Ik deed zo vaak een wens, als is een ster zag vallen.
Zoveel gevraagd, zo weinig ooit gekregen
Maar toch, we blijven wensen met z'n allen,
en onze wensen kruisen steeds hun wegen.

De één wenst geld, de ander mooie kleren,
de één een huis, de ander goeie vrienden.
Maar al die wensen van de dames en de heren,
komen zelden uit, ook niet als ze het verdienden.

Ik deed zo vaak een wens, als ik een ster zag dalen.
Zoveel verlangens, nog zoveel dat ik mis.
Ik had weer hoop, mijn hart begon te stralen,
maar een illusie, is al dat er nog is. 

Want als zijn licht is opgebrand,
is het gedaan met onze dromen.
Totdat aan de hemelrand
een nieuwe weer zal komen.

Toch blijf ik wensen, hoe gek dat soms ook klinkt,
terwijl ik denk, dat doen ook anderen.
Dat alles door een ster die zachtjes blinkt,
ik denk ook niet dat dit ooit zal veranderen.

Hoeveel je ook verwacht van het leven,
hoeveel dromen er nog zijn,
een ster zal je het nimmer geven,
hoe groot ook, of hoe klein.

Toch geen mens kan zonder hoop,
dus blijven we maar wensen,
geluk is niet te koop,
niet voor dieren, niet voor mensen.

Wie er naar streeft, zijn dromen waar te maken,
Die ontsnapt vaak aan zijn eigen hel.
En als je dan een ster zijn val ziet maken, 
zie je de hemel ook nog wel!
jepico

Ik wil nog niet gaan, 
kom houd me vast!
Zie toch mijn traan,
zie toch mijn last!

Nog zoveel te doen,
zoveel te beleven.
Geef me een zoen
het duurt nog maar even.

Want dan moet ik gaan,
voor altijd ver weg
Zie toch mijn traan,
toe hoor wat ik zeg!

Banger dan bang
zwakker dan ooit
Oh wat duurt het toch lang
stoppen die pijnen dan nooit?

Geen kracht meer om te strijden
geen moed nog om te gaan.
Wat rest dat is slechts lijden,
in ieder oog een traan.

Toe neem me in je armen,
als is het maar heel even.
Nog even mij verwarmen,
voordat ik op ga geven.

De pijn wordt me te veel,
maar ik ben nog lang niet klaar.
Een brok schiet in mijn keel,
zie ik een engel daar?

Ik zie een licht,
en grijp me vast.
Mijn ogen dicht,
daar gaat mijn last.

Dit is het einde van mijn lied, 
voorgoed moet ik nu gaan.
maar ik kan niet en ik wil niet,
nog niet bij jou vandaan.

Oh God neem mij niet weg,
neem een ander, toe niet mij.
Toe luister naar wat ik zeg,
maak mijn hart weer blij.

Ik wil nog niet gaan,
maar niets heb ik te willen.
En met in mijn oog een traan,
zou ik wel willen gillen.

De pijn vloeit weg,
net als mijn leven.
Ik wil nog niet weg,
toe laat mij blijven
al is het maar voor even.
jepico

TOE HUIL MAAR
Toe huil maar, en wees niet bang.
Ooit zal het goed gaan komen.
Ik kus de tranen op je wang,
kom durf gerust te dromen.

Geloof me, ook al doet het pijn,
dat straks de zon gaat schijnen.
Ook al zie je nu in niets meer gein,
ze verdwijnen echt, jouw pijnen.

Straks zul je de rozen weer gaan ruiken,
zul je weer lachen, net als toen.
Kijk, een knop gaat al ontluiken,
kom, hier heb je nog een zoen!

Toe huil maar, het mag, heus waar,
ik droog de tranen op je kin.
Dat hij weg ging, dat is nu zwaar,
maar straks krijg jij weer zin.

Zin om te leven, zin om te doen
om weer vooruit te streven.
Dus droog ik je tanen met een zoen
en proost ik op het leven.

