max verhart

Vreugde en verdriet

ze stromen uit dezelfde bron

ze behoren allebei

tot de volheid van het leven

ze kunnen mekaar niet ontlopen 

wanneer verdriet naar je toekomt

kan je alleen maar aanvaarden

en als je huilen moet

dank dan de hemel

voor het geschenk van je tranen

zij zijn de rivier

waarlangs je verdriet

naar de oerzee kan stromen

weer deel wordt

van de grote kringloop van het leven

zij zijn de sleutel

die je hart opent en bevrijdt

en ruimte schept

voor de vreugde van morgen 

huil maar wanneer je verdrietig bent

en dank de hemel

voor het geschenk van je tranen. 

een sneeuwklok en een krokus
na de winterslaap
lokt de tuin

is zij die daar zo staat
een argeloze vrouw
die zoekt naar de
eeuwigheid van blauw

of is zij een twijfelaarster
die luistert naar
het zingen van haar bloed

of mogelijk iemand
die is uitgedanst
en wegvlucht uit de realiteit?

wie het ook mag zijn
waar zij zich ook bevindt
in het licht voor haar
ligt nog toekomst
en in de schaduw
achter haar kijken
verleden dagen haar na.

True love. is it normal
is it serious, is it practical?
what does the world get from two people
who exist in a world of their own?

placed on the same pedestal for no good reason,
drawn randomly from millions but convinced
it had to happen this way - in reward for what?
for nothing.
the light descends from nowhere.
why on these two and not on others?
doesn\'t this outrage justice? yes it does.
doesn\'t it disrupt our painstakingly erected principles,
and cast the moral from the peak? yes on both accounts.

look at the happy couple.
couldn\'t they at least try to hide it,
fake a little depression for their friends\' sake?
listen to them laughing - its an insult.
the language they use - deceptively clear.
and their little celebrations, rituals,
the elaborate mutual routines -
it\'s obviously a plot behind the human race\'s back!

it\'s hard even to guess how far things might go
if people start to follow their example.
what could religion and poetry count on?
what would be remembered? what renounced?
who\'d want to stay within bounds?

true love. is it really necessary?
tact and common sense tell us to pass over it in silence,
like a scandal in Life\'s highest circles.
perfectly good children are born without its help.
it couldn\'t populate the planet in a million years,
it comes along so rarely.

let the people who never find true love
keep saying that there\'s no such thing.

their faith will make it easier for them to live and die.

Hoe hield ik platonisch van je gedachten
en onnoemelijk veel van de rest.

je borsten waren zachte
kolfjes naar mijn hand,
twee afgeronde verhalen
met een pointe waarop ik erg was gesteld.

en sta me toe dat ik ook
onze goeie verhouding vermeld
tussen poëzie en leven:
ik wist dat ik zó met jou naar bed kon
als ik zulk een gedicht had geschreven.

Men moet altijd
enigszins verdrietig zijn,
anders is men verloren,

maar men moet
wel een beetje verloren zijn -
van het reddeloze soort -
anders zou
men alleen maar gelukkig zijn,

toch moet men ook gelukkig zijn,
zo
maar gelukkig kunnen zijn,
in alle staten van geluk,

anders zou
men maar verdrietig zijn,
enigszins verdrietig,
altijd.

Het was de afstand tussen ons
die bevroren leek en
net toen het ijs wou breken
gooide jij de deuren dicht,

geschrokken bleef ik achter
met ijskoude handen zoeken
naar de warmte van jouw hart.

The winds of change are blowing hard in my direction,
I can't go back and I can't stand still...

they say in your life there's a tide for the taking,
and if you wait, they say it goes away;
it just flows away.
I know it may be a mistake I am are making,
but if I don't try, I'll never know.

the winds of change are blowing hard in my direction,
I can't go back and I can't stand still...

En het was op die leeftijd...de poëzie was
naar me op zoek. ik weet niet, weet niet vanwaar
ze opdook, uit winter of rivier.

ik weet niet hoe of wanneer,
nee, geen stemmen, stemmen waren het niet, geen
woorden, geen stilte,
maar uit een straat werd ik geroepen,
uit de takken van de nacht,
plotseling, te midden van de anderen,
te midden van de felle vuren
of alleen op de terugweg -
daar stond zij zonder gezicht
en raakte me aan.

ik wist niets te zeggen, mijn mond
zag geen kans
iets uit te brengen,
mijn ogen waren blind,
en er sprong iets op in mijn ziel,
koorts of verloren vleugels,
en door die brand te ontcijferen,
smeedde ik
mijn eigen eenzaamheid
en ik schreef de eerste vage regel neer,
vaag, onvast, pure
nonsens,
pure wijsheid
van wie niets weet,

- en ineens
zag ik de hemel
opengaan
en zich mededelen:
planeten,
sidderende landouwen
en het donker doorschoten,
doorzeefd
van pijlen, vuur en bloeseming
de overompelende nacht, het heelal.

en ik, nietig wezen,
van de grote sterrende leegte
dronken,
ik naar gelijkenis en beeld
van het mysterie,
voelde mij zuiver deel
van de afgrond
en ik wentelde mee met de sterren
en mijn hart sloeg op drift in de wind.

