Denderbrug...

We trokken nog eens, gewapend met ons fototoestel, langs de werken aan de Denderbrug...
We schoten volgende beelden op 27 augustus jl.


Denderbrug...
We trokken nog eens, gewapend met ons fototoestel, langs de werken aan de Denderbrug...
We schoten volgende beelden op 27 augustus jl.


Terug naar school...

Als ik even terugdenk aan mijn kindertijd, stond deze periode van het jaar volledig in het teken van ‘terug naar school’… De boekentas werd opgediept en nagekeken of die wel nog geschikt was voor een volgend schooljaar. Hier en daar werden reeds enkele aankopen gedaan van ‘algemene materialen’, zoals een vulpen, een meetlat, een gom, een potlood. Kortom ‘schoolgerief’ noemde men het… Zelf had ik daar niet zo’n problemen mee, maar sommige van mijn vrienden konden er niet om lachen… Het aankopen van dat gerief was het sein dat de school eerstdaags de deuren opnieuw zou openen. Schoollopen zagen ze als een onverdiende last die ze moesten dragen. Dagelijks op de schoolbank van 8.30 uur tot 11.30 uur, dan vliegensvlug even naar huis om te eten en dan terug op die stomme bank van 13.00 uur tot 16.00 uur. Het was alsof zij dagelijks zware arbeid dienden te verrichten. Misschien dachten sommigen er dan nog bij dat het een onbetaalde taak betrof.
De leerstof leek voor sommigen niet te overzien. Wanneer ik nu de leerstof van de kleinkinderen bekijk, krab ik me ook al eens in het haar en denk: “In onze tijd leek het mij eenvoudiger…”. De kleinkinderen reageren dan onmiddellijk met een kundige uitleg over ‘hun’ opgedane kennis en al gauw steek je enkele begrippen op, toegevend dat het inderdaad niet zo moeilijk is… Zij bekijken je dan met een paar ogen vol ongeloof en ook een beetje bewondering. Het is alsof ze dan denken dat opa toch wel een slimme en geleerde kerel blijkt te zijn… De fierheid is wederzijds!
Inkom van de stad...
Inkom van de stad, vanuit de richting van Sint-Gillis...

Nog De Vier Zustersteden...
Nog een aantal archiefstukken aangaande De Vier Zustersteden...
Inkomkaart TD 1969
Inkomkaart TD 1972
Artikel uit Denderland - 1960
Marc Stassijns, welbekend van de radio, was een van de pioniers bij de oprichting van de studentenkoers.
Perskring...
Wenst u meer info omtrent de Dendermondse Perskring?
Bezoek de website:
http://perskringdendermonde.skynetblogs.be/archive-day/20090711
Als de avond valt...
Even mijmeren...

Dèrremons Theater..

In oktober gaan de traditionele voorstellingen van het
Dendermonds theater door op 2, 3, 5, 9, 10, 12, 16, 17, 21, 23, 24, 26, 30 en 31 oktober.
Het verhaal (Rouge Baiser) is een idee van Ivo Maes dat werd bewerkt en geregisseerd wordt door Emiel Ravijts.
Rouge Baiser (originele titel Hot lips.... of de belevenissen van Charlotte).
Charlotte (een fotomodel) heeft het in haar hoofd gekregen om zeer beroemd te worden... Ze krijgt een aanbieding van een groot bedrijf, om een nieuwe lippenstift te promoten en heeft reeds allerlei plannen in haar hoofd... Plots krijgt ze onverwacht bezoek van haar zuster Mia, die problemen heeft met haar echtgenoot en een tijdje wil blijven logeren. Verder is er ook nog Jiji, de huisgenoot van Charlotte en modefotograaf, maar deze bekijkt het allemaal nuchter.
Stafke, de concierge van het appartementsgebouw, komt op alle momenten te pas en te onpas binnengelopen. Hij is verplicht om steeds naar de pijpen van zijn bazige vrouw Jeannine te dansen. Verder is er ook nog minder snuggere lifthersteller Dolf die zijn bijdrage levert in de dagelijkse rompslomp.
Als de grote baas van het bedrijf persoonlijk komt kennis maken met Charlotte om het contract te laten ondertekenen, gaan de poppen pas aan het dansen...
Het is een blijspel met tal van komische situaties.
De cast is dit jaar als volgt samengesteld:
Mia: Myriam Van Praet
Charlotte: Maggy Van den Abeele
Jeanine: Ann Abbeloos
Jiji: Danny De Bock
Dolf: Peter Vermoesen
Gust: Jorri Korte
directeur: André Pauwels
Patron: Patrick Meulebroek
Stafke: Emiel Ravijts
In de kazerne...
Opnames in de Infanteriekazerne...

