dick hillenius

remedie

tegen de angst - al wat ik schrijf
weerstaat mijn wanhoop, elke zin
waaraan ik ademloos begin
jaagt mij de stuipen van het lijf.

want op papier ben ik niet bang.
hier gelden vastgestelde wetten
die mij uit razernij ontzetten
en redden van de ondergang.

kunst zet het leven naar zijn hand,
brengt het terug tot dunne lijnen
die zich, tegen verval bestand,
tot het verstilde beeld verfijnen
van windfiguren in wit zand
waarin ik veilig kan verdwijnen.

kersen en vogels door een kier;
twee stille handen hebben;
denken aan arnolfini en zijn vrouw.

geest kon de ruimte voeden
met het overblijfsel van ontmoeting.
het bliksemt in gods ingewanden;
huiddun je zoet harnas.

nu je hier voor me zit,
nefaste liebste, laat je mij voelen
wat een vroege zomer is,

het luie windje in het groen,
rillen van wondgewreven vleugels
in een rood scharnier.

kom hier, meisje dat minnaars
tekent met een blik.
leen me je pols;
leen me je ogen;
leen me dat achteloze.

want voor de inkt
kan drogen is het
leven niet meer hier.

de vissen die weer boven water komen,
en vertellen dat ze honger hebben

twee eksters die samen hun nest weven

twee meesjes die het nieuwe vogelkastje goed bevinden

de neusjes van de hosta\'s die schuchter komen piepen

kikkers en padden die hun jaarlijkse orgie
in de vijver botvieren

de merel in de top van de boom
tegenover mijn venster, zingt zijn mooiste avondlied
voor mij

ja ich sehne mich nach dir - ich gleite
mich verlierend selbst mir aus der hand,
ohne hoffnung, daß ich das bestreite,
was zu mir kommt wie aus deiner seite
ernst und unbeirrt und unverwandt.

... jene zeiten: o wie war ich eines,
nichts was rief und nichts was mich verriet;
meine stille war wie eines steines,
über den der bach sein murmeln zieht.

aber jetzt in diesen frühlingswochen
hat mich etwas langsam abgebrochen
von dem unbewußten dunkeln jahr.
etwas hat mein armes warmes leben
irgendeinem in die hand gegeben,
der nicht weiß was ich noch gestern war.

love thou thy dream
all base love scorning,

love thou the wind
and here take warning

that dreams alone can truly be,
for 'tis in dream i come to thee

wat ik nog leren kan is me vermommen
in een dorp dat ik bewoon
zonder bewoner te zijn

hier zijn de antwoorden tijdelijk en de wegen
niet vlak genoeg om vlug een geluk te bereiken
de manden die ik draag zijn riet en leeg
mijn hoefijzers hangen boven verzegelde deuren

toch moet ik daar mijn echte adem halen
wat ik nalaat is slechts liefde
die voor andere tijden is weggelegd

i shut my eyes and all the world drops dead;
i lift my lids and all is born again.
(i think i made you up inside my head.)

the stars go waltzing out in blue and red,
and arbitrary blackness gallops in:
i shut my eyes and all the world drops dead.

i dreamed that you bewitched me into bed
and sung me moon-struck, kissed me quite insane.
(i think i made you up inside my head.)

god topples from the sky, hell's fires fade:
exit seraphim and satan's men:
i shut my eyes and all the world drops dead.

i fancied you'd return the way you said,
but I grow old and I forget your name.
(i think i made you up inside my head.)

i should have loved a thunderbird instead;
at least when spring comes they roar back again.
i shut my eyes and all the world drops dead.
(i think i made you up inside my head.)

met een vlinderjas
twee goudvissen
en een koffer vol blauw
stap ik de stilte in;
reis rond in de lucht.

af en toe logeer ik bij de wind
wandel ik met de maan
of schommel op een blad.

niets is me afgenomen
behalve alles.

ik reis naar binnen en buiten
dichtbij gefluister en ver van kabaal.
ik reis dromerig naar mijn einde:

het vliegen.

