sylvia plath

met een vlinderjas
twee goudvissen
en een koffer vol blauw
stap ik de stilte in;
reis rond in de lucht.

af en toe logeer ik bij de wind
wandel ik met de maan
of schommel op een blad.

niets is me afgenomen
behalve alles.

ik reis naar binnen en buiten
dichtbij gefluister en ver van kabaal.
ik reis dromerig naar mijn einde:

het vliegen.

la sérénité ne peut être atteinte que
par un esprit désespéré et,
pour être désespéré,
il faut avoir beaucoup vécu et
aimer encore le monde

ieder mens is een kerkhof van zijn gedachten.
het mooist zijn ze voor ons
op het ogenblik waarop ze ontstaan,
later kunnen wij vaak een intense spijt
voelen dat ze ons onverschillig laten
waar ze ons vroeger in verrukking brachten

een stilste uur is nu dat
tussen twaalf en een van onze ziel,
waarin ze uit hun graven opstaan
en elk ons een verloren stuk van onszelf brengt

wij krijgen een ander gevoel van onszelf
en worden stil,
omdat we de onvermijdelijkheid kennen
waarmee ze ons klokslag één
verlaten

een regendruppel die je ziel weerspiegelt

kristallen in vaders wereldrijk

onnavolgbaar meerdimensionale polyfonie

de donkere kamer die verscheen

de spiegel van arnolfini

je kinderen zijn je kinderen niet.
zij zijn de zonen en dochters van 's levens
hunkering naar zichzelf.
zij komen door je, maar zijn niet van je,
en hoewel zij bij je zijn, behoren ze je niet toe.

jij moogt hun geven van je liefde, maar niet van je gedachten.
want zij hebben hun eigen gedachten,
jij moogt hun lichamen huisvesten, maar niet hun zielen,
want hun zielen toeven in het huis van morgen, dat
je niet bezoeken kunt, zelfs niet in je dromen.

je moogt proberen hun gelijk te worden, maar
tracht hen niet aan je gelijk te maken.
want het leven gaat niet terug, noch blijft het dralen bij gisteren.

jullie bent de bogen, waarmee je kinderen als
levende pijlen worden weggeschoten.
de boogschutter ziet het doel op de weg van het
oneindige en hij buigt je met zijn kracht, opdat
zijn pijlen snel zullen vliegen.

laat het gebogen worden door de hand van de
boogschutter een vreugde voor je zijn:
want zoals hij de vliegende pijl liefheeft, zo mint hij
ook de boog die standvastig is.

genoeg gedicht over de liefde vandaag
want al schrijvend heb ik de liefde niet bedreven

het leven laat zich maar al te graag
liever beschrijven dan beleven

zo ik de vriend was van mezelf,
dan noodde ik mijzelf veelvuldig uit;
ik bracht incognito bonbons en bloemen mee
en ook een beeldig meisje voor de nacht

en zo ik de vriendin was van mezelf
dan zond ik mij soms anonieme zoenen
ontblootte ik de taalrijkdom van dijen
tot aan het wingewest van de begeerte

zo ik mijn vijand was, mij naar het leven stond,
verkocht ik mij een aandeel in het sterven;
dan kwam ik langs - een heer in sneeuwwit pak -
verzekeringen veinzend in het heimwee

maar van mijzelve ben ik niets
mijn kamer is een ballingsoord
dat wel zo groot als heel de wereld is
en met een inboedel van louter lucht

Wie zal zeggen wat ons beweegt
is het de ziel 
die stroomt, het mirakel van het hart dat in ons
zeurt en klopt, een specht op een holle boom

is het de geest die men moet geven, de kracht,
de klem van een natuur die ons te boven gaat...

\'ik leef\', zei ik, \'ik leef\'
en ik hoorde dat ik het zei
maar plots\'ling dacht ik:\'neen niet ik
maar er leeft \'iets\' in mij...\'

het is dat wonderbaarlijk \'iets\'
dat zorgt dat ik besta
en ik? nou ja, ik ben er wel
maar ach... ik kom en ga

want als mijn \'tikje\' niet meer slaat
dan staat mijn \'ikje\' stop
maar het grote \'iets\' dat blijft en blijft
het \'iets\' dat houdt niet op

en of ik zing of fluit of fiets
rechtop zit in mijn bed
ik voel vanbinnen steeds dat \'iets\'
mij in beweging zet

omdat er niemand nadert
wil ik niet meer leven maar vertellen
gerucht zijn in mijn eigen wandelgangen

omdat er niemand nadert
maken de handen van mijn hart
gebaren die ik niet verzwijgen kan

omdat er niemand nadert
weten alleen de planten
waar mijn woorden in goede aarde vallen

wieg me zachtjes
op de lentewind
nog even.. en de
vlinders ontwaken

kom.. dans met mij
het voorjaar in

de speelsheid van de kalme snaren
bouwt harmonie tot melodie
in springende triolenparen

bedwongen door haar evenknie
- door noten overmaats vergaren -
spint de syncoop haar eigen harmonie

de klanken komen tot bedaren
een vaste streek verkrijgt de monodie
in overwachte cellotranen

bij de dofgroene rivier zijn de vogels nog witter,
bloemen vlammen op tegen grijze bergen

dit is lente: wat je ziet is alweer weg
en welk jaar keer jij terug?

voor kristien

tranen onder lange wimpers
tranen van de verliefde
naar het hart van de geliefde

druppels van extase,
verrukking
val in de nacht
val uit de bloemen
val uit mijn ogen

en gij, mijn hart, wees
de zachte, rustige stroom
die, rijk van de verleden schat
in lege urnen, een grote trieste
droom volgt naar een zee van
eenzame avonden

ben niet geschikt voor dagelijks gebruik
ga voorbij aan liefde; ken lust
en vooral de lasten die dit
gehavend lijf torst, dag op dag

en de vrouw die ik me herinner
was niet jij, maar jij op die heuvel
nabij de zwarte zee, ik weet
je lachen en de wind -

hoe alles aan me voorbij gaat
ook jij, keer me naar
verre landen en terug
vloeit water over stranden.

copyright Bart FM Droog

uit de bundel Benzine (Passage, 2000)

zeven uur en nog geen dag - de nachtlamp
bij de buren schijnt drie tuinen ver
speelgoed op het gras, koper prunusblad.
de kat wil uit – wat is het koud – de
maan spookt glas-in-lood door kale takken
een enkele ster, ver weg verkeer
als het ruisen van nabije branding.

ochtendschemering kruipt langs de huizen
bouwt silhouetten, omspoeld door dunne
wolken reist de maan, onmerkbaar bijna
naar het westen - een licht springt aan,
een merel slaat alarm, de kat komt thuis.
de dag ontwikkelt kleur en leven - een
onontkoombaar keren van het negatief.

nacht van de duisternis

wie het duister niet kent

zal het licht niet vinden