Artikels...
Nog een aantal verschenen artikels omtrent 'de Vier Zustersteden'...
1970
1971
1972
1974
Schuin geschreven...
God, wat baal ik van mensen die altijd zo negatief zijn… Er mag niks gebeuren of ze staan op de eerste rij om commentaar te leveren. Neen, geen opbouwende kritiek, maar steeds negativisme! Wat brengt hen daartoe? Is de oorzaak van lichamelijke aard? Hebben die mensen een maagzweer? Is het van psychische aard? Is er iets in hun jeugd voorgevallen dat zij op alles en iedereen kritiek hebben?
Ooit maakte Wim Sonneveld een liedje over dergelijk volkje, met de titel “Zij kon het lonken niet laten”. Misschien had een titel als "Zij konden het zeuren niet laten" ook wel een goed idee geweest?
Ken je mensen in je omgeving die zo zijn? Hoe pak je ze aan? Wat zeg je daar tegen?
Een hoop vragen waarop vaak geen antwoord komt.
Niet dat ik geen kritiek kan hebben, hoor! Ik ben steeds opgezet met opmerkingen, als die maar positief bedoeld zijn. Daar kan je tenminste nog uit leren. Maar steeds zeuren over wat er gebeurt of kan gebeuren, maakt alles zo onaangenaam en moeilijk!
Naarmate een mens ouder wordt, kun je aan de ruststand van de mond zien wat er in zijn leven is gebeurd. Een mens die een leven vol zorgen heeft gehad heeft het vaak moeilijk om de mondhoeken op te trekken tot een brede grijns…, zelfs op gelukkige momenten.
We hebben toch ooit wel de mogelijkheid gekregen om te lachen en om ietwat positief ingesteld te zijn. De spieren ontspannen is een goede manier om het leven iets aangenamer te maken. Ik weet ook wel dat er veel kommer en kwel is, zelfs in de hele wereld. Maar een lach en dat beetje positieve kan ons terugbrengen tot de kwetsbare mensen die zo goed en zo kwaad als we kunnen het leven proberen te leven… Ik wil zeker niet gezegd hebben dat er nooit reden is om eens te zeuren of te kniezen, nee hoor!
Maar ik heb het moeilijk met mensen die steeds maar weer de zeurkous gaan uithangen. In hun onmiddellijke omgeving zijn ze wellicht weinig te genieten! Ja, ik weet het, de ene dag is de andere niet, maar voor sommigen lijken alle dagen zo zwart als de nacht! Nooit eens iets goeds krijgen ze over de lippen. Altijd maar vinden ze iets om af te breken... En wees er maar zeker van, het zijn niet altijd de oudsten die zeuren!
Ik vond in een liedje een gedeelte tekst dat dit artikel perfect ondersteunt:
"niet kniezen, niet zeuren, dat is hartstikke fout. Soms lijkt alles triestig, zwarter dan de nacht. Maar het wordt weer helder, als je weer eens lacht”…
En nog even dit...
Niet kniezen, niet zeuren
Da’s hartstikke fout
Vergeet niet te leven
Want straks ben je oud
Soms lijkt alles donker, zwarter dan de nacht
Maar het wordt weer helder, als je weer eens lacht
Lachen is een wonder, alles komt terecht
Weg verdriet en zorgen, ’t leven is niet slecht
Niet kniezen, niet zeuren ...
Wie kan mij vertellen, waar de hemel is?
Boven bij de vogels, beneden bij de vis?
‘k Zal het u vertellen: De hemel dat is hier
Daarom lieve mensen, maakt toch veel plezier!
Niet kniezen, niet zeuren ...