Naar de inhoud

aquarelleren

het fenomeen waterverf
seniorennet.beseniorennet.be

Indentiteit

Dit is niet een spaghetti-vreter, maar een sculptuur van Maureen Bachaus (1969) waarmee ze denk ik wil aangeven hoe complex de identiteit van de mens is. Welke omstandigheden zorgen ervoor dat je bent zoals je bent? Je maatschappelijke situatie, je nationaliteit, je genen, of de invloed van je directie omgeving?
Sommige mensen zeggen, 'je bent wat je eet', maar ook geldt 'wie zich niets verbeeldt is niets', ofwel je bent wat je denkt dat je bent.
Als ik identiteit op mezelf betrek, denk ik onder meer, ik ben een Nederlander. Als je mij vervolgens vraagt wat dat is, dan sta ik met een mond vol tanden. Prinses Máxima was er in 2007 duidelijk over: Dé Nederlandse identiteit, die heb ik niet gevonden.'
Waarschijnlijk kun je de Nederlandse identiteit alleen maar vaag voelen, maar ik associeer dat wel graag, schrik niet, met de Nederlandse elite. Nette manieren, kortom fatsoen. Zodra ik vervelende voetbalsupporte rs zie, moet ik er niet aan denken dat het (ook) Nederlanders zijn. Dat past niet bij mijn trotse beeld van Nederland.
Met geld kun je geen identiteit kopen, zelfs niet via een ID-kaart. Tenminste, dat idee heb ik.

Copyright 2011: Benno Tutein Nolthenius (achtergrond en archief).


Geschreven door john om 00:00 Reageer op dit bericht

1 reactie op dit bericht

Jacob6 oktober 2011 om 23:06

De Nederlander...

Hoi John,
Geloof dat je gemaakt ben door de Allehoogste! Wat is dan een Nederlander?
Groetjes, Jacob
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen

De riethoek

Het fietspad loopt tussen het AMC en de Gaaspercamping, nu ik weer thuis ben kan ik het dromen maar de eerste dagen verdwaalde ik op de heen of terugweg. Pas toen ik de afslagen met vliegertouw had gemarkeerd lukte het beter. Aan dit fietspad ligt de Riethoek tussen snelwegen en overvliegende tuigen creerde bewoners van gaasperdam een natuur gebied door de natuur zijn loop te laten.  Ik heb er gezeten met mijn stalen ros om er een schets te maken en te denken. De ijsvogels heb ik niet gezien. Alleen een rode en een blauwe trimmer. Maar de drang was er weer om te schilderen en de wereld leek bijna weer normaal.

1001275-3b7a1834ce8e30cdaf95e3a8ce690eea.JPG

1001275-f4359cc08f276ed6077433eb8afb1442.JPG

1001275-cb46f81da30fc1dec461e78c039d90db.JPG
Geschreven door john om 23:31 1 reactie Reageer op dit bericht

Seniorenblog de tranen voorbij

Wanneer kanker geconstateerd word gebeurd er van alles met de patiënt. Vooral emotioneel. Het is iets wat er gebeurd in je lichaam en je hebt er totaal geen controle meer over en je bent overgeleverd aan de medici en de toestand van je lichaam. De partner is ineens een co-patiënt.

Wanneer kanker geconstateerd word gebeurd er van alles met de patiënt. Vooral emotioneel. Het is iets wat er gebeurd in je lichaam en je hebt er totaal geen controle meer over en je bent overgeleverd aan de medici en de toestand van je lichaam.

Je belandt in een wereld van ziekenhuizen, specialisten en onderzoeken. Emotionele angsten, onzekerheden en afwachten tot het volgende onderzoek en uitslagen. Je hele leven en toekomst plannen worden op zijn kop gezet. Het enige wat je nog kunt doen is leven bij de dag en wat die dag je brengt.

Hoe pijnlijk is het dan om er als partner machteloos er op toe te moeten zien, dat je niets anders kunt doen, dan daar zijn wanneer het nodig is. Hoe frustrerend is het wanneer de partner je even afwijst omdat hij of zij alleen wil zijn met zijn verdriet en de woorden niet kan vinden om uit te leggen wat de gevoelens zijn op dat moment. Hoe moeilijk is het om je partner alleen te moeten laten, thuis of in het ziekenhuis, omdat jou werk gewoon doorgaat en je weet dat je partner je ieder moment weer nodig kan hebben en je er niet altijd kan zijn voor je partner.

