De vriendschap van mijn hondje
is vriendschap voor het leven
Voor een ander niet te zien
hoeveel dat beestje je kan geven
Ben ik eens verdrietig
dan kijkt hij me aan
Alsof hij wil zeggen 
 ik zal altijd naast je staan
En als je dan weer vrolijk bent
dan kwispeld hij met zen staart
En blaft alsof hij zeggen wil
 dat hebben we weer geklaard
Zo'n vriendschap is een wonder
een wonder om te beleven
Zo'n vriendschap kan geen mens
geen mens kan zoiets geven!

Klik op het plaatje 

M'n herte doet zo'n zeer


 
M'n herte doet zo'n zeer
Want er is geen vrede meer
altijd maar dat vechten
om gelijkheid en rechten
Landen keren zich tegen hun buren
Voeren oorlogen die blijven duren
Groten der aarde die zich steeds bemoeien
Hoeveel bloed moet er nog vloeien?

m'n herte doet zo'n zeer
er is geen rechtvaardigheid meer
Wie steelt en fraudeerd
hoe groter de dief,,,
des te meer heeft men hem lief
Een moordenaar vliegt wel in't gevang
maar echter nooit voor lang
Want heeft de rechter een goede luim
komt hij vroeger vrij met de wet 'de wet Lejeune'

m'n herte doet zo zeer
er is geen vriendschap meer
Een grote portefeuille met geld
dat is het enige echte dat nog telt
Haat en nijd vieren hun hoogtij
jaloezie en bedrieging er ook nog bij
Dat alles maakt van de wereld een echte soep
en neem die maar eens onder de loep
'K durf het haast niet schrijven
maar wij,,,wij zijn de balletjes die er in drijven

m'n herte doet zo'n zeer
Want waar is de tijd van weleer
toen m'n nog veilig was in eigen huis
en niet bang moest zijn voor al dat gespuis
Dat men ook in de late
nog kan wandelen over de strate
En men zeker niet moest uitkijken
om een snelheidsduivel te ontwijken
Vriendschap en trouw d'hoogste tonen voerden
en geen drugs om iedere straathoek loerden
Ach m'n herte doet zo'n zeer,,,
die tijd keert nimmer weer

Met dank aan Marina Geerinck (Hartedame2)
 
 

Er was eens een vrouwtje dat zichzelf voorbij liep als ze s'morgens opstond dacht ze aan s'middags en als ze s'middags aan tafel zat dacht ze weer aan de avond en als ze dan eindelijk sávonds naar bed ging lag ze alweer te piekeren over wat ze de volgende dag zou gaan doen.Telkens als ze op straat liep rende ze zo hard dat de mensen zeiden die loopt zichzelf nog eens voorbij die vergeet te leven. Het vrouwtje praatte ook de hele tijd in zichzelf en om met andere te praten daar had ze gewoon geen tijd voor  en weet je wat ze telkens zei  Ik moet nog even ..laat ik gauw even..ik kan nog net even..    even was haar stopwoordje geworden en het was ook haar bijnaam geworden

*VROUWTJE EVEN*

Nu was er in het land een dokter die een heel wijs man was toen hij het vrouwtje zag en hoorde praten zei hij  Mevrouwtje U bent heel erg ziek en ik weet wat U mankeert Zeg het dan maar gauw dokter zei het vrouwtje want ik moet nog vlug even.Zie daar heb je het weer zei de dokter u bent zo haastig u laat telkens de L liggen .Wat laat ik liggen ?vroeg ze.De L zei de dokter zet de L eens voor EVEN.Goed dokter ik zal het doen zei ze en weg was ze weer.Maar telkens als ze de L voor EVEN zette schrok ze zich een hoedje  ik moet nog gauw L..even  laat ik gauw L..even   ik kan nog net L..even .Ze wist zich geen raad en plofte op een stoel en zei zacht   Kan ik nog wel even ..kan ik nog wel L..even.En vanaf dat moment liep ze zichzelf niet meer voorbij ze was zich ervan bewust geworden dat haar EVEN  haar belette te LEVEN .

