Herfst rondom.
Terwijl de jongens aan het lasergamen zijn
heb ik in de namiddag even mijn fiets gepakt
zonde zo laat, maar toch
en reed zowaar een rondje rond de vijvers hier
volgende keer lopen dus
er is weer beweging in dit vogeltje, geweldig
Micha en Marco Paulo
samen met vrienden, neef zwager en de Pep
aan het lasergamen geweest
dikke pret natuurlijk
en hier was MP natuurlijk de fotograaf
op facebook natuurlijk..en dat was ik! de 5000e vriendBruidsreportage
26-10-2016
Huwelijksdag van mijn nicht
Lousmijn en Sascha.
samen 5 kinderen rijk
Cornel van Roland en Marrie
Marco en ik waren samen op reis naar dit mooie feest
Aan het einde raakten we gestrand
de brug zat dicht vanwege bouw
Hij belde de feestzaal en kreeg niemand te pakken
Ik stak met een ondeugende smile mijn duim omhoog
n vreemdeling stond krachtig op de rem en hup daarheen gebracht
Marco en de dochter van Christel en lief Gerben
Christel, de oudste van Roland
onderstaanden zijn de familie van zijn over leden vrouw Ruth
zo mooi om hen daar te kunnen treffen na zoveel jaar
De kinderen hadden met elkaar een film gemaakt
was meer dan leuk.
zie je mij liggen op de grond
zo was het hoe deze ontstond!
intens genoten
een sfeer en een energie voelbaar, geweldig
Lisa, jongste dochter van Roland
Martine, din van Lousmijn en zoonlief
Weduwnaar van Myrthe en zijn lief
2 e dochter van Roland
Wycherd van Christel
Roeland en Arend
Weer mee gedaan aan het Kunstmanifest van Mieke Bles
De winnaar is de aquarel bloem op 0.26 seconde.
Geniet maar even mee. t was weer erg fijn allemaal
t Ouderlijke huis
the White House werd
Hotel Dreyeroord
men wil the White House niet kwijt
herinneringen aan de slag rondom Arnhem
Samen met Gerda en haar labrador Jack de bossen ff in gekuierd en t was een heerlijk stel uurtjes.
Ook langs mijn ouderlijke huis gegaan en
de ruine in wording gezien, traan gelaten natuurlijk.
Ben benieuwd of ze t na gaan bouwen
de actie is nog in volle gang om t te behouden kunnen
Als je niet bij mensen binnen komt,
hou dan op om het te proberen
Het is onmogelijk om de inzichten
die in vele jaren zijn vergaard
op een ander over te dragen
Ontmoet je in de ander weerstand
hoor je op ieder goed bedoelde hint
als wederwoord "maar" als weerstand
dan zal niets wat je zegt beklijven
de ander is er dan nog niet voor klaar
We kunnen onze eigen wijsheid leven,
dankbaar zijn voor inzichten die kwamen
Soms moeten we met lede ogen aanzien
als mensen die ons toch ter harte gaan
ten onder gaan aan verkeerd gericht zijn
Dan staan we met ons weten in onmacht
en kunnen we enkel daaruit concluderen
dat ieder mens zijn eigen weg heeft te gaan
en stil hopen dat ergens op die te gane weg
dwars door de weerstanden licht zal gloren
Het is niet makkelijk om aan de zijlijn te staan
maar je kunt niet je weten voor hen inpakken
en het cadeau doen met een lint eromheen
Ieder mens leert door de weg van ondervinding
en dan pas kan een mens zichzelf bijstellen
Van binnenuit kan verandering plaats vinden
en de werkzaamheid van buitenaf komt alleen
als de mens zich daarvoor open kan stellen
en zelf werkelijk zo ver is om het te verstaan
en de weerstand ertegen met zichzelf aangaat
Misschien kun je een lichtje voor hen zijn...?
ik lees:
De kracht van woede en de drie valkuilen die je ervan afhouden
Woede heeft geen beste naam. Zeker niet onder fijngevoelige mensen. ‘Woede is negatief en zorgt voor pijn en conflict. Je moet hem daarom loslaten.’ Maar we doen onszelf daarmee tekort. In agressie schuilt een enorm potentieel. De kunst is juist om ermee in contact te komen, en hem te transformeren tot zijn pure vorm: kracht. Hoe? Stap één: herken de valkuilen die woede op een zijspoor zetten.