Geschreven door john om 22:54 Reageer op dit bericht

Harskamp

Tijdens ons verblij in Otterlo hebben we ook een bezoek gebracht aan de kazerne terreinen in Harskamp. Ooit kreeg ik hier in 1965 mijn vuurdoop. (het nemen van de stormbaan , terwijl er met scherp geschoten is.) Ik kwam hier ook mijn de oude uniform tegen. En enige vrachtwagens die wij dikke Berta noemden. (Daf 314 of 328) Op het terrein zijn ook een aantal oorlogs monumenten verzameld waaronder de fietsbrigade. Op vertoon van militair paspoort of rijbewijs is de toegang gratis maar die heb ik niet meer op zak.

1000146-4f142e035f042d9579f2e10de3861be8.JPG

1000146-dedd3f2d3795247d234474cbe85fdeb7.JPG

1000146-29c358d4d8ded26875d5b7797d3dca3f.JPG

1000146-c3e1f97b461d09dddd48857108ae4d0c.JPG

1000146-0d64607bc6e10f8af270c2f24d0a8888.JPG

1000146-7c04c9519b1d99ccd2370c2c2a24cec1.JPG

1000146-811b5ac3c6daafb9f39064e0f4a6d6a5.JPG
Geschreven door john om 10:11 Reageer op dit bericht

Gang

 Kunst van de dag door Benno Tutein Nolthenius



Anja Ganster
LOCUSLUX Gallery Amsterdam
Amsterdam


Aan het eind gloort licht. Die kant zullen we dan maar opgaan. Het heeft wel iets van een ziekenhuis. Ondanks alle goedbedoelde bewegwijzering is het niet altijd duidelijk hoe je je weg moet vinden in een ziekenhuis. U zult er vast nooit problemen mee hebben, maar ik ben toch al regelmatig fout gelopen. Gelukkig meestal als bezoeker en niet als patiënt. De uitgang vinden is nooit het probleem en dat voelt vaak als een opluchting. Je kunt maar beter niet in een ziekenhuis belanden.
Mijn laatste opname betrof een kleine ingreep aan mijn enkel in de Boerhaave kliniek aan het Museumplein. Met twee andere mannen lag ik in een enorme kamer met ruim uitzicht over het groene plein. Het pand is inmiddels niet meer als ziekenhuis in gebruik en ook het Museumplein heeft een gigantische metamorfose ondergaan. Wat ik me ook goed herinner is het feit dat ik een echte pyama moest kopen voor de opname. Sinds mijn eerste studiejaren was da t kledingstuk uit mijn leven verdwenen. Bij mijn kinderen vond ik een pyama juist heel leuk staan, maar sinds mijn eerste vriendin had ik er zelf geen behoefte meer aan.
Een herenpyama is dus meer iets voor mijn eigen vader of voor een ziekenhuis. Kortom, voor visite. De expositie van Anja Ganster (1968) heet toevallig The Visitor.

Copyright 2011: Benno Tutein Nolthenius (achtergrond en archief).


Geschreven door john om 08:58 1 reactie Reageer op dit bericht

Operatie Dini 6 September

Gemaakt tijdens de operatie van Dini , begonnen in het Lab en afgemaakt bij de huidziekten. Om  tien voor half drie, het telefoontje van de operateur ; Mark van Bergen Henegouwen. Operatie geslaagd. PFFFFFFF------
Geschreven door john om 22:42 Reageer op dit bericht

Krollermuller Vincent van Gogh

Voor de positieve uitslag van Dini zijn we een week in Otterlo geweest in een stacaravan in het Lorkenbos. Hier hebben wij ondermeer het Krollermuller museum bezocht met werken van o.m. Vincent van Gogh.

