1962 – 9 juni : Gouden Bruiloft van het echtpaar Victor De Laet-Julie Meuldermans.

 

                    Victor De Laet, oud-burgemeester van Leest

“Mijn grootvader, Victor Jozef De Laet, werd te Leest geboren op 16 maart 1887.

Hij groeide op als enig kind in het gezin van Frans De Laet en Pelagie Bernaerts. Zijn peter en oom was Victor Bernaerts, pastoor te Zemst.

Victor volgde de Grieks-Latijnse humaniora in het Klein-Seminarie te Hoogstraten. Na een voorbereidend jaar geneeskunde aan de K.U.L. moest hij in 1908 noodgedwongen het landbouwbedrijf van zijn moeder, weduwe geworden, voortzetten.

In 1912 huwde hij  Julie Meuldermans, te Hombeek geboren in 1888 (tak van ‘Rettes’. Ze woonden in zijn geboortehuis in de Tiendeschuurstraat waar hun elf kinderen geboren werden.

In 1915 werd Victor de eerste kassier van de Raiffeisenkas te Leest. In 1919 zou hij medestichter en de eerste voorzitter van de plaatselijke Boerengilde worden. Ook van de Boerinnenbond was hij in 1922 medestichter. Drie jaar later richtte hij mee het Davidsfonds op te Leest. Hij was lid van de hoofdraad van de Belgische Boerenbond van 10 juli 1925 tot 22 maart 1936. Hij vertegenwoordigde daarin de arrondissementsbond van de boerengilden van Mechelen.

Zonder aan de gemeenteraadsverkiezingen van 1926 deelgenomen te hebben werd hij voorgedragen en benoemd tot burgemeester van Leest. Dat bleef hij tot na de verkiezingen van 1938. Eind jaren ’50 werd hij in de Hoge Landbouwraad bij het Ministerie van Landbouw afgevaardigde van de Provinciale Landbouwkamer van Antwerpen. Van nog meer landbouwinstanties en ook veekweeksyndicaten was hij voorzitter of lid, zelfs tot op hoge leeftijd. Hij was ook keurmeester op alle jaarmarkten in de omtrek. In 1962 mochten Victor en Julie hun 50-jarig huwelijksjubileum vieren. Acht jaar later, begin 1970, overleed Victor De Laet in zijn slaap. Hij was 83 jaar oud.

Julie stierf in 1984, 96 jaar oud.”

(Lieve Huysmans : ’t Ridderke nr.1 van 2007)

 

Johannes ‘Frans’ De Laet, de vader van Victor, werd op 6 augustus 1848 geboren op de Netelhoeve in de Bist. Zijn ouders waren neef en nicht : Jan en Mie De Laet.

Na zijn huwelijk kwam hij in de Tiendeschuurstraat wonen. Hun dochtertje Clementine stierf toen het zes jaar was, in 1886. Het jaar daarop werd hun enige zoon Victor geboren.
Frans De Laet stierf aan de gevolgen van tyfus op 25 juni 1893.

Victor Jozef De Laet werd te Leest geboren op 16 maart 1887 en overleed er op 17 januari 1970.

Julie Meuldermans was te Hombeek geboren op 24 mei 1888 en overleed te Leest op 6 augustus 1984.

“Haar eenvoud, haar zachte goedheid, haar bekommernis om anderen verwierf haar veel vrienden. Hoe dikwijls zei ze niet dat we goed moesten zijn voor elkander.

Zij was sterk in de beproeving en stelde steeds haar vertrouwen op God, geen dag ging voorbij zonder gebed.” (gedachtenisprentje)

 

Victor De Laet zie ook : 04/01/1927.

 

Foto :

-Victor De Laet, Julie Meuldermans en hun drie eerste kinderen : Pelagie met danskoord, Victor met hoepel en Jaak met raket. De foto dateert van 1917.

-Victor op latere leeftijd.

 

1962 – Mei : Fiets gestolen

            De fiets van Leestenaar Fr. Van Reeth werd gestolen in de Desiré Boucherystraat

            te Mechelen. 
    

            Ongeval

          “Bij het vervullen van zijn dagelijkse taak deed Vic Verschueren zo’n ongelukkige

            val dat hij meerdere breuken opliep en een paar maanden bedlegerig zal zijn.”

