Donderdag 22 december 2005
wintersfeer
jepico
Geschreven door jepico om 06:43
Reageer op dit bericht
ut ameris ama
om bemind te worden moet je liefde kunnen geven
jepico
Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht
Woensdag 21 december 2005
een lief meisje
Een klein lief meisje stond onder een luifel. Ze had net boodschappen gedaan
in de supermarkt, met haar moeder. Ze zal ongeveer 6 jaar oud zijn geweest,
dit prachtige roodharige sproetige beeld van onschuld. Het stortregende
buiten. Je weet wel, dat soort regen dat goten en afvoerputjes doet
overstromen, zo gehaast om de aarde te raken, dat het geen tijd had om
de straal wat zachter te zetten. We stonden allemaal onder deze luifel aan
de ingang van de supermarkt. We wachtten, sommigen geduldig, anderen
"geïrriteerd", omdat de natuur hun haastige dag in de war had gegooid.
Ik ben altijd wat dromerig als het regent. Ik verdwijn in het geluid en in
het gezicht dat de hemel het vuil en het stof van de wereld afspoelt.
Herinneringen van "rennen en spetteren" als een "kind", zo zorgeloos
spelen in je gedachten, als een welkome onderbreking van een voorbije dag met
zorgen en stress... Haar stem was zo mooi toen het de hypnotische trance
onderbrak waar we allemaal in gevangen zaten.
"Mama, laten we door de regen gaan rennen", zei ze.
"Wat?", vroeg mama.
"Laten we door de regen gaan rennen!", herhaalde ze.
"Nee, lieverd. We wachten totdat het wat minder
wordt" antwoordde mama. Het kind wachtte nog een minuutje en herhaalde:
"Mama, laten we door de regen gaan rennen."
wordt" antwoordde mama. Het kind wachtte nog een minuutje en herhaalde:
"Mama, laten we door de regen gaan rennen."
"We worden doornat als we dat doen," zei mama.
"Nee, dat zullen we niet, mama. Dat is niet wat je zei
vanmorgen", zei het meisje terwijl ze aan haar mama's arm trok.
"Vanmorgen?
Wanneer zei ik dat we door de regen konden rennen en niet nat zouden
worden?" Het meisje zei kalmpjes: "Weet je dat niet meer? Toen je met
papa praatte over zijn kanker, toen zei je:
vanmorgen", zei het meisje terwijl ze aan haar mama's arm trok.
"Vanmorgen?
Wanneer zei ik dat we door de regen konden rennen en niet nat zouden
worden?" Het meisje zei kalmpjes: "Weet je dat niet meer? Toen je met
papa praatte over zijn kanker, toen zei je:
"Als we hier samen doorheen komen,komen we door alles heen!"
Iedereen was opeens muisstil.
Ik zweer dat je niets anders hoorde dan de regen.
We stonden allemaal doodstil.
De volgende minuten kwam er niemand en ging er niemand weg.
Mama dacht even na over wat ze zou antwoorden.
Sommigen zouden het weglachen of haar voor gek uitmaken.
Sommigen zouden zelfs negeren wat ze zei. Maar dit was een moment van
affirmatie in een kinderleven. Een moment van onschuldig vertrouwen, dat
wanneer het gevoed en verzorgd wordt, zal bloeien in geloof in de goede
dingen en de hoop van het leven.
Sommigen zouden zelfs negeren wat ze zei. Maar dit was een moment van
affirmatie in een kinderleven. Een moment van onschuldig vertrouwen, dat
wanneer het gevoed en verzorgd wordt, zal bloeien in geloof in de goede
dingen en de hoop van het leven.
"Lieverd, je hebt gelijk. Laten we door de regen rennen.
Als het zo moet zijn dat men ons vanuit hierboven nat laat worden,
nou, ...dan hadden we misschien juist een wasbeurt nodig," zei mama.
Daar gingen ze. We stonden daar allemaal te kijken en te lachen, toen ze
daar vooruit sprongen tussen de auto's door, en jawel, door de plassen.
Ze hielden hun boodschappentassen boven hun hoofd voor het geval dat.
Daar gingen ze. We stonden daar allemaal te kijken en te lachen, toen ze
daar vooruit sprongen tussen de auto's door, en jawel, door de plassen.
Ze hielden hun boodschappentassen boven hun hoofd voor het geval dat.
