Berichten van 27 maart 2006 tot 2 april 2006

drama van het keren van de wind
oost werd west en het gesloten ijs
werd zachter
geuren kwamen vrij, begin van bloei
vandaar misschien mijn droom
verhaal niet, eerder verschuiving van stemmingen
vormloze droefheid plotseling
om een verlies dat lang geleden
zo bevroren werd
nog levend bleek

remedie

tegen de angst - al wat ik schrijf
weerstaat mijn wanhoop, elke zin
waaraan ik ademloos begin
jaagt mij de stuipen van het lijf.

want op papier ben ik niet bang.
hier gelden vastgestelde wetten
die mij uit razernij ontzetten
en redden van de ondergang.

kunst zet het leven naar zijn hand,
brengt het terug tot dunne lijnen
die zich, tegen verval bestand,
tot het verstilde beeld verfijnen
van windfiguren in wit zand
waarin ik veilig kan verdwijnen.

kersen en vogels door een kier;
twee stille handen hebben;
denken aan arnolfini en zijn vrouw.

geest kon de ruimte voeden
met het overblijfsel van ontmoeting.
het bliksemt in gods ingewanden;
huiddun je zoet harnas.

nu je hier voor me zit,
nefaste liebste, laat je mij voelen
wat een vroege zomer is,

het luie windje in het groen,
rillen van wondgewreven vleugels
in een rood scharnier.

kom hier, meisje dat minnaars
tekent met een blik.
leen me je pols;
leen me je ogen;
leen me dat achteloze.

want voor de inkt
kan drogen is het
leven niet meer hier.

de vissen die weer boven water komen,
en vertellen dat ze honger hebben

twee eksters die samen hun nest weven

twee meesjes die het nieuwe vogelkastje goed bevinden

de neusjes van de hosta\'s die schuchter komen piepen

kikkers en padden die hun jaarlijkse orgie
in de vijver botvieren

de merel in de top van de boom
tegenover mijn venster, zingt zijn mooiste avondlied
voor mij

ja ich sehne mich nach dir - ich gleite
mich verlierend selbst mir aus der hand,
ohne hoffnung, daß ich das bestreite,
was zu mir kommt wie aus deiner seite
ernst und unbeirrt und unverwandt.

... jene zeiten: o wie war ich eines,
nichts was rief und nichts was mich verriet;
meine stille war wie eines steines,
über den der bach sein murmeln zieht.

aber jetzt in diesen frühlingswochen
hat mich etwas langsam abgebrochen
von dem unbewußten dunkeln jahr.
etwas hat mein armes warmes leben
irgendeinem in die hand gegeben,
der nicht weiß was ich noch gestern war.

love thou thy dream
all base love scorning,

love thou the wind
and here take warning

that dreams alone can truly be,
for 'tis in dream i come to thee

wat ik nog leren kan is me vermommen
in een dorp dat ik bewoon
zonder bewoner te zijn

hier zijn de antwoorden tijdelijk en de wegen
niet vlak genoeg om vlug een geluk te bereiken
de manden die ik draag zijn riet en leeg
mijn hoefijzers hangen boven verzegelde deuren

toch moet ik daar mijn echte adem halen
wat ik nalaat is slechts liefde
die voor andere tijden is weggelegd