       

             Val met gevolgen

            “Tijdens de heenreis naar Hombeek door de Chiro van Leest, ter gelegenheid van

            de aldaar geplande Meivaart, kwamen er twee Chirojongens met mekaar in

            aanrijding, met het gevolg dat de burchtknaap Paul Bradt, zoon van de

            gemeentesecretaris, een beenbreuk opliep.”

 

             Aanrijding

            “Onze dorpsgenoot Geerts Jan, werd op de steenweg naar Mechelen te Heffen

            in een aanrijding met een personenwagen betrokken en liep hierbij enkele

            verwondingen op, ook zijn bromfiets moest er wat aan geloven.

            Gelukkig was alles bij mekaar genomen niet erg.”

 

            Zwaar gewond

            “Het huisgezin van de oprustgestelde onderwijzer, de heer Selleslagh, werd

            andermaal zwaar getroffen.

            Toen de zoon, Hubert Selleslagh, lid van het Milac-comité, zich naar het

            werk begaf, hing het noodlot reeds boven het hoofd.

            In de omgeving van Brussel, indien we goed ingelicht zijn, werd hij door een voor

            ons onbekende oorzaak (men zegt door een verplichtte bruuske remming) uit

            de wagen geslingerd, kwam met het hoofd op de kasseien terecht en liep hierbij

            een schedelbreuk op.

            Hij werd overgebracht naar het hospitaal te Schaarbeek alwaar hij diende te

            verblijven ter verpleging.

            Het weze ons toegelaten ons meevoelen aan zijn huisgenoten te betonen en

            samen met hen verhopen dat een spoedige gunstige kering moge intreden.”     

            (DB,nr.5,’62)

 

1962 – Zaterdag 5 mei : Een  Society Huwelijk in het dorp.

            Die dag trad Chiro-leider Louis Vloebergh in het huwelijk met  B.J.B.-leidster

            Hilda Silverans.

            In “De Band” verscheen daarover volgend verslag :

            “Zaterdag 5 mei waren de jeugdorganisaties in feest, want zij jubelden om het

            geluk dat twee jeugdfiguren tegemoet gingen.

            Beiden zouden in den echt treden en begunstigd worden door het weertje.

            Tot buiten toe weerklonken de jubelliederen van de meisjes van de Landelijke

            Jeugd en B.J.B.  bij de intrede van het jonge paar in de kerk.

            De huwelijksmis werd buiten de meisjes van voornoemde verenigingen ook

            bijgewoond door de chirojongens met vaandels incluis.

            Als assistenten van de pastoor aan het altaar de huidige proost E.H.Verbist en

            zijn voorganger E.P. Clementiaan.

            Het was een eenvoudige en aangrijpende plechtigheid.

            Toen de twee stralende wezens de kerk langzaam verlieten als man en vrouw

            zagen we menig traantje wegpinken.

            Door de B.J.B.-leidster Mariette De Prins werd een gelegenheidstoespraak

            gehouden waaruit, het kon niet voldoende gezegd worden, de dank, de

            genegenheid naar voren kwam. Ook door een chirojongen, een burchtknaap,

            werd een mooie plant aangeboden en de B.J.B.-meisjes kwamen voor de

            pinnen met een zeer schoon O.L.Vrouwbeeldje.

            En dan terwijl de orgeltonen de blijdschap ondersteunden, vertrokken

            onder grote belangstelling en sympathie twee gelukkige mensen.

            Een jongen en een meisje die het beste van hun krachten gegeven hebben,

            jaren lang, om de jeugd op te voeden, er wat van te maken en of ze iets bereikten !

            Twee voorbeelden voor de jeugd.

            Louis en Hilda, dank voor wat u beiden hebt gedaan voor uw Leestse broeders

            en zusters, vaart veilig over de golven der bruisense zee en we wensen u beiden

            een “goede vaart en behouden thuiskomst”. “     

 

1962 – Juni : Zware Val

            “Onze dorpsgenoot Louis Polfliet deed onlangs bij het naar huis komen

            met zijn bromfiets aan de Molenbeek een zeer ernstige val, en werd zelfs

            in ernstige toestand naar een kliniek te