onse eerste dienaer des lands
gaet met sijnen naesten beminde
het vaderschap tegemoet;
.
doch de daertoe noodighe daet
volghde niet den ouden wegh
waerlangs het leven
meestentijts sijne wordinge vindt.
.
met sijnen man,
ende eene draghende vrouwe,
gewilligh in herte ende gave,
ende een voor ons naemloos korrelken
uyt het graen der andere kunne,
sien sij verlanghende uyt
naer de volmakinghe
van eenen in beider herte
langh gedragen wensch.
.
nooyt eer, soo verre
mijne heugenisse reijckt,
wierdt in soo hooghen staet
van landsbestier ende spel
in stille verwachtinghe
uytgesien
naer sulck een kleyn wonder
dat, sonder rangh noch roem,
slechts dit moge sijn:
.
ghesond,
welgekomen,
ende met vreughde
in dese werelt ontvangen
een straffe storme oft dreighende waterval
ontmoeten wij in de schaduwe van ons bestaen
sy spreken van onse broosheyt ende verval
al wat tijdelijck is
raeckt eens uyt het ghesicht
dies hoede men sich voor ’t vergaen
van ’t geen achter verholen diepte ligt
’t is de tijdt
die ons tot inzicht dwinght
jae seker
sy reckt sich als een stille draedt
dagen draghen somtijts
een ander gewicht
ende onverwachts
stokt ons den adem
wanneer den rijckdom
van sijne stoffe wordt ontdaen
leert men het wesentlijcke voelen
van dit vluchtigh aerdsch bestaen
ende daer
wordt het herte milder
ende ’t uytzicht
sacht
.
de liefde laeyt
een wijle op
terwijl de ronde warmte
achter de suyghende kimme daelt
.
maer hoe kan ick haer
voortgaende loven
als onse stemmen
ghedwongen doven
.
ende met een diepen sucht
bij ’t open venster
de koude van het afscheyt
naer voren wordt gheschoven
.
is dan de stilte
met roest besmet
ende dreyght de verte
allengskens samen te ballen
tot een afgetopten knoest?
.
terwijl ick ’t verlanghen weder
verbergh achter
mijnen verfoeyden roockershoest
.
doch desen morgen
verschijnt de dageraet opnieuw
.
hij draeght een verschoont
lichtblauw ghewaet
.
soo wordt de tijt overbrught
ende schildert weder
vraghende oghen
naer wat noch komen magh
.
oock ghisteren lijdt
soo blijkt
aen een vergankelijck gherucht
.
.
ergens diep van binnen
draegh ick genegenheyt
.
sulcks seg ick niet
in sinnen
want licht word ick
in ’t aerdsche verleyt
.
ende soude ick u niet puer
konnen beminnen
.
woorden botsen
klincken als klancken
’t is een slaken
uyt verscheydene flancken
.
oock vanuyt
ergens diep van binnen
.
ende als de stilte mij seght
het voelt gelijck
het is bedoelt
.
vloeyt warmte
als een teeder gherecht
door mijne poriën henen
.
kleuren lippen rooder
wassen oghen
tot oprecht
.
ergens diep van binnen
sal ick dan singhen
in frêle sielentaole
.
sonder aenraecken
hebt ghij weet
van een schenckend onthael
.
.
als stilte overgaet
in doelloos swijghen
ende daghen sich
van licht door schaduwe
naer den nacht
aen elkander rijghen
.
dan sterven bladeren
aen de huyt
bevriest het levenssap
rondomme de siele
.
de adem stockt
in een wezenloos gheluyt
.
swalckende door
de ijle lucht
soeckt het kwetsbare
naeckend ghekleed
.
al roepende
naer de vrucht
die verloren viel
.
.
den dagh daerna
is daer die melancolie
van overvloet
wanneer ’t ghevoel is uytgeput
door menighvuldigheyt van nuance
.
’t is oft de siele wordt beboet
door al wat haer aenghereyckt
aen kansen
.
woorden die nu rusten
in den gheest
oft in een enkel herte
achter veelal ghesloten oghen
.
den dagh daerna
roept ghij in de leeghte
van een woestijne
met vergane glorie
.
terwijl in ’t bloet
nogh wat chocolade drijft
die nu puer, en somtijts
ongewilt bitter smaeckt
.
totdat het heden weder
aen morgen beklijft
ende hope sachtkens
de verwachtinghe raeckt
.
.
heden dede ick den oorloghe aen
’t kint in hem krijschte
hoort toch, siet in mijne oghen
.
’t schockte mij, ick wierd medeghesoghen
mijn ghevoel eyschte, en en konde niet anders
dan even met sijne tranen mede te gaen
.
de bommen vielen voor mijne oghen
hij was seventigh jaeren weder
twee meter van mij af
.
een levenslanghe straffe
door den mensch bedroghen
.
https://blog.seniorennet.be/juliaansetaal/
op de url vindt u :
Deel 1 Eerste deel van Gedichten in Juliaanse Taal,
mijne siele spiegelt sich
aen 't licht van desen tijt
der verloren oceaen
.
in den beginne was er sien
wazigh noch
als door een sluijer
nu, scherper
.
doch vaker ende dieper
ervaer ick
de verwe van nieuwe maen
.
al is d'aerde
vol van monden
ende kent sij
ontelbare wouden
met handen
.
een mensch wordt
ongevraeght henen ghesonden
ende dwaelt
aldoor
.
ende als enkeling
onteghensegghelijck
aen sichselven gheketent