Ze werden doornat.
Maar ze werden gevolgd door enkele anderen die schreeuwden en lachten
als kinderen onderweg naar hun auto's. En ja, ik ook. Ik rende en werd nat.
Ik had ook een wasbeurt nodig.
Maar ze werden gevolgd door enkele anderen die schreeuwden en lachten
als kinderen onderweg naar hun auto's. En ja, ik ook. Ik rende en werd nat.
Ik had ook een wasbeurt nodig.
<<<>>>
Omstandigheden of mensen kunnen je geld, je materiële bezittingen en je
gezondheid wegnemen. Maar niemand kan ooit je dierbare herinneringen
wegnemen... Vergeet daarom niet om "tijd" te maken en de gelegenheden te
pakken om elke dag herinneringen te maken.
Voor alles en voor elk doel onder de hemel is er een seizoen en een tijd.
Bewaar de zonnige dagen voor de donkere momenten.
jepico
Geschreven door jepico om 18:21
Reageer op dit bericht
Woensdag 21 december 2005
Never say i love you
If jour really don’t care
Never talk a bout feelings,
If there aren’t really there
Never hold my hand
If you are going to break my heart
Never say you are going to
If you don’t plan to strart
Never look in to my eyes
If all you do is lei
Never see hallo
If you really mean goodbye
If you really mean forever
Then say you will try
Never say forever
Because forever make my
Cry
jepico
Geschreven door jepico om 12:14
Reageer op dit bericht
Woensdag 21 december 2005
just a note
jepico
Geschreven door jepico om 12:12
Reageer op dit bericht
Woensdag 21 december 2005
kerstmis
Nog enkele dagen
en het is......
Kerstmis !!
het feest
van vergeven
Een nieuwe start
om verder te leven
Het voelt fijn
maar wees eerlijk
zo zou het toch......
elke dag moeten zijn !!
jepico
Geschreven door jepico om 12:10
Reageer op dit bericht
Woensdag 21 december 2005
goeiemorgen
Geschreven door jepico om 09:54
Reageer op dit bericht
Woensdag 21 december 2005
have a nice day
Geschreven door jepico om 09:53
Reageer op dit bericht
Woensdag 21 december 2005
mannen in de vrouw haar bestaan
|
The Doctor |
- who tells her to "take off all her clothes." |
 |
|
The Dentist |
- who tells her to "open wide." |
 |
|
The Milkman |
- who asks her "do you want it in the front or the back?" |
 |
|
The Hairdresser |
- who asks her "do you want it teased or blown?" |
 |
|
The Interior Designer |
- who tells her "once it's inside, you'll LOVE it!" |
 |
|
The Banker |
- who insists to her "if you take it out too soon, you'll lose interest!" |
 |
|
The Primal Hunter |
- who always goes deep into the bush, always shoots twice, always eats what he shoots, but keeps telling her "Keep quiet and lie still!" |
jepico
Geschreven door jepico om 07:25
Reageer op dit bericht
Woensdag 21 december 2005
kerstsfeer
jepico
Geschreven door jepico om 06:57
Reageer op dit bericht
Woensdag 21 december 2005
kerstsfeer
jepico
Geschreven door jepico om 06:56
Reageer op dit bericht
Dinsdag 20 december 2005
vriend/gedicht
Vriend
Als ik je dragen kon
Over je angsten en pijn heen
Dan droeg ik je
Als ik een woord kon spreken
Als antwoord op je vragen
Over geluk en liefhebben
Over leven en dood
Dan sprak ik met je
Als ik beter kon maken
Wat omgaat in je hart
Aan zielpijn
Dan genas ik je
Maar ik ben net als jij
Niet sterk
Heb geen antwoord
Op de levensvragen
Ik heb alleen een vriend
Die met je mee wil lopen
Naast je wil gaan en zegt:
"hier,hier is mijn hand!"
jepico
Geschreven door jepico om 11:30
Reageer op dit bericht
Dinsdag 20 december 2005
happy holidays
jepico
Geschreven door jepico om 09:54
Reageer op dit bericht
Dinsdag 20 december 2005
good night
jepico
Geschreven door jepico om 08:37
Reageer op dit bericht
Dinsdag 20 december 2005
gedicht
Spreken van hart tot hart!
Ik heb respect voor jou.
Niet omdat je een mens bent,
maar omdat je een mens wilt zijn.