De moraal van dit verhaal

Voor iedereen die gehaast door het leven gaat

DOE ALLES NIET EVEN

VIND DE TIJD EN DE RUST OM TE LEVEN

Durf te leven

Twee zaadjes liggen naast elkaar op een vruchtbare grond

Zegt het ene zaadje tegen het andere

Ik wil groeien..ik wil mijn wortels diep in de grond voelen

en door de aardkorst naar boven uitbreken

Ik wil mijn tere knoppen uitvouwen..om de komst van de Lente

aan te kondigen.Ik wil de warmte van de zon op mijn bloesem voelen

en de zegeningen van de morgendauw op mijn blaadjes

En het zaadje groeide

Het tweede zaadje zei Ik ben bang als ik mijn wortels

naar beneden laat groeien, dat ik in het donker een worm tegen kom

Als ik door de aardkorst heenbreek beschadig ik misschien mijn

tere knoppen.En stel je voor dat ik mijn blaadjes uitrol

en ze worden opgegeten door een rups

En als ik mijn bloesem open ,komt er misschien iemand

die ze afplukt....Nee ik kan maar beter even wachten

Het zaadje wachtte

Toen kwam er een scharrelkip  op zoek naar eten

vond het wachtende zaadje ,en pikte het op

Het moraal van dit verhaal

Wie weigert risico's te nemen ,om te groeien

WORDT OPGESLOKT DOOR HET LEVEN

Vertrouwen 

Ik droomde dat ik weg zou gaan

wist alleen niet waar naar toe

Ik was alleen in mijn bestaan

en zo oneindig moe

Toen kwamen er die handen

die zeiden Kom mee en heb wat moed

Als jij maar wat vetrouwen hebt
komt alles wel weer goed

Naar de laan van het vertrouwen

ging ik veilig met hun heen

De tranenregen en de mist

'k voelde  hoe het verdween

Het zonnetje kwam dapper door

en zie het werd weer licht

Ik voelde mij niet meer alleen

er kwam langzaam weer wat zicht

Die handen die mij hielden

lieten mij toen maar gaan

Zij hadden mij gedragen

nu moest ik zelf gaan staan

Zo zette ik de eerste pas
voorzichtig één voor één

Ik kreeg weer moed om door te gaan

Voelde mij niet meer alleen

Soms is het donker

en verlang je naar het licht

Dan voel je je erg eenzaam

en ontbreekt je elk zicht

Maar als je hartje open staat 

en toch ontbreekt het aan vetrouwen

Weet dan je bent nooit alleen

Er wordt altijd van je gehouden

Silver wings 3

De Indische Waterlelies

Ver weg  in India in een oerwoud dat nimmer door mensen voeten is betreden,ligt een klein stil meer als geslepen uit blauw kristal.Het weelderige groen  langs de kanten wordt rimpelloos weerspiegeld omdat zelfs de rusteloze wind zijn adem in houdt bij het zien van zoveel schoonheid.

Op het meer drijven zeven waterlelies,en die waterlelies zijn het  waaraan dit sprookje zijn bestaan dankt.

Maar laat ik bij het begin beginnen

Je moet weten dat in dat oerwoud een heks woonde die zo lelijk was dat ze alleen s'nachts uit haar schuilplaats tevoorschijn durfde te komen.Haar neus was groot en krom  zodat hij haar puntige kin bijna raakte en haar haren waren bleek en grauw als een bundeltje uitgedroogd gras.Als de maan hoog aan de hemel stond en de krekels hun avondconcert hadden beeindigd beklom de heks  een kale rots in de nabijheid van het meer.Daarop keerde zij haar afschrikwekkende gezicht naar de hemel en blikte een tijdlang star omhoog verschool zich dan in een holle boomstam en begon te zingen.In tegenstelling tot haar afschuwelijke verschijning klonk haar gezang zo mooi,dat geen dichter het ooit zou kunnen beschrijven.Het was of alle nachtegalen van het oerwoud zich verenigd hadden in die ene wonderlijke stem een stem die de macht had om ieder die het maar hoorde te betoveren.Dat wist de oude heks zij wist ook dat bij volle maan de Maanfee met haar gevolg van sterren op de aarde neerdaalde.Dan danste zij op de waterspiegel van dat oerwoudmeer waarvan de heks slechts een paar passen was verwijderd.Er viel dan een

heldere manestraal op het meer omgeven door talloze lichtende sterren die zodra zij het water raakte de vorm aannamen van kleine feeen.Ze droegen zilvere jurkjes die oogverblindend schitterde en ze danste sierlijk en speels op de tonen van de heksenzang.In hun midden wervelde een ranke gestalte gekleed in zilveren  sluiers met op het hoofd een stralende kroon waarop een sikkeltje glansde.Dat was de maanfee zelf.Heel de lange nacht danste de maan fee en haar sterrekinderen en waar hun voetjes het water raakte ontstonde zilvere kringetjes die zich vermenigvuldigde wijder en wijder werden om tenslotte tussen het riet te verdwijnen.Zo danste zij tot de morgenstond de maan deed verbleken.Hoe meer de nacht vorderde hoe luider en bezwerender de heks zong.Het was haar echter nooit gelukt de Maanfee en haar sterrekinderen in haar ban te krijgen en ze wist maar al te goed dat de maanfee wanneer de dag in aantocht was met haar gevolg naar de hemel terug keerde.

