ralph fabri

Wie zal zeggen wat ons beweegt
is het de ziel 
die stroomt, het mirakel van het hart dat in ons
zeurt en klopt, een specht op een holle boom

is het de geest die men moet geven, de kracht,
de klem van een natuur die ons te boven gaat...

\'ik leef\', zei ik, \'ik leef\'
en ik hoorde dat ik het zei
maar plots\'ling dacht ik:\'neen niet ik
maar er leeft \'iets\' in mij...\'

het is dat wonderbaarlijk \'iets\'
dat zorgt dat ik besta
en ik? nou ja, ik ben er wel
maar ach... ik kom en ga

want als mijn \'tikje\' niet meer slaat
dan staat mijn \'ikje\' stop
maar het grote \'iets\' dat blijft en blijft
het \'iets\' dat houdt niet op

en of ik zing of fluit of fiets
rechtop zit in mijn bed
ik voel vanbinnen steeds dat \'iets\'
mij in beweging zet

omdat er niemand nadert
wil ik niet meer leven maar vertellen
gerucht zijn in mijn eigen wandelgangen

omdat er niemand nadert
maken de handen van mijn hart
gebaren die ik niet verzwijgen kan

omdat er niemand nadert
weten alleen de planten
waar mijn woorden in goede aarde vallen

wieg me zachtjes
op de lentewind
nog even.. en de
vlinders ontwaken

kom.. dans met mij
het voorjaar in

de speelsheid van de kalme snaren
bouwt harmonie tot melodie
in springende triolenparen

bedwongen door haar evenknie
- door noten overmaats vergaren -
spint de syncoop haar eigen harmonie

de klanken komen tot bedaren
een vaste streek verkrijgt de monodie
in overwachte cellotranen

bij de dofgroene rivier zijn de vogels nog witter,
bloemen vlammen op tegen grijze bergen

dit is lente: wat je ziet is alweer weg
en welk jaar keer jij terug?

voor kristien

tranen onder lange wimpers
tranen van de verliefde
naar het hart van de geliefde

druppels van extase,
verrukking
val in de nacht
val uit de bloemen
val uit mijn ogen

en gij, mijn hart, wees
de zachte, rustige stroom
die, rijk van de verleden schat
in lege urnen, een grote trieste
droom volgt naar een zee van
eenzame avonden

ben niet geschikt voor dagelijks gebruik
ga voorbij aan liefde; ken lust
en vooral de lasten die dit
gehavend lijf torst, dag op dag

en de vrouw die ik me herinner
was niet jij, maar jij op die heuvel
nabij de zwarte zee, ik weet
je lachen en de wind -

hoe alles aan me voorbij gaat
ook jij, keer me naar
verre landen en terug
vloeit water over stranden.

copyright Bart FM Droog

uit de bundel Benzine (Passage, 2000)

zeven uur en nog geen dag - de nachtlamp
bij de buren schijnt drie tuinen ver
speelgoed op het gras, koper prunusblad.
de kat wil uit – wat is het koud – de
maan spookt glas-in-lood door kale takken
een enkele ster, ver weg verkeer
als het ruisen van nabije branding.

ochtendschemering kruipt langs de huizen
bouwt silhouetten, omspoeld door dunne
wolken reist de maan, onmerkbaar bijna
naar het westen - een licht springt aan,
een merel slaat alarm, de kat komt thuis.
de dag ontwikkelt kleur en leven - een
onontkoombaar keren van het negatief.

nacht van de duisternis

wie het duister niet kent

zal het licht niet vinden

seul face au monde, seul devant soi,
d\'autant plus seul que je n\'y sois pas...
que reste-il alors ?

ne reste que la pure présence silencieuse du réel,
cet arbre qui ondule au vent,
cette eau qui s\'écoule,
ce soleil qui échauffe mon visage,
ne reste que l\'éternité, présent perpétuel de l\'impermanence,
la vérité, l\'éternité, la présence, le silence, le réel... cette table,
y trouver quelque bonheur ? pourquoi pas...

allez jusqu\'au bout de soi, effacement de soi devant le vrai,
oh quel silence ! quelle paix ! quelle plénitude ! quelle béatitude !
aurais-je besoin d\'un autre monde ? d\'une autre vie ?

d\'ailleurs, que reste-il de moi sinon un souvenir ?

ik zei: je moet maar weggaan.
ik zei: vanavond wil ik niet met je samen zijn,
je moet maar weggaan.

en snikkend ben je weggegaan:
ik heb geen woning om naar terug te gaan.

ik wreef telkens opnieuw
over het spoor waarmee je, snikkend,
uit mijn hart was weggegaan. de vlekken
van jouw tranen bleven overal in mij vastzitten.
zij waren een vijver geworden.
door het gewicht van deze vijver was mijn hart
zwaarder dan anders.

zo ben ik die nacht,
onder het gewicht van mijn hart,
ingeslapen.

want wie bemint, neemt ook de droefheid over

die zich in ’t andere, zo geliefde leven

genesteld heeft als schaduw in ’t lover

Ga nu maar liggen liefste in de tuin,

de lege plekken in het hoge gras, ik heb

altijd gewild dat ik dat was, een lege

plek voor iemand, om te blijven

voorbij de avond heb ik de gebogen tuin gevonden
waar de bomen mager zijn van herfst en van verlangen
ik heb er de kleren van de merel lief
die zwart en eenzaam op het landschap wegen

hier kom ik de zachte gebreken van je leven kleden
met de veren van allen die me verlaten hebben
hier woont de twijfel in mijn handpalm
om overal dichtbij te zijn

het gras is bang
want ik leer struikelen

enkel dit – enkel deze vrijheid

van de dingen in hun wezen,
wat zijzelf niet zijn
maar wel hun gratie.
het geluid van water is niet vloeibaar
maar geluk dat te beurt valt, omdat,
omdat…

de wind is geen kracht, maar
het geluk dat beweegt, de takken
die zweven en buigen, opgezweept
door het geluk, bladeren klimmend,
de roestige hopen naalden en vuil
die composteren, bijeenkoeken,
en vormen en gevolgen voorstellen
van onherstelbare
vreugde.

doe niet maar enkel dit
het geluid van water scherend
over de dingen, een stemmen
van het vitale instrument, nooit gelukt
tenzij in het zijn, in dit tintelen alleen.

geen herkomst, noch aankomst
of vertrek, alleen maar beweging die
niet is, maar die wordt gevoeld, nabij is,
hier is en toch weer niet, een flits,
een steen, een besef van wolken.

dit wordt ons niet ontnomen: lezen
en ademloos het blad omslaan,
ver van de dagelijksheid vandaan.
die lezen mogen eenzaam wezen.

zij waren het van kind af aan.

hen wenkt een wereld waar de groten,
de tijdelozen, voortbestaan.
tot wie wij kleinen mogen gaan;
de enigen die ons nooit verstoten.

een spiegelglad meer
aan de rand van de hemel
graast eenzaam een paard