Berichten van 1 februari 2007 tot 28 februari 2007

Ondanks het frisse, ongezellige weer, toch een voorbode van de nakende lente : het kasteel van Moerzeke tussen de bloesems en de sneeuwklokjes...

Wandelclub 't Hoeksken Hamme organiseerde zaterdag, 24 februari een wandeltocht met als uitvalsbasis het glazen dorp Kastel. Het werd inderdaad een wandeling tussen serres en dijken en door het rustige Moerzeke. Wij hadden ingeschreven voor de 20km-tocht maar de regenbuien zorgden ervoor dat we na 16 km de wandeling stopten, op het moment dat we de vierde lus wilden starten, begon het harder te regenen en het grootste gedeelte van de terugtocht naar Gent was echt water gieten...Jammer!

Bij het bespreken van een project rond de eerste wereldoorlog, bracht een van mijn leerlingen een Duits fotoboek mee over de "Grote Oorlog", uitgegeven in 1915. Het was pure propaganda en het legde vooral de nadruk op het feit dat het leven van de Belgische bevolking bij de Duitse bezetting niet verstoord was (sic!) en de foto's moesten dit bewijzen : het leven ging zijn gewone gang en aan de monumenten was geen beschadiging aangebracht...Thuis toonde ik die foto's aan mijn moeder (zij had tenslotte die periode als kind meegemaakt) en die schrok zich een hoedje.. op de foto van Gent, helemaal rechts in beeld, stond haar vader, de zeeldraaier en -leurder, zak met koorden op de schouder, met als achtergrond de drie torens...De tekst (in 6 talen!) luidde : Une rue de Gand. Vue prise le 22octobre 1914 par les "Vereenigde Foto-Bureaux", d'Amsterdam. Aucun des monuments n'est endommagé. Le mouvement de cette population n'a subi aucune interruption par suite de la présence des troupes allemandes. Ik heb mijn grootvader nooit gekend,  want als  koorddraaier en leurder bezocht hij nogal graag de cafeetjes en zijn gezin met 12 kinderen ondervond daar de negatieve gevolgen zodat het huwelijk uitgedraaid is op een scheiding (voor die tijd al een unicum).

Wij kozen voor de 15 km en  de tweede rustpost was in Zele zelf, in de jeneverstokerij Rubbens. Iedere wandelaar kreeg een jenever aangeboden, er was keus te over : een klare, citroenjenever, vanille...je kon het zo gek niet bedenken.

Wij zijn wel al in Zele komen wandelen maar deze keer verraste het parcours ons in positieve zin : heel veel groen, een weids landschap en heel veel onverharde wegen. We proberen ook jaarlijks naar de kantmarkt van Zele te komen, wat soms mislukt als we die dag ergens een  een interessantere wandeling weten. Anderzijds trekt Zele me aan omdat mijn grootouders van moeders zijde van die stad afkomstig waren, grootvader was zelfs een autenthieke zeeldraaier.

Wandelclub De Kuitenbijters Zele organiseerde zondag een wandeling met Huivelde als startpunt. Een mooie groene omgeving tussen Schelde en Durme, een goed uitgekiend parcours en een puike organisatie zorgden voor een aangename wandeltocht.

Zaterdag woonden we een toneelvoorstelling bij van de toneelgroep KAV-KWB Ertvelde. Luchtig, heel vlot gespeeld en in staat om je de hele verdere avond met een glimlach te doen rondlopen. In elk geval een aangename afwisseling voor onze rauwe realiteit met decadentie en zinloos geweld.
Er wordt nog gespeeld op 23 en 24 februari telkens om 20 uur in het parochiaal centrum, Lindelaan, 35, Ertvelde. Kaarten te reserveren bij de familie Van de Walle op telefoonnummer 09- 344-67- 32.

Niet ver van het golfterrein was dan weer dit prachtig domein te bewonderen met twee kastelen vlak achter elkaar, het ene netjes wit geschilderd, het andere in rode baksteen.

Op weg naar Petegem kwamen we voorbij een verwaarloosd domein met wat vroeger een prachtig kasteel moet geweest zijn en nu gedegradeerd was tot een spookachtig, vervallen bouwsel. Een passerende medewandelaar vertelde dat het gebouw vroeger gebruikt werd door het leger want dat hij er zelf eens vier dagen in gekazerneerd was en dat het toen al krioelde van de muizen.

Midden op de weg stonden de vier dames voor ons plotseling stil, draaiden zich om, haalden elk een groot stuk cake uit hun tas en één van hen vroeg ons doodleuk of we hen, mèt de cake op de gevoelige plaat wilden vastleggen. We profiteerden ervan hen ook met ons toestel te vereeuwigen zodat de vier dames èn de cake, bij wijze van spreken, de wereld rond kunnen gaan.