Ik heb begrip voor jou!
Niet omdat je vecht,
maar waarom je strijd.
Ik heb geloof in jou!
Niet omdat ik je vertrouw,
maar om het vertrouwen dat je geeft.
Ik heb je lief!
Niet omdat ik je wil bezitten,
maar vanuit een diep gevoel van binnen.
Laat onze harten elkaar raken ,
en elkaar het gevoel schenken,
van innerlijke verlangen naar vrede,
Spreken van hart tot hart!
jepico
Geschreven door jepico om 07:21
Reageer op dit bericht
Dinsdag 20 december 2005
Lieve goede Kerstman
Het is de vooravond…
de vooravond van Kerstmis
sneeuw spreid zijn witte mantel buiten
alle oogjes…,
ze zijn naar boven gericht
en eer die vermoeide oogleden sluiten
wordt ‘n laatste wensje aan ‘Hem’ gericht
LIEVE GOEDE KERSTMAN daarbuiten
als je uit de hemel neerdaalt
met dat speelgoed.. voor duizend
vergeet dan niet… mijn kleine schoentje
Vooraleer op zo’n reis te vertrekken
moet je toch iets warms aantrekken
Daarbuiten krijg je het beslist koud
misschien… ’n beetje…
door mijn fout
Het is nog zo lang…
zo lang… eer de dag ontwaakt
voor ik kan zien… wat jij tot mij droeg
Al het mooie dat ik in mijn dromen zag
mogelijks zelfs dat…
waar ik om vroeg
De sneeuwval deint langzaam weg
de laatste kinderen gaan nu slapen
en JIJ kan er stilaan aan beginnen
met die grote, zware zak op je rug
Bij het luiden van de kerkklokken
mag jij die geschenken gaan uitdelen
Je moet nog op zoveel plaatsen stoppen
tijdens die grote, lange hemelreis
en dat alles… voor morgenvroeg
dus doe maar snel…, vlug, vlug
Luister…,
als je voorbij de wolken gaat
kom ook eens langs bij ons thuis
ik was niet iedere dag even braaf
maar weet…
dat ik mijn spijt betuig
LIEVE GOEDE KERSTMAN daarbuiten
als je op die lange reis zal vertrekken
met dat speelgoed… voor duizend
vergeet dan niet…
ook iets in mijn schoentje te leggen
jepico
Het is de vooravond…
de vooravond van Kerstmis
sneeuw spreid zijn witte mantel buiten
alle oogjes…,
ze zijn naar boven gericht
en eer die vermoeide oogleden sluiten
wordt ‘n laatste wensje aan ‘Hem’ gericht
LIEVE GOEDE KERSTMAN daarbuiten
als je uit de hemel neerdaalt
met dat speelgoed.. voor duizend
vergeet dan niet… mijn kleine schoentje
Vooraleer op zo’n reis te vertrekken
moet je toch iets warms aantrekken
Daarbuiten krijg je het beslist koud
misschien… ’n beetje…
door mijn fout
Het is nog zo lang…
zo lang… eer de dag ontwaakt
voor ik kan zien… wat jij tot mij droeg
Al het mooie dat ik in mijn dromen zag
mogelijks zelfs dat…
waar ik om vroeg
De sneeuwval deint langzaam weg
de laatste kinderen gaan nu slapen
en JIJ kan er stilaan aan beginnen
met die grote, zware zak op je rug
Bij het luiden van de kerkklokken
mag jij die geschenken gaan uitdelen
Je moet nog op zoveel plaatsen stoppen
tijdens die grote, lange hemelreis
en dat alles… voor morgenvroeg
dus doe maar snel…, vlug, vlug
Luister…,
als je voorbij de wolken gaat
kom ook eens langs bij ons thuis
ik was niet iedere dag even braaf
maar weet…
dat ik mijn spijt betuig
LIEVE GOEDE KERSTMAN daarbuiten
als je op die lange reis zal vertrekken
met dat speelgoed… voor duizend
vergeet dan niet…
ook iets in mijn schoentje te leggen
jepico
Geschreven door jepico om 07:20
Reageer op dit bericht
Dinsdag 20 december 2005
gedicht
Er zit een lichtje bij het raam
betoverend en mooi
niemand kan om haar heen
ze is zoals iedereen moet zijn
Bijzonder is ze vrede brengt ze
in harten van mensen
die het kwaad uittekende
op straten en binnenshuizen
Men wandelt vaak langs haar
kijkt naar de woning
waar fluwelen gordijnen
hingen voor de ramen
Er zit een lichtje bij het raam
op een stoel met een donzen kussen
met handen gevouwen op de schoot
een gebed biddend voor haar vader
jepico
Geschreven door jepico om 07:19
Reageer op dit bericht
Dinsdag 20 december 2005
gedicht
Ik deed zo vaak een wens, als is een ster zag vallen.
