans gegeven,
om te bewijzen dat we gelukkig kunnen zijn.
Niets is toch volmaakt in dit leven,
nu rest mij alleen de pijn.

Het gemis jou aan mij zijde,
samen lopen in het veld,
of bloemen plukken in de weide,
gelukkig zijn, ook zonder geld. 

Echt samen alles delen,
dat is wat we altijd hebben gedaan.
Kan het jou dan niets meer schelen,
dat jij mij nu pijn hebt gedaan?

Nog steeds hoop ik dat als de bel gaat,
op een moment als ik het niet verwacht,
dat jij weer voor mij staat,
en de pijn die ik heb verzacht.

Maar de bel blijft stil, jij komt niet meer.
Alleen het geluid van de wind en regen,
weerklinken door het huis keer op keer,
scheiden hier voorgoed nu onze wegen?

De wind valt stil, de zon komt op,
toch tikt er nog steeds iets tegen het raam.
Het is een merel, ik zie zijn kop,
het tikt met zijn snavel jouw naam.

Dan gaat de bel en trillend doe ik open,
en zie jou gezicht in het glanzend ochtend gloren.
Ik durf nergens meer op te hopen,
ik zie je maar ben alle hoop verloren.

Dan kijk je me aan vol tranen in je ogen,
en zegt, ik mis je veel te veel.
Ik bleef je trouw, heb je niet bedrogen,
en een brok schiet in mijn keel.

Als god bestaat, dan heeft hij ingegrepen,
jouw opnieuw bij mij gebracht.
Dan heeft hij mijn gebeden begrepen,
en de pijn die ik had verzacht.

Hoe ziet onze toekomst er uit?
Is er ooit iets zeker in dit leven?
Ik zie onze reflectie op de ruit,
omarmt en innig zoenend. 
Vandaag nog zal je mij jouw liefde geven!"
 
jepico

Samen
Stille zondagmiddag
Droog na regen
Wisselend licht

Aan de hemel
Plekken van dreiging
Maar rust
Met elkaar

Samen ...
Voor een korte tijd
Samen
In eeuwenoud landschap

Hand in hand
Op pad
Op weg
Naar morgen
Vol vertrouwen
En verwachting
Met warmte
In het hart
En liefde
Voor de ander

Vriendschap

is in iemands leven,

vreugde en verdriet mee beleven

Vriendscahp

is niets vragen,

maar gewoon helpen dragen

Vriendschap

is gauw even bellen

om het laatste nieuwtje te vertellen

Vriendschap

is durven tonen,

welke gevoelens er  in je wonen

Vriendschap

is delen in iemands geluk

en dan bidden "ga toch nooit stuk"

Vriendschap

is een kostbaar kleinood

dat met je mee gaat tot de dood

Vriendschap

is de enige roos zonder doornen.

      jepico

    
                                                                  jepico