Weggaan is iets anders
dan het huis uitsluipen
zacht de deur dichttrekken
achter je bestaan en niet
terugkeren. je blijft
iemand op wie wordt gewacht.

weggaan kun je beschrijven als
een soort van blijven. niemand
wacht want je bent er nog.
niemand neemt afscheid
want je gaat niet weg.

Er zijn plekken
waar ik zonder glimlach
niet meer langs kan.

ooit is daar een grap
verteld, een kus geroofd,
iets voor het eerst gedacht.
ter hoogte van mijn oor,
bijvoorbeeld,
heb jij me op een nacht
beloofd dat eeuwigheid
een leugen is, maar dat het
daarom tussen ons niet
minder lang gaat duren.

meer woorden waren er
niet nodig – een mond
spreekt van zichzelf al mooi
en huid heeft een geheugen.

jij blijft mijn hals, mijn navel,
mijn holte van mijn knie
voor altijd bij.

zonder glimlach kan ik
aan geen plek voorbij.

Dood, laat me niet lachen.
tot oppergod verheven,
werd je ego veel te groot.

terwijl je hebberig naar alle
lijven graait en vergeet waar
het echt om draait. met veel

misbaar verniel je slechts
omhulsel – dat ons toch alleen
gedonder geeft – zodat wat telt

weer alle vrijheid heeft. vuurwerk
dat uiteenspat, als gloeiende
gensters in wachtende harten

ongrijpbaar onderduikt. povere
mislukkeling: precies hetgeen je
hebben wilt ontsnapt je elke keer.

de ochtend trok plotsklaps sandalen aan
het licht drapeerde zich door lamellen
en door mijn hoofd
het joeg mijn bloed zigeunerblauw de ijle hoogte in

was het mei geweest, had ik gewacht
had ik toegekeken hoe de avond
Bengaals rood onderging
zouden dagen zich tussen de bladeren haken
en had ik in rust genoten van het neervlijen op het mos

maar het was pril februari
gesmolten sneeuw spoorde nog de schoenenkast
en tot vorige avond rilde kou door mijn slaap

het was een voorjaar dat frontaal aansloeg
me meezoog uit bestofte voorkamers
het soort dat wees naar iets dat moest gebeuren
naar het plukken van vruchten voordat
bloesems groeiden

ik priemde de paarlemoeren lucht
volgde de lijn van vogels
hun gezang was hevig begonnen
ik zocht
stond met naakte voeten op versteende grond
de dood hield bomen nog uitgekleed
en geen lied
geen verlangen
hoe weelderig het uit me sloeg
deed leven uit zijn slapen springen

er gebeurde ondraaglijk niets

en als nu eens mijn bewustzijn in deze aardse dimensie

dit lijf had gekozen als een cocon

om bij het afsterven ervan

te ontplooien in een andere dimensie?

Al ons weten verandert met de tijd

niet-weten is waarheid

het stille
maanlicht

droomt
in mijn tuin
geeft gestalte
aan de schaduw
van overdag

bewerkt kleur
tot bleek
bijna geel
en behangt
mijn tuin met
haar beelden

zo droom ik wakker
en waak ik dromend

waar ben ik in de tijd?

ik vervaag
en met mij, de maan
de grenzen
van afgebakend weten

  Le bleu ne fait pas de bruit.

  C'est une couleur timide, sans arrière-pensée,
  présage, ni projet, qui ne se jette pas brusquement
  sur le regard comme le jaune ou le rouge,
  mais qui l'attire à soi, l'apprivoise peu à peu,
  le laisse venir sans le presser, de sorte qu'en elle il s'enfonce
  et se noie sans se rendre compte de rien.

  Le bleu est une couleur propice à la disparition.

  Une couleur où mourir,
  une couleur qui délivre,
  la couleur même  de l'âme après qu'elle s'est déshabillée du corps, 
  après qu'a giclé tout le sang et que se sont vidées les viscères,
  les poches de toutes sortes, déménageant une fois
  pour toutes le mobilier de ses pensées.

  Indéfiniment, le bleu s'évade.

  Ce n'est pas, à vrai dire, une couleur.
  une tonalité, un climat, une résonance spéciale de l'air.
  Un empilement de clarté, une teinte qui naît du vide ajouté au vide,
  aussi changeante et transparente dans la tête de l'homme que dans les cieux.

  L'air que nous respirons, l'apparence de vide sur laquelle remuent nos figures,   l'espace que nous traversons n'est rien d'autre que ce bleu terrestre,
  invisible tant il est proche et fait corps avec nous,
  habillant nos gestes et nos voix.
  Présent jusque dans la chambre, tous volets tirés et toutes lampes éteintes,
  insensible vêtement de notre vie.
                                               

Wat blijft is de weide waarin  
   hun kleine bazuinen ten hemel geheven, 
   blinkend, geel en veel,  
   de boterbloemen staan - wat blijft 
   is de wind op de grasharp spelend. 
                                                           
   onder het dorre blad van de dovenetel, 
    in windsels als een mummie, de mug  
   meedeinend in de flard van een web.   
                                                         
   wat blijft is de wolkenherders hemellicht  
   het bankroet van alle benul.  
                                            
   tot in je goudzwijgen verbabeld  
   jij die uit de onzee komt.