Naar de inhoud

jovo

een verkenning
akke.beakke.be
inspirerende, spirituele gedichten om rustig tegen de nacht aan te leunen...

Archief

pablo neruda

don't go far off, not even for a day, because --
because -- I don't know how to say it: a day is long
and I will be waiting for you, as in an empty station
when the trains are parked off somewhere else, asleep.

don't leave me, even for an hour, because
then the little drops of anguish will all run together,
the smoke that roams looking for a home will drift
into me, choking my lost heart.

oh, may your silhouette never dissolve on the beach;
may your eyelids never flutter into the empty distance.
don't leave me for a second, my dearest,

because in that moment you'll have gone so far
I'll wander mazily over all the earth, asking,
will you come back? will you leave me here, dying?

Geschreven door jovo om 17:42 Reageer op dit bericht

rainer maria rilke

I am much too alone in this world, yet not alone enough
to truly consecrate the hour.
I am much too small in this world, yet not small enough
to be to you just object and thing, dark and smart.

I want my free will and want it accompanying
the path which leads to action;
and want during times that beg questions, where something is up,
to be among those in the know, or else be alone.

I want to mirror your image to its fullest perfection,
never be blind or too old
to uphold your weighty wavering reflection.
I want to unfold.

nowhere I wish to stay crooked, bent;
for there I would be dishonest, untrue.
I want my conscience to be true before you;
want to describe myself like a picture I observed
for a long time, one close up,
like a new word I learned and embraced,
like the everday jug, like my mother's face,
like a ship that carried me along
through the deadliest storm.

Geschreven door jovo om 11:52 Reageer op dit bericht

thomas merton

hoe heerlijk is het
om absoluut alleen te zijn,
gekoesterd door die wonderlijke, ondoorgrondelijke
en volmaakt onschuldige taal,
de meest vertroostende taal van de hele wereld,
het praatje dat de regen met zichzelf houdt over alle heuvelruggen,
het klaterende praatje van water dat neerstroomt in alle holen!

niemand is ermee begonnen en niemand zal het doen ophouden.
de regen blijft maar doorpraten zolang hij dat zelf wil.
en zo lang hij spreekt, zal ik luisteren.

Geschreven door jovo om 17:09 1 reactie Reageer op dit bericht

groove g

zoals ééntje
om een tweede vraagt
en ook bijna altijd krijgt
of een begin
niet zonder einde komt

zo smaakt mijn koffie vandaag
naar meer
naar jou
naar meer van jou

Geschreven door jovo om 09:59 Reageer op dit bericht

uvi

en telkens weer
schaatsen we
andere woorden

sporen naar jou
krassen liefde
op je zere ziel

van weemoed
klunen we naar elkaar

Geschreven door jovo om 16:11 Reageer op dit bericht

zoenen is onverbiddelijk
er is weinig dat zo nauw luistert
lippen zijn de gevoeligste oren die we hebben
en een tong kan eindeloos liegen,
maar niet tijdens de zoen...




Geschreven door jovo om 20:18 1 reactie Reageer op dit bericht

uvi

zoals zij poëzie schrijft
met het wiegen
van haar heupen

vlinders verleidt
met het knipperen
van haar wimpers

en woorden welkom heet
met het klakken
van haar tong

o, zo
en zo alleen
zou ik haar
willen dichten

Geschreven door jovo om 00:00 Reageer op dit bericht

nobelprijs - uvi


als een boek op de index
lig jij opengeslagen
op onbeslapen pagina's

wakker worden
met woorden
in je handen

en voelen
met vingers verlangen
om jou te lezen

twee blanke boeken
om te strelen

die zachte nobelprijzen
van jou

Geschreven door jovo om 08:35 Reageer op dit bericht

ik hoorde de lakens
vlekkeloos praten.
misschien was het wel klagen.

hoe hun nachten
er kreukeloos
bij lagen.

en ook hun donkere dagen.
zonder het gewoel
van heftig gevoel.


ooit waren kreukels
hun tedere maatjes.

Geschreven door jovo om 22:47 Reageer op dit bericht

de wind was traag. pas vandaag dwarrelde jouw brief binnen tussen de takken van m'n zolderkamer.
ik vermoed dat hij een omweggetje maakte want hij geurde nog naar rode aarde.
en als ik heel stil ben dan hoor ik zelfs de zee. in de lege omslag.
toen ik 'm openmaakte vielen er zandkorrels op de grond.
ik weet dat die niet van jou komen. want bij jou geurt het steeds naar beukenhonig en soms ook naar berkenschors.
ik zou je graag schrijven wat ik voel. maar ik durf niet.
doch ik weet dat jij verdriet en vreugde herkent aan de geur van geschreven woorden. wil je nu even diep ademhalen. e
n?

Geschreven door jovo om 08:23 Reageer op dit bericht

Meer van jovo

↑ Terug naar de berichten