jean-pierre rawie

even beeft de nacht.
wilde hazen zijn wij
die door de ochtend scheuren,
het opgeschrikte wild
door het geblaf der honden.
een mistig vlies tussen de bomen
trilt.

elk schiet zijn eigen weg
naar een ander leger;
wat heeft ons geraakt?
wie is er gewond?

wanneer jij bent verdwenen
hangt jouw geur nog in mijn vacht,
mijn zinnen in jouw vel gesneden,
de struikelwoorden genesteld
in de holte van jouw arm;
weg, en toch nooit weg,
naar een wereld waar nog niemand kwam

het sierlijkste is niet de zwaan, maar het water
waar de zwaan zich spoorloos in weerspiegelt
en de rimpeling van vriendelijke huiver
die zij door haar stil bewegen weeft

het sierlijkste is niet je lichaam, maar de spiegel
waar het lichaam licht bezeerd weerspiegeld wordt
(en rimpels toont als rimpelen in water)
en hoe een hand ontastbaar haast
verschuift over je huid
en hoe een streling dan
als een omhelzing van zichzelf
op jouw lichaam liggen gaat

terwijl mijn blik die niet blijvend
vangen kan, gevangen blijft, en onomhelsd,
zoals wie ééns genodigd tot genot
daarna voorgoed gegijzeld blijft in pijn.

kwetsbaar
is elk gedicht
gevoel verpakt
in enk'le zinnen....

keerzijde
van m'n gezicht
emoties uitend
diep van binnen.......

dan opeens
de knotwilg
eenzaam
in het landschap
mijn oude vriend
met zijn gewrongen torso
en rechte tenen
mandhout

en ik word stil
streel de verweerde schors
die niet ruw schraapt
maar zachtjes ademhaalt
ik leg mijn hoofd
even
ertegen
ik kijk de holte in

maak weer water
uit mij
stromen wil ik
in de stroom
in de zee opnieuw
uitmonden

onze kaarten hebben we achtergelaten,

ergens, niet boos, niet weemoedig:

ze vertelden ons wat we al wisten,

waar we vandaan kwamen.

niet waar we waren.

langs het bruidsluierpad
wandelde hij
haar wereld binnen
ze hulde hem
in geurende kleren
dekte zijn jonge tederheid
onder zijde
bewonderde

hij verliet
door bramen haar dagen
ze staarde
weer in de nacht
vol - ledig ontbloot

zo dwalen gedachten, dwalen ze zich herhalend

als beken door bergwei, altijd een beetje anders,

altijd een beetje hetzelfde, allemaal naar iets

verlangend, een ergens, elders, een herinnering

zoekend daar naartoe, en hun verlangen is niets

dan kracht van water, hun herinnering niets

dan oevers; ergens, elders zijn ze de zee.

de beproevingen

die wij op onze weg ontmoetten

zijn niet deze die wij verwachtten

en het geluk dat ons te beurt valt
hadden wij nooit vermoed

vrees dus niet de dag van morgen

van alle verzen ooit geschreven
wil ik voor jou het laatste vers,
de laatste regel zijn, mijn licht,
mijn lente, mijn tastbaar leven
mijn vingers van satijn
zullen het ivoor van je lichaam bespelen
en met je streelvingers erotische tango's
en hartstochtelijke sevillanas dansen
als zoete najaarsdruiven
zal ik je haren lezen, één voor één,
en diepe meren van je ogen bevaren
ik zal me aan hun glinsters bedrinken
en aan de nectar van je onvergetelijke mond
en in je eigenste leven binnentreden

ergens moet het zijn
een soort verwilderde tuin
van oude stilte

de boom voor het huis
zacht wazelt hij zijn verhaal
niemand begrijpt het

het heeft geregend
de tuin dampt goede geuren
aarde die verlangt

al zover weg dat je niet meer weet

of de stenen tegen de bergen nog

schapen zijn, een langzaam

omhoog rollende lawine

of al stenen,

dat je niet weet wat blijft.

jij bent mij mooier dan de zon.

jij bent mijn levend licht,

mijn warmte, mijn tegenwicht.

jij bent mij zachter dan zijde.

jij bent het die mijn naaktheid dekt.

jij bent mijn muziek,

mijn stilte, mijn slaap, mijn droom.

jij bent mij dichter dan de dood.

jij bent mijn vroomste brood,

mijn bestaan, mijn wilde waterval.

jij bent mijn glinsterend kristal.

jij bent het die mijn twijfels breekt.

jij bent mijn eeuwige echo:

mijn vrees, mijn hoop, mijn zijn!

nevel is 't niet meer voorbijgaan
van iets moois dat al volbracht is
nevel is gelukkig haast niet meer bestaan
niet meer moeten
en nog even mogen

je was lang gebleven
nevel is even
daarna
ik zie haast nog je ogen
nevel is: nog bijna.

nauw zichtbaar wiegen op een lichten zucht
de witte bloesems in de scheemring - ziet,
hoe langs mijn venster nog, met ras gerucht,
een enkele al te late vogel vliedt.

en ver, daar ginds, die zachtgekleurde lucht
als perlemoer, waar ied're tint vervliet
in teerheid... rust - o, wondervreemd genucht!
want alles is bij dag zo innig niet.

alle geluid dat nog van verre sprak,
verstierf - de wind, de wolken, alles gaat
al zachter en zachter - alles wordt zo stil...

en ik weet niet, hoe thans dit hart, zo zwak,
dat al zo moe is, altijd luider slaat,
altijd maar luider, en niet rusten wil.

                                                                                                                  
[...] Ik heb geleefd, gekeken, gelezen, gevoeld, Wat heeft lezen ermee te                 maken, Al lezend kom je bijna alles te weten, Ik lees ook, Dan zul je ook het een en  ander weten, Daar ben ik nu niet zo zeker van, Dan moet je op een andere manier  lezen, Hoe, Dat is niet voor iedereen hetzelfde, ieder verzint zijn eigen manier, de  manier die hem het best past, je hebt mensen die hun hele leven lezen zonder dat ze één stap voorbij het lezen zelf komen, ze blijven aan de bladzijde kleven, ze zien    niet dat woorden slechts keien zijn waarover je een rivier kunt oversteken, die daar  liggen om je naar de andere oever te brengen, de andere oever, daar gaat het om,     Tenzij, Tenzij wat, Tenzij zulke rivieren niet twee oevers hebben maar een heleboel, tenzij iedere lezer zijn eigen oever is en de oever waar hij heen moet de zijne en      strikt de zijne [...]                                                                                                
                                                                                                                        
uit het schijnbestaan