Een klein lief meisje stond onder een luifel. Ze had net boodschappen gedaan
in de supermarkt, met haar moeder. Ze zal ongeveer 6 jaar oud zijn geweest,
dit prachtige roodharige sproetige beeld van onschuld. Het stortregende
buiten. Je weet wel, dat soort regen dat goten en afvoerputjes doet
overstromen, zo gehaast om de aarde te raken, dat het geen tijd had om
de straal wat zachter te zetten. We stonden allemaal onder deze luifel aan
de ingang van de supermarkt. We wachtten, sommigen geduldig, anderen
"geïrriteerd", omdat de natuur hun haastige dag in de war had gegooid.
Ik ben altijd wat dromerig als het regent. Ik verdwijn in het geluid en in
het gezicht dat de hemel het vuil en het stof van de wereld afspoelt.
Herinneringen van "rennen en spetteren" als een "kind", zo zorgeloos
spelen in je gedachten, als een welkome onderbreking van een voorbije dag met
zorgen en stress... Haar stem was zo mooi toen het de hypnotische trance
onderbrak waar we allemaal in gevangen zaten.
"Mama, laten we door de regen gaan rennen", zei ze.
"Wat?", vroeg mama.
"Laten we door de regen gaan rennen!", herhaalde ze.
"Nee, lieverd. We wachten totdat het wat minder
wordt" antwoordde mama. Het kind wachtte nog een minuutje en herhaalde:
"Mama, laten we door de regen gaan rennen."
"We worden doornat als we dat doen," zei mama.
"Nee, dat zullen we niet, mama. Dat is niet wat je zei
vanmorgen", zei het meisje terwijl ze aan haar mama's arm trok.
"Vanmorgen?
Wanneer zei ik dat we door de regen konden rennen en niet nat zouden
worden?" Het meisje zei kalmpjes: "Weet je dat niet meer? Toen je met
papa praatte over zijn kanker, toen zei je:
"Als we hier samen doorheen komen,komen we door alles heen!"
Iedereen was opeens muisstil.
Ik zweer dat je niets anders hoorde dan de regen.
We stonden allemaal doodstil.
De volgende minuten kwam er niemand en ging er niemand weg.
Mama dacht even na over wat ze zou antwoorden.
Sommigen zouden het weglachen of haar voor gek uitmaken.
Sommigen zouden zelfs negeren wat ze zei. Maar dit was een moment van
affirmatie in een kinderleven. Een moment van onschuldig vertrouwen, dat
wanneer het gevoed en verzorgd wordt, zal bloeien in geloof in de goede
dingen en de hoop van het leven.
"Lieverd, je hebt gelijk. Laten we door de regen rennen.
Als het zo moet zijn dat men ons vanuit hierboven nat laat worden,
nou, ...dan hadden we misschien juist een wasbeurt nodig," zei mama.
Daar gingen ze. We stonden daar allemaal te kijken en te lachen, toen ze
daar vooruit sprongen tussen de auto's door, en jawel, door de plassen.
Ze hielden hun boodschappentassen boven hun hoofd voor het geval dat.
Ze werden doornat.
Maar ze werden gevolgd door enkele anderen die schreeuwden en lachten
als kinderen onderweg naar hun auto's. En ja, ik ook. Ik rende en werd nat.
Ik had ook een wasbeurt nodig.
<<<>>>
Omstandigheden of mensen kunnen je geld, je materiële bezittingen en je
gezondheid wegnemen. Maar niemand kan ooit je dierbare herinneringen
wegnemen... Vergeet daarom niet om "tijd" te maken en de gelegenheden te
pakken om elke dag herinneringen te maken.
Voor alles en voor elk doel onder de hemel is er een seizoen en een tijd.
Bewaar de zonnige dagen voor de donkere momenten.
jepico
kerstgedicht
zo zou het toch......
