John , die een tijdje terug het ouderlijke huis had verlaten, inviteerde zijn moeder voor een etentje bij hem thuis.
Gedurende de maaltijd viel het zijn moeder steeds op hoe aantrekkelijk John 's kamergenoot eigenlijk wel was ...
Ze had al lang vermoedens over de geaardheid van John en het feit dat hij nu een kamergenoot had, maakte haar nog nieuwsgieriger...
In de loop van de avond , terwijl ze die twee steeds maar in het oog hield , begon ze zich steeds meer en meer af te vragen of er toch niets méér was tussen John en zijn kamergenoot ...
Alsof John haar gedachte kon lezen , zei hij : " Ma ... ik weet wel wat je nu denkt maar wees gerust , Mike en ik zijn gewoon kamergenoten . "
Een week later komt Mike naar John toe en zegt :
" Da's raar... sinds je moeder hier is komen eten kan ik nérgens die zilveren soeplepel terugvinden en ik heb al overal gekeken ... Zou zij hem hebben meegenomen denk je ... ? "
" Neen , dat denk ik niet ," antwoordde John, " maar om er zeker van te zijn zal ik het haar toch eens vragen maar liefst per brief ."
John ging zitten, nam pen en papier, en schreef :
Lieve Moeder ...
Ik zeg niet dat je de zilveren soeplepel meenam vanuit mijn huis, en ik zeg ook niet dat je hem niet meenam , maar het is een feit ... sinds jij hier een week geleden bent komen eten zijn we hem kwijt .
Liefs, John.
Een paar dagen later ontving John een brief terug van zijn moeder en las :
Lieve John ...
Ik zeg niet dat jij slaapt met Mike en ik zeg ook niet dat je niet slaapt met hem , maar het is een feit ... als Mike in zijn eigen bed had geslapen dan had je de soeplepel al lang gevonden .
Liefs , Ma .
2 reacties op dit bericht
Lieve deugd ...
Lieve deugd,
Fijn weekend en geniet met volle teugen!
Michelly