Zoveel gevraagd, zo weinig ooit gekregen
Maar toch, we blijven wensen met z'n allen,
en onze wensen kruisen steeds hun wegen.
De één wenst geld, de ander mooie kleren,
de één een huis, de ander goeie vrienden.
Maar al die wensen van de dames en de heren,
komen zelden uit, ook niet als ze het verdienden.
Ik deed zo vaak een wens, als ik een ster zag dalen.
Zoveel verlangens, nog zoveel dat ik mis.
Ik had weer hoop, mijn hart begon te stralen,
maar een illusie, is al dat er nog is.
Want als zijn licht is opgebrand,
is het gedaan met onze dromen.
Totdat aan de hemelrand
een nieuwe weer zal komen.
Toch blijf ik wensen, hoe gek dat soms ook klinkt,
terwijl ik denk, dat doen ook anderen.
Dat alles door een ster die zachtjes blinkt,
ik denk ook niet dat dit ooit zal veranderen.
Hoeveel je ook verwacht van het leven,
hoeveel dromen er nog zijn,
een ster zal je het nimmer geven,
hoe groot ook, of hoe klein.
Toch geen mens kan zonder hoop,
dus blijven we maar wensen,
geluk is niet te koop,
niet voor dieren, niet voor mensen.
Wie er naar streeft, zijn dromen waar te maken,
Die ontsnapt vaak aan zijn eigen hel.
En als je dan een ster zijn val ziet maken,
zie je de hemel ook nog wel!
jepico
Geschreven door jepico om 07:19
Reageer op dit bericht
Dinsdag 20 december 2005
gedicht
Een bloempje staat te stralen,
vol trots in de morgenzon.
De andere bloemen balen,
ze is de mooiste in 't gazon.
Ze richt haar blaadjes op,
een bij daalt op haar neer.
Met stuifmeel op zijn kop,
vliegt hij naar een ander weer.
De wind waait langs haar heen,
trots laat zij zich ruiken.
Daar staat ze heel alleen,
voor de rozen en de struiken.
Ze ziet opeens een mensenkind,
nog meer gaat zij nu ruiken,
Ze hoopt dat zij hem zeer bemind,
en gaat nog meer ontluiken.
Maar dan opeens, oh wat is dat?
een hand grijpt naar haar leden.
Het plukt daar onze lieve schat,
hij heeft haar niet gemeden.
Daar staat ze nu dan, in een vaas,
heel zachtjes wat te snikken.
Wat was dat mensenkind toch dwaas,
haar hoofd begint te knikken.
Haar glans verdwijnt en komt niet weer
haar geur gaat al verdwijnen.
en ook de bij, hij komt niet meer,
en de bloem begint te kwijnen.
Ze is nu niet de mooiste meer,
want langzaam gaat zij sterven.
Haar perkje dat ziet zij nooit meer,
haar zaad zal niemand erven.
Hoe mooier je bent van buiten,
en hoe trotser je daar om bent,
hoe minder het gevaar is te stuiten
dat men je slechts om je uiterlijk verwent.
Maar geeft dat geluk diep van binnen,
ben je nu werkelijk zo dwaas?
Kom ga toch jezelf bezinnen,
wees geen bloem, die sterft in een vaas
jepico
vol trots in de morgenzon.
De andere bloemen balen,
ze is de mooiste in 't gazon.
Ze richt haar blaadjes op,
een bij daalt op haar neer.
Met stuifmeel op zijn kop,
vliegt hij naar een ander weer.
De wind waait langs haar heen,
trots laat zij zich ruiken.
Daar staat ze heel alleen,
voor de rozen en de struiken.
Ze ziet opeens een mensenkind,
nog meer gaat zij nu ruiken,
Ze hoopt dat zij hem zeer bemind,
en gaat nog meer ontluiken.