Wat hij heeft gedaan, 
dat is niet goed te praten.
Jou zo laten staan,
je mag hem best wel haten.

Dus huil maar, heus het is niet raar,
want geen hart is toch van steen.
We hebben toch elkaar,
echt je staat nu niet alleen.

Wie weet wat het leven nog brengt,
wie weet wat er wordt gegeven.
Wie weet wat men jou nog schenkt
in dit tere aardse leven.

Dus huil maar om de pijn.
maak van jouw hart geen steen.
Je hoeft niet bang te zijn,
toe huil maar, je staat nu niet alleen!
 jepico

TOE HUIL MAAR
Toe huil maar, en wees niet bang.
Ooit zal het goed gaan komen.
Ik kus de tranen op je wang,
kom durf gerust te dromen.

Geloof me, ook al doet het pijn,
dat straks de zon gaat schijnen.
Ook al zie je nu in niets meer gein,
ze verdwijnen echt, jouw pijnen.

Straks zul je de rozen weer gaan ruiken,
zul je weer lachen, net als toen.
Kijk, een knop gaat al ontluiken,
kom, hier heb je nog een zoen!

Toe huil maar, het mag, heus waar,
ik droog de tranen op je kin.
Dat hij weg ging, dat is nu zwaar,
maar straks krijg jij weer zin.

Zin om te leven, zin om te doen
om weer vooruit te streven.
Dus droog ik je tanen met een zoen
en proost ik op het leven.

Wat hij heeft gedaan, 
dat is niet goed te praten.
Jou zo laten staan,
je mag hem best wel haten.

Dus huil maar, heus het is niet raar,
want geen hart is toch van steen.
We hebben toch elkaar,
echt je staat nu niet alleen.

Wie weet wat het leven nog brengt,
wie weet wat er wordt gegeven.
Wie weet wat men jou nog schenkt
in dit tere aardse leven.

Dus huil maar om de pijn.
maak van jouw hart geen steen.
Je hoeft niet bang te zijn,
toe huil maar, je staat nu niet alleen!
JEPICO

Hij kijkt naar haar en fluistert zacht,
je blijft mijn mooiste lieveling.
Hij streelt haar haren teder zacht,
en kust daarna haar ring.

Hij streelt haar wangen, keer op keer,
en kust haar volle mond.
Dan kust hij haar, steeds maar weer,
op haar wangen zacht en rond.

Dan fluistert hij zacht in haar oor,
ik ben zo blij dat ik je heb leren kennen.
Zo blij dat ik toen mijn hart verloor,
en achter je aan ben blijven rennen.

Ik ben zo blij dat op die dag,
jij ja zei tegen mij.
Ik herinner het nu met een lach,
want jij maakte mij blij.

50 jaar, wat gaat het snel,
het vliegt gewoon voorbij.
Maar spijt konden we niet ofwel?
Dat geldt althans voor mij!

Ik denk aan wat je gisteren zei,
met tranen in je ogen.
Blijf voor altijd dicht bij mij,
maar ik heb toen gelogen.

Want straks dan moet ik gaan,
al doet het mij verdriet.
Welt in mijn oog een traan,
al zie jij dat dan niet.

Dan wordt jouw kist gesloten,
ga je voor altijd heen van mij.
Als een pijl door het hart geschoten,
voel ik de pijn tot in mijn zij.

Ik zal je nooit vergeten,
toe, wacht daarginds op mij
en laat me heel snel weten,
of er iets is, wat jou weer brengt bij mij.
jepico

Aan wie zou ik kunnen vertellen, dat ik je zo mis, 
dat het hier zo zonder jouw zo koud en eenzaam is. 
Geen hand meer op mijn schouder, 
geen lichaam meer tegen mij aan.
De nachten steeds killer en kouder,
geen zon meer door mijn raam. 

Wakker worden zonder echt te hebben geslapen,
bijna niets meer kunnen doen.
Ik probeer de moed bijeen te rapen,
maar ik verlang zo naar jouw zoen.
Soms zou ik niet meer willen ontwaken,
wordt het me allemaal te veel.
Van emotie moet ik braken
en mijn hart, wordt nooit meer heel. 

