Er was eens een vrouwtje dat zichzelf voorbij liep en dat is een heel erge ziekte ...
Als ze 's morgens opstond, dacht ze aan de middag ...
als ze 's middags aan de tafel zat , was het weer : " Wat zal ik vanavond eten ...? "
Als ze dan eindelijk 's avonds naar bed ging , lag ze weer te piekeren wat ze de volgende dag allemaal zou gaan doen ...
Telkens als ze op straat liep, rende ze zo hard dat de mensen zeiden :
" Die loopt zichzelf nog voorbij ... ! "
Het vrouwtje sprak ook de gehele tijd met zichzelf . Om met andere te praten , dààr had ze gewoon geen tijd voor , ook dat hoorde bij haar ziekte .En weet je wat ze zei ... ?
" Ik moet nog even
... "
" Laat ik nog gauw even ... "
" Ik kan nog even ... "
Nu moest ze eens naar een dokter ...
Toen hij dat vrouwtje zag en zo hoorde praten , zei hij : " Beste mevrouw, u bent heel erg ziek
en weet u wat u mankeert ... ? "
" Zeg het dan maar gauw, dokter, " zei ze " want ik moet nog vlug even ... "
" Zie je wel ...daar heb je het weer ... ! " zei hij ." Jij bent zo haastig ... jij laat telkens de
L liggen !"
" Wat laat ik liggen ...? " vroeg ze.
" De
L ... ! " zei de dokter." Zet gewoon de
L steeds voor 'even '
" Goed dokter, ik zal het doen " antwoordde ze en weg was ze weer.
Maar telkens als ze de "
L" voor EVEN zette ... schrok ze zich een hoedje ...
" Ik moet nog '
L'even ... "" Laat ik nog gauw 'L'even ... "
" Ik kan nog net ... '
L'even ... "
Don't ask.