996325-1de6d4763517a87c024b7adb53f9c3d6.JPG

996325-f8e125c8bb7dce3924b472213bed1cdd.JPG

996325-1087458e5379093fd97328be7fa10953.JPG

996325-b5fd17442615605c352094557acb1ea1.JPG

996325-81804f17ce4b46acc95644a7e399fb08.JPG

996325-ffc999040e21803a93e32b87505817f1.JPG

996325-787d207b1c4d675365118d62cac424de.JPG

996325-856c7b40501e4a1fe8fefcb14ed5a606.JPG

996325-d156d882ba80f2f835cc38f76c9e0e1f.JPG
Geschreven door john om 22:27 Reageer op dit bericht

Bestraling 21 nog 2

Morgen is de laatste keer chemo van Dini . Ik ga dan KK6 maken om de kankercellen naar wij hopen voor altijd te begraven.

Op de foto,s

De wachtruimte van Q2 waar de chemo gegeven wordt.

Er hangen bewerkte foto,s waar ik zelf niet vrolijk van word.

946416-06e94aa5328b0f12c02d95fb2206c160.JPG

946416-245d0ad04e76697ae297780701508f81.JPG

946416-fba07f06859ffb5824bca3ac731fc875.JPG

946416-04aec2a3d45afeb304e41fd391df7aec.JPG
Geschreven door john om 21:24 Reageer op dit bericht

Chemisch huilen

Chemisch huilen

Ik heb nog nooit zoveel gehuild als de afgelopen tijd, terwijl ik in het gewone leven al niet kijk op een

traan meer of minder. Ik kan snikken om een hond met drie poten, zingende kinderen, trompetmuziek

en Spoorloos, dus mijn kanker moest wel een zee van tranen opleveren.

Toch huil ik anders dan anders. Soms moet ik huilen van de liefde die ik krijg, als er een bos bloemen

wordt bezorgd of een mooi kaartje met een bemoedigende tekst. Soms moet ik huilen uit frustratie, als

mijn benen van vla me niet kunnen dragen of als ik een dot haar in m’n handen heb. Maar de meeste

huilbuien zijn chemisch. Ik zit op de bank en het voelt alsof er een loden deken over me heen is

gegooid. De chemo heeft bezit genomen van mijn hersenen. Ik kan niets leuks bedenken, niets

positiefs. Ik voel me machteloos, doodmoe en depressief en hup, daar rollen de tranen in een

eindeloze stroom.

Er is één huilbui waar ik de klok op gelijk kan zetten: als ik ’s avonds naar bed ga. Op het bed ligt het

geruite dekentje van Annemiek, dat precies past bij mijn geruite kussen. De lamp schijnt op het

wandkleed uit Istanbul en maakt dat het gouddraad en de pailletjes glanzen als sterren. Hans heeft

drie warme kruiken in bed gelegd, een voor m’n tintelende voeten, een voor m’n dooie handen, en

een voor m’n buik. Zodra m’n hoofd het kussen raakt, komen de tranen. Chemische tranen, ik loop

over. Hans zit naast het bed en houdt mijn hand vast. Elke avond neemt het verdriet de vorm aan van

de vraag: vind je me nog wel leuk? En elke avond antwoordt Hans: Ik vind je de liefste van de hele

wereld. En dan moet ik nog harder huilen.

Mariane de bruin 1956

Geschreven door john om 23:36 Reageer op dit bericht

knokkers

”Mensen met kanker zijn echte knokkers. Ze zijn enorm gemotiveerd om aan de slag te gaan, hun ziekte in beeld te brengen en een plek te geven. Vergeet niet dat er veel is gebeurd met deze mensen. Door de ziekte is hun hele leven op z’n kop gezet en bovendien zijn ze door een medische mallemolen gegaan. Beeldend werken kan hen helpen weer vat te krijgen op hun leven; kan hen laten kijken naar de plaats waar ze staan. Bovendien vinden velen het werken met de handen ontspannend en geeft het samenwerken met lotgenoten vaak veel steun”

Charlotte Fontein, creatief therapeut beeldend, St. Antonius Ziekenhuis (locatie Oudenrijn)

Geschreven door john om 23:30 Reageer op dit bericht

Meer van aquarelleren

↑ Terug naar de berichten