Nog meer dan in het in het begin, 
dat ik zo naar je verlang. 
In niets heb ik nog zin,
ik ben alleen en bang.

De heimwee, doet mij zo zeer, 
nog zoveel wil ik jou vertellen. 
Maar dan bedenk ik mij iedere keer,
dat je nooit meer aan zult bellen.

Dat je nooit meer thuis zult komen van je werk,
nooit meer slapen zult naast mij.
Ook al bid ik dagelijks in de kerk
jij komt nooit meer aan mijn zij. 

Mijn gesprek met jou blijft doorgaan, 
maar heeft het nog wel zin? 
Op mijn wang daar vloeit een traan,
en valt langzaam van mijn kin. 

Ik weet niet of je me ziet of hoort? 
Ben je nog ergens lieveling? 
Zeg me, ben ik soms gewoon gestoord,
als ik een kus geef op jouw ring?

Soms meen ik je te voelen, 
alsof je nog heel dichtbij mij bent. 
Dan weer lig ik uren lang te woelen,
en dat is iets dat nimmer went.

De wond van het gemis martelt mij,
ik hoop jouw ooit weer te zien! 
Mijn gemis, jouw aan mij zij,
wat heb ik gedaan dat ik dit verdien. 

Ben je weg of leef je voort?
Is er iets nog dat jij hoort
van alles dat ik vraag of zeg?
kom jij ooit weer op mijn weg?

Het wordt koud ik sluit de ramen,
maar mijn hart blijft op een kier!
Ooit zijn wij weer samen,
in een wereld ver van hier."

jepico

Toen ik jou leerde kennen,
was mijn leven totaal van streek.
Jij wilde mij verwennen,
maar toch was je slechts een leek.
Ik keek heel diep in jouw ogen,
en zag je liefdesstroom.
Ik heb alles overwogen,
en mij gestort toen in jouw droom.

Al wat jij me hebt gegeven,
is het wonder om te zien.
De echte waarde van het leven,
dat ik zoiets verdien.
Wij deelden alles samen,
niets deden wij alleen.
Ik hoef me niet te schamen,
als ik van blijdschap grien.

Ja we hadden soms verdriet,
onze zorgen in het leven,
maar wie heeft zoiets nu niet,
toch heb jij mij troost gegeven.
Want we hadden steeds elkaar,
twee armen om te troosten.
Wij zijn voorgoed een paar.
daar wil ik nu op proosten.

Als jij ooit van mij moet gaan,
heb ik nog altijd jouw portret,
En welt in mijn oog een traan,
zet ik hem troostend naast mijn bed.
Dan denk ik aan die mooie tijd,
die ik nu met jou beleef.
Ik wil jou nooit meer kwijt,
't is voor jou dat ik nu leef!
 jepico

VAARWEL
Zo onverwachts, zo verslagen,
een laatste tocht in je witte wagen.

Een laatste groet zonder woorden
slechts engelen die het hoorden.

Een laatste zoen op je witte kist,
op het grauwe veld, gehuld in mist.

Te jong ging jij uit ons midden,
ik kan alleen voor jouw ziel nog bidden.

Een traan rolt langs mijn wang,
de smaak is zuur en bitter wrang.

Niets is eerlijk in dit leven,
behalve de liefde door jouw ooit gegeven.

Een duif vliegt op, ik zie hem gaan,
en weer daalt langs mijn wang een traan.

Daar gaat je ziel, ik laat je los,
en mijn traan valt op het mos.

Misschien dat door mijn traan,
een bloem hier ooit zal staan.

Geboren uit verdriet
een troost voor wie haar ziet.

Dan kijk ik op en ga ik heen vol lijden,
het is hier dat onze wegen zich scheiden.

Vaarwel mijn vriend, misschien tot ooit,
Slijten zal het, vergeten doe ik je nooit!
jepico