Maar op een keer toen de maan verbleekte en de maanfee haar sterrekinderen bij zich riep waren er 7 die ongehoorzaam waren  ze bleven nog wat dansen  en toen het eerste licht aan de kim verscheen was het te laat de stem van de heks had de sterrekinderen betoverd en ze danste en danste terwijl het gezang van de heks over het meer klonk .Het werd lichter en lichter en de maanfee was wanhopig.Kom toch riep ze kom toch kinderen het is de hoogste tijd! We kunnen niet langer wachten !Maar de 7 sterrekinderen hoorde haar smeekbede niet en danste nog steeds toen de eerste stralen van de zon de boomtoppen verwarmde  en de maanfee zich met haar sterrekinderen in de hemel had teruggetrokken.

De heks lachte tevreden het had lang geduurd en veel moeite gekost maar uiteindelijk waren er dan toch zeven sterrekinderen in de ban van haar stem gekomen .Zo wilde zij het hebben.Terwijl ze onophoudelijk verder zong verliet ze haar schuilp[laats in de holle boom en zingend smeekte ze de opkomende zon :O vorstinvan de dag ...neem met uw vuurstralen de glans van die sterrenkinderen weg en kleur er mijn haren mee.En de zon ontnam de zeven sterrekinderen hun zilverglans en schok die aan het uitgedroogde haar van de heks.De zeven sterrenkinderen danste door bleek en glansloos...maar nog altijd even rank en schoon als hun sterrenzusters aan de hemel.Dat stelde de oude heks teleur ze mocht dan wel de mooiste van alle heksen zijn die zeven kleintjes daar op het water waren nog altijd duizendmaal schoner dan zij.Uit nijd omdat de sterrenkinderen hun schoonheid toch behielde veranderde de heks hen in waterlelies die op hun grote groene bladeren op het water dreven.Ach die arme kleine sterrekinderen .Verlangend blikte ze naar de hoge hemel en zochten hun koningin de maanfee en hun zusjes de sterren.Maar niemand kon hun helpen .De sterrekinderen niet de maanfee niet  en de maan zelf ook niet.De blauwe hemel keek neer op de zeven ongelukkige sterrenkinderen .Hij kon hun welliswaar hun vroegere schitterring niet terug geven  maar uit medelijden schonk hij hun een glans van zuiver blauw...zeven witte waterlelies  met een glans van azuurblauw in hun kelken .Slechts te middernacht geeft de heks hen hun gestalte terug opdat de sterrenkinderen haar met hun dans kan vermaken.Maar naar de hemel kunnen ze nooit meer terug en bij het ochtendgloren veranderen ze weer in witte waterlelies die met gesloten kelken drijven op dat kleine meer ergens in de oerwouden van India

Klik op het plaatje

Vrienden

Vrienden zijn er om je te steunen
Om jou te troosten en tegen ze aan te leunen
Vrienden zijn er om je te helpen
Die jou pijn voor even doet verhelpen
Vrienden zijn er om jou blij te maken
Om jou kwaadheid weg te kraken
Vrienden zijn er om jou lief te hebben
En ze zullen alles voor jou overhebben
Vrienden zijn er om jou niet te bedriegen
Vrienden zullen ook nooit tegen jou liegen
Vrienden zijn er om jou tips te geven
En zij zullen jou alles wat je gedaan hebt vergeven
Ware vrienden leer je kennen met de tijd
Want ook doe je iets verkeerd ze willen je niet kwijt


Wanneer vriendschap eenmaal diep is geworteld , is zij een plant die door geen enkele storm kan worden ontworteld..

Mijn moeder is mijn
 naam vergeten

Mijn moeder is mijn naam vergeten.
Mijn kind weet nog niet hoe ik heet.
Hoe moet ik mij geborgen weten?

Noem mij, bevestig mijn bestaan,
Laat mijn naam zijn als een keten.
Noem mij, noem mij, spreek mij aan,
o, noem mij bij mijn diepste naam.

Voor wie ik liefheb, wil ik heten.

Geschreven door
Neeltje Maria Min

Bloemenvrouwtje wenst jullie
Een vrolijk eind
Een goed begin
Een heel nieuw jaar volkomen naar je zin

ONTHOU VAN T OUDE JAAR ALLEEN DE BESTE DAGEN EN SPRING MET NIEUWE MOED HET NIEUWE JAAR  2008 TEGEMOED