Op dit moment, en misschien altijd wel, wordt mijn eigen woede vooral getriggerd als ik vast lijk te lopen in de structuur en routine van ons gezinsleven. Ik voel me beknot dan, waarna een enorme drang naar vrijheid omhoogkomt, die ik, als het moet, zal bevechten. Het zit hem niet in hetgeen mijn man doet, zegt of wil, het speelt zich af op subtielere niveaus van onze dynamiek. En vanochtend was hij daar, opeens: die woede. Dus ik kon mezelf eens goed bestuderen, in die energie, en wat er dan gebeurt.
Allereerst: er is een verschil tussen manlijke en vrouwelijke woede. Mannen ontladen sneller, gooien de energie eruit, en dan is hun lucht geklaard. Vrouwen onderdrukken meer, en de energie van destructie gaat ‘ondergronds’. Ze richten de boosheid op zichzelf. Zichtbaar wordt hij in de vorm van irritatie, frustratie, verwijten, klagen, vermoeidheid, depressie of lichamelijke klachten. Kort gezegd: de munt van woede valt voor vrouwen vaker op de kant van implosie, machteloosheid en slachtofferschap, terwijl hij bij mannen eerder op de andere zijde belandt; die van explosie, macht en daderschap.
Toen ik mijn boosheid meer probeerde te maskeren dan tegenwoordig, kwam hij er vooral uit in de vorm van irritatie en ‘broeien’: boos zijn, maar niks uitspreken. Helaas was hij voor mijn omgeving net zo voelbaar als een knuppel. Inmiddels ben ik wat verder gevorderd op het pad van de wijsheid, maar toch: naar dé oplossing voor boosheid zoek ik nog altijd.
Stap één is in ieder geval: contact maken. Afdalen in mijn lichaam en de energie opzoeken, de ruimte geven. Zodra ik hem toelaat, komt mijn hele energiesysteem in beweging; het begint te stromen. Mijn bekken komt tot leven, waardoor mijn gevoel van bodem en veiligheid toenemen. Ik kan beter grenzen aangeven. Hij leidt bovendien tot helderheid en inzicht.
Als ik in contact ben met mijn woede (losgekoppeld van het ‘verhaal’ en de oordelen) dan ervaar ik de kracht van de krijger, die ervoor zorgt dat ik goed voor mezelf zorg, in actie kom als dat nodig is, en die recht door alle onzin heen snijdt (die van mezelf én van mijn man).
Dat contact maken is echter een hele uitdaging. Vooral voor hooggevoelige of spiritueel georiënteerde mensen. Dus voordat je daar bent, tref je een aantal valkuilen op je weg.
De grootste valkuil voor fijngevoelige mensen is hun goed ontwikkelde hart. In geval van conflict of onvrede begint dat gewoon wat harder te werken. We tonen meer begrip, tappen wat dieper in op de liefde, we accepteren wat er is, en de boosheid ebt weg. En dat is jammer. Want boosheid die bewust wordt ervaren brengt een ander soort energie het veld in. Hij valt het best te omschrijven als ‘levend’, ‘vol’ en ‘vruchtbaar’.
De tweede valkuil voor veel vrouwen (en fijngevoelige mannen) is dat ze hun agressie niet kunnen voelen, waardoor ze ervan overtuigd raken dat ze hem niet hebben. Logisch: we zijn nooit positief gespiegeld op dat vlak, boosheid wordt consequent afgewezen, hij is ongewenst.
Uit ervaring weet ik dat je energieveld, in het begin van dit proces, de woede nog niet lang kan ‘bevatten’. Vroeger brak ik, in plaats van boos te worden, razendsnel in tranen uit. Natuurlijk dacht ik dan dat ik verdrietig was, over wat me werd aangedaan (en uiteraard is dat verdriet er ook), maar het inzicht dat gaandeweg ontstond is dat tranen vaak ook een afweermechanisme zijn. Mijn energieveld was gewoonweg te krap om de boosheid te laten stromen. Huilen haalde de druk van de ketel.
De laatste valkuil is die van angst. Gevoelige mensen zijn vaak bang voor woede, omdat hij zo hard kan binnenkomen. Maar het gaat dieper dan dat; bij hooggevoelige, spiritueel getalenteerde mensen zijn de bovenste chakra’s (vanaf het hart omhoog) over het algemeen sterker ontwikkeld dan de onderste.
‘Veiligheid’, ‘bestaansrecht’ en ‘agressie’ (die alle thuishoren in de eerste twee chakra’s) zijn de thema’s waar ze mee worstelen. Die thema’s zijn bovendien direct te herleiden tot het geweld dat ze in de vroegste fase van hun ontwikkeling hebben meegemaakt. (Hoe dat werkt is een artikel op zich, dus daarover later meer.) Woede en angst zijn in hun systeem onlosmakelijk met elkaar verbonden, waarbij de eerste onder de tweede ligt.