Maar dan opeens, oh wat is dat?
een hand grijpt naar haar leden.
Het plukt daar onze lieve schat,
hij heeft haar niet gemeden.
Daar staat ze nu dan, in een vaas,
heel zachtjes wat te snikken.
Wat was dat mensenkind toch dwaas,
haar hoofd begint te knikken.
Haar glans verdwijnt en komt niet weer
haar geur gaat al verdwijnen.
en ook de bij, hij komt niet meer,
en de bloem begint te kwijnen.
Ze is nu niet de mooiste meer,
want langzaam gaat zij sterven.
Haar perkje dat ziet zij nooit meer,
haar zaad zal niemand erven.
Hoe mooier je bent van buiten,
en hoe trotser je daar om bent,
hoe minder het gevaar is te stuiten
dat men je slechts om je uiterlijk verwent.
Maar geeft dat geluk diep van binnen,
ben je nu werkelijk zo dwaas?
Kom ga toch jezelf bezinnen,
wees geen bloem, die sterft in een vaas
jepico
Geschreven door jepico om 07:18
Reageer op dit bericht
Dinsdag 20 december 2005
gedicht
Ik wil nog niet gaan,
kom houd me vast!
Zie toch mijn traan,
zie toch mijn last!
Nog zoveel te doen,
zoveel te beleven.
Geef me een zoen
het duurt nog maar even.
Want dan moet ik gaan,
voor altijd ver weg
Zie toch mijn traan,
toe hoor wat ik zeg!
Banger dan bang
zwakker dan ooit
Oh wat duurt het toch lang
stoppen die pijnen dan nooit?
Geen kracht meer om te strijden
geen moed nog om te gaan.
Wat rest dat is slechts lijden,
in ieder oog een traan.
Toe neem me in je armen,
als is het maar heel even.
Nog even mij verwarmen,
voordat ik op ga geven.
De pijn wordt me te veel,
maar ik ben nog lang niet klaar.
Een brok schiet in mijn keel,
zie ik een engel daar?
Ik zie een licht,
en grijp me vast.
Mijn ogen dicht,
daar gaat mijn last.
Dit is het einde van mijn lied,
voorgoed moet ik nu gaan.
maar ik kan niet en ik wil niet,
nog niet bij jou vandaan.
Oh God neem mij niet weg,
neem een ander, toe niet mij.
Toe luister naar wat ik zeg,
maak mijn hart weer blij.
Ik wil nog niet gaan,
maar niets heb ik te willen.
En met in mijn oog een traan,
zou ik wel willen gillen.
De pijn vloeit weg,
net als mijn leven.
Ik wil nog niet weg,
toe laat mij blijven
al is het maar voor even.
jepico
Geschreven door jepico om 07:17
Reageer op dit bericht
Dinsdag 20 december 2005
gedicht
TOE HUIL MAAR
Toe huil maar, en wees niet bang.
Ooit zal het goed gaan komen.
Ik kus de tranen op je wang,
kom durf gerust te dromen.
Geloof me, ook al doet het pijn,
dat straks de zon gaat schijnen.
Ook al zie je nu in niets meer gein,
ze verdwijnen echt, jouw pijnen.
Straks zul je de rozen weer gaan ruiken,
zul je weer lachen, net als toen.
Kijk, een knop gaat al ontluiken,
kom, hier heb je nog een zoen!
Toe huil maar, het mag, heus waar,
ik droog de tranen op je kin.
Dat hij weg ging, dat is nu zwaar,
maar straks krijg jij weer zin.
Zin om te leven, zin om te doen
om weer vooruit te streven.
Dus droog ik je tanen met een zoen
en proost ik op het leven.
Wat hij heeft gedaan,
dat is niet goed te praten.
Jou zo laten staan,
je mag hem best wel haten.
Dus huil maar, heus het is niet raar,
want geen hart is toch van steen.
We hebben toch elkaar,
echt je staat nu niet alleen.
Wie weet wat het leven nog brengt,
wie weet wat er wordt gegeven.
Wie weet wat men jou nog schenkt
in dit tere aardse leven.
Dus huil maar om de pijn.
maak van jouw hart geen steen.
Je hoeft niet bang te zijn,
toe huil maar, je staat nu niet alleen!
jepico
Geschreven door jepico om 07:16
Reageer op dit bericht