la sérénité ne peut être atteinte que
par un esprit désespéré et,
pour être désespéré,
il faut avoir beaucoup vécu et
aimer encore le monde

ieder mens is een kerkhof van zijn gedachten.
het mooist zijn ze voor ons
op het ogenblik waarop ze ontstaan,
later kunnen wij vaak een intense spijt
voelen dat ze ons onverschillig laten
waar ze ons vroeger in verrukking brachten

een stilste uur is nu dat
tussen twaalf en een van onze ziel,
waarin ze uit hun graven opstaan
en elk ons een verloren stuk van onszelf brengt

wij krijgen een ander gevoel van onszelf
en worden stil,
omdat we de onvermijdelijkheid kennen
waarmee ze ons klokslag één
verlaten

een regendruppel die je ziel weerspiegelt

kristallen in vaders wereldrijk

onnavolgbaar meerdimensionale polyfonie

de donkere kamer die verscheen

de spiegel van arnolfini

je kinderen zijn je kinderen niet.
zij zijn de zonen en dochters van 's levens
hunkering naar zichzelf.
zij komen door je, maar zijn niet van je,
en hoewel zij bij je zijn, behoren ze je niet toe.

jij moogt hun geven van je liefde, maar niet van je gedachten.
want zij hebben hun eigen gedachten,
jij moogt hun lichamen huisvesten, maar niet hun zielen,
want hun zielen toeven in het huis van morgen, dat
je niet bezoeken kunt, zelfs niet in je dromen.

je moogt proberen hun gelijk te worden, maar
tracht hen niet aan je gelijk te maken.
want het leven gaat niet terug, noch blijft het dralen bij gisteren.

jullie bent de bogen, waarmee je kinderen als
levende pijlen worden weggeschoten.
de boogschutter ziet het doel op de weg van het
oneindige en hij buigt je met zijn kracht, opdat
zijn pijlen snel zullen vliegen.

laat het gebogen worden door de hand van de
boogschutter een vreugde voor je zijn:
want zoals hij de vliegende pijl liefheeft, zo mint hij
ook de boog die standvastig is.

genoeg gedicht over de liefde vandaag
want al schrijvend heb ik de liefde niet bedreven

het leven laat zich maar al te graag
liever beschrijven dan beleven

zo ik de vriend was van mezelf,
dan noodde ik mijzelf veelvuldig uit;
ik bracht incognito bonbons en bloemen mee
en ook een beeldig meisje voor de nacht

en zo ik de vriendin was van mezelf
dan zond ik mij soms anonieme zoenen
ontblootte ik de taalrijkdom van dijen
tot aan het wingewest van de begeerte

zo ik mijn vijand was, mij naar het leven stond,
verkocht ik mij een aandeel in het sterven;
dan kwam ik langs - een heer in sneeuwwit pak -
verzekeringen veinzend in het heimwee

maar van mijzelve ben ik niets
mijn kamer is een ballingsoord
dat wel zo groot als heel de wereld is
en met een inboedel van louter lucht

Wie zal zeggen wat ons beweegt
is het de ziel 
die stroomt, het mirakel van het hart dat in ons
zeurt en klopt, een specht op een holle boom

is het de geest die men moet geven, de kracht,
de klem van een natuur die ons te boven gaat...

\'ik leef\', zei ik, \'ik leef\'
en ik hoorde dat ik het zei
maar plots\'ling dacht ik:\'neen niet ik
maar er leeft \'iets\' in mij...\'

het is dat wonderbaarlijk \'iets\'
dat zorgt dat ik besta
en ik? nou ja, ik ben er wel
maar ach... ik kom en ga

want als mijn \'tikje\' niet meer slaat
dan staat mijn \'ikje\' stop
maar het grote \'iets\' dat blijft en blijft
het \'iets\' dat houdt niet op

en of ik zing of fluit of fiets
rechtop zit in mijn bed
ik voel vanbinnen steeds dat \'iets\'
mij in beweging zet

omdat er niemand nadert
wil ik niet meer leven maar vertellen
gerucht zijn in mijn eigen wandelgangen

omdat er niemand nadert
maken de handen van mijn hart
gebaren die ik niet verzwijgen kan

omdat er niemand nadert
weten alleen de planten
waar mijn woorden in goede aarde vallen