Al van heel ver zagen we de kerk van onze rustplaats, langs een heel mooie lus stapten we op Rozebeke toe.

Op het dorpsplein te Rozebeke dit verrassend monument, de foto kon uit een betere hoek genomen worden maar op wandeling worden de foto's meestal te haastig genomen omdat men gewoon zijn tocht in dezelfde kadans wil voorzetten.

Wandelclub Dwars door Brakel richtte gisteren de 7e Geutelingentocht in met vertrekpunt in het bekende Geutelingendorp Elst. Het weer was verre van aangenaam, dus kozen we voor de 13 km. De streek rond Elst en Michelbeke is gewoonweg prachtig en het gekozen parcours beantwoordde aan alle eisen die de verwende wandelaar van de Zwalmstreek verwacht : mooie landschappen, weidse vergezichten en een stevige training heuveltje op en af. Een warme geuteling rondde de verwenning af. Het enige minpunt was de rustpost te Rozebeke, daar liep de organisatie wat vierkant. Al bij al, een prachtige tocht.

In de kalligrafiecursus leerden we reeds ons derde handschrift aan : Anglaise of zwelschrift. We kennen nog maar enkel de kleine letters en we  moeten die dikwijls en in groot formaat oefenen, kwestie van te leren wanneer je druk op je pen moet leggen, waardoor die meer open gaat en een dikkere lijn veroorzaakt. Ik vind het wel een zeer sierlijk handschrift en volgens onze lerares kun je het uitstekend combineren met unciaal en humanistisch cursief.

De hele morgen bleef alles mooi wit maar alles bij elkaar genomen toch een weertje om een binnenactiviteit te doen...kant of kalligrafie...keus te over.

Een verrassing bij het opstaan : de tuin onder een voor onze streek, tamelijke dik sneeuwtapijt. De camelia die al een paar dagen met een paar bloemen doorgebroken was , gaf een kleurige noot in al dat wit...

In het midden van de vijver dreef een prachtige zwaan...de luiwammes genoot echter prinsheerlijk van haar zondagse rust en vertikte het haar mooie hals te strekken terwijl we haar gedobber met snavel in de veren minutenlang volgden.

De wandeltocht van zondag, 4 februari vertrekkende vanuit Wichelen was georganiseerd door de Leedse wandelclub Klein Kouter. Wij kozen voor de 12 km en misschien gelukkig maar want we kwamen verschillende koppels wandelaars tegen die niet geweldig tevreden waren met hun 15 km, er moet iets mis geweest zijn met de pijlen zodat sommige mensen drie keer hetzelfde rondje moesten lopen en dan maar besloten op eigen houtje , langs de hoofdweg,  naar de rustpost te Wanzele te stappen. Met de 12 km was er niets aan de hand, de tocht was misschien wel wat langer dan aangekondigd was, maar dat stoorde ons niet.

Op het einde van de wandeling stoten we op een verrassing : het Duitse soldatenkerkhof van Hooglede, één van de vele voorbeelden van de menselijke oorlogswaanzin. De drie andere resterende Duitse soldatenkerkhoven liggen in Vladslo, Menen-Wevelgem en Langemark.

Het gemeentehuis van Hooglede is een 19e eeuws neoclassicistisch gebouw ontworpen door architect Jacques Vanden Broucke. Er werden 2 soorten zuilen gebruikt, van de Toscaanse en de Korinthische orde. Het gemeentehuis werd tijdens de beide wereldoorlogen zwaar geteisterd, in 1981 tot beschermd monument verklaard en van 1993 tot 1995 gerestaureerd.

Deze plaat duidt de plaats aan waar talrijke Duitse soldaten een laatste rustplaats vonden tijdens de eerste wereldoorlog.

Mooi dorp, vrij hoog gelegen, de grote, massieve kerk beheerst het gemeentecentrum. Het was de eerste maal dat we hier kwamen en we waren echt aangenaam verrast.

Vorige week vond het wereldkampioenschap veldrijden plaats te Gits, zaterdag, 3 februari richtte de Gitse wandelclub "Voetje voor voetje" er een wandeltocht in. Prachtig lenteweertje en een parcours door een echt landbouwersplatteland : weiden en velden, velden en nog eens velden. Sommige met een blauwe waas van prei, andere veelkleurig van rode kool, savooien, spruiten, overblijfselen van bloemkolen, maïs en bieten ,uitgestrekte velden en heel weinig bomen. We kozen voor de 25 km zodat we in Hooglede nog een lus te verwerken kregen. Felblauwe hemel, lekker zonnetje, rust...het was genieten.