Archief

Het galgenveld op de Pottelberg.

Tijdens de middeleeuwen en het ancien régime stond de stedelijke galg aan de Pottelberg, ongeveer op de plaats waar zich nu het Atheneum bevindt. Deze van oudsher hooggelegen locatie buiten de toenmalige stadsmuren was bijzonder geschikt voor de stadsgalg. Passanten konden de geëxecuteerden er goed zien hangen, als afschrikwekkend voorbeeld voor de bevolking. Op 3 januari 1793 werd de galg door de Fransen omvergeworpen.

Bij steden stond de galg buiten de stadspoort. Op het platteland, zo mogelijk op een heuvel, maar meestal ergens op woeste grond (onontgonnen grond). Woeste gronden werden wel geassocieerd met van god verlaten gebieden, waar volgens christenen misdadigers en heidenen thuishoorden.

Boer Depestele - Beekstraat 109 – Hoeve Siongoed

17de -eeuwse hoeve die bestond uit een woning, berging, schuur, wagenkot en een bakstenen inrijpoort. Laatst uitgebaat door Noël Depestele. Afgebroken begin 21ste eeuw voor de bouw van woningen.

Enkele herinneringen :

Boer Pestel was een beetje eigenzinnig, maar diep vanbinnen een man met een goed hart. Toch was ik als kind als de dood voor hem! Als hij buiten stond, wist je maar beter dat je snel weg was, want op dat weggetje langs zijn boerderij mochten we blijkbaar niet komen. En dat liet hij ons met de nodige krachttermen weten.

Maar tegelijk was de boerderij een geweldige speelplek. We haalden er verse melk, mama kocht er konijn, en in de vakantie mochten we tussen het hooi spelen, appels en peren plukken en zelfs helpen om de koeien binnen te halen. Vanuit de Chiro mochten we zijn steekkarren gebruiken voor onze papierslag. Met Noël gingen we zelfs paardenmest halen om de rozen te bemesten. Als kind gratis patatten gaan rapen en in zijn hooi gaan slapen.

We brachten er bijna dagelijks onze jeugd door, samen met Noël en zijn kleinkinderen Els en Bert. Ons clubhuisje stond helemaal achteraan de boomgaard. We ravotten tussen de kippen en paarden en zelfs Tarzan, een van de paarden, werd bereden door pater Guy.

Een van de mooiste herinneringen was het eten van karnemelkpap aan de tafel, naast Boer Pestel, bij de Leuvense stoof. En dan was er nog die indrukwekkende kalkoenhaan: we moesten hem maar wat plagen of porren en zijn staart ging recht omhoog, zijn kop en lellen kleurden paarsrood… en dan zette hij de achtervolging in. Wij natuurlijk gillend ervandoor!

De boerderij had bovendien haar eigen geheime wereld. Onder een deurtje naar de trap was het hout weggerot, waardoor katten én ratten vrij de zolder in en uit konden. In de vakantie was er altijd wel iets te beleven.

Boer Pestel mocht dan soms een schrikbewind voeren, zijn boerderij was voor ons een waar speelparadijs. Achteraf bekeken was het misschien wel de mooiste tijd van onze jeugd: elke dag een nieuw avontuur, tussen het hooi, de dieren, de boomgaard en de mensen die erbij hoorden. En ja… als Boer Pestel buiten stond, liepen we nog altijd een beetje harder!

VERVOLG FOTO ' S

Kortrijkse gezonde snuiftabak werd op de markt gebracht door de tabaksfabriek D’Heygere uit Menen, die bekendstond onder de naam “Les Tabacs 232”.

In de regio Kortrijk, en bij uitbreiding in West-Vlaanderen, bestond van oudsher een sterke traditie van tabaksteelt en tabaksverwerking. Naast rooktabak werden er ook snuiftabak en pruimtabak geproduceerd.

Snuiftabak bestond uit gedroogde tabaksbladeren die zeer fijn werden vermalen tot een poeder. De tabak werd soms geparfumeerd of gearomatiseerd met onder meer menthol, rozengeur, lavendel of specerijen. De gebruiker bracht een kleine hoeveelheid tabak met de vingers, of met behulp van een snuifdoosje, aan de neus en snoof het poeder op.

De benaming “gezonde snuiftabak” moet daarbij vooral in zijn historische context worden gezien: het was een commerciële benaming uit een periode waarin de gezondheidsrisico’s van tabaksgebruik nog heel anders werden voorgesteld dan vandaag.

Doorniksewijk – Restaurant Concorde.

Aan het begin van de Doorniksewijk, net voorbij de spooroverweg aan de Doorniksestraat, bevond zich het restaurant “Concorde”, dat aanvankelijk de naam “Le Pont de la Concorde” droeg. Over deze zaak zijn slechts weinig gegevens bewaard gebleven. Enkele krantenknipsels vermelden wel de verkoop van vastgoed en meubilair die er plaatsvond, evenals een Italiaanse catchvoorstelling.

Later werd het gebouw het hoofdkantoor van het Kortrijks Dakpannenkantoor, onderdeel van de naamloze vennootschap Dakpannenfabriek Pottelberg – “Comptoir Tuilier de Courtrai”. In de jaren 1960 werd het Kortrijks Dakpannenkantoor verder uitgebouwd; in 1968 werd de naam gewijzigd in KORAMIC. Het gebouw werd vermoedelijk rond 1967 afgebroken.

Het woord Concorde komt uit het Frans en betekent letterlijk overeenkomst, eendracht of harmonie. De term is afgeleid van het Latijnse concordia, wat samenhorigheid betekent.

De Pont de la Concorde is een brug over de Seine in Parijs

Kortrijk Weide – Laden vlas.

Vroeger de “Gemene Weide” het goederenstation van de Nationale Maatschappij der Belgische Spoorwegen, waar opslagloodsen waren, en tevens een treinspoor voor goederenvervoer en douanezone.

Gemene Weide :

De Gemene Weide was oorspronkelijk een gemeenschappelijke stadsweide buiten de oude stadskern van Kortrijk, waar arme inwoners hun vee konden laten grazen. Daarnaast diende het terrein als bleekweide voor het Kortrijkse linnen, verbonden met de vlas- en textielnijverheid. Doorheen de eeuwen kreeg de site uiteenlopende functies: bleekvelden, pestbarakken en begraafplaatsen, een galgenveld, schuttersactiviteiten en later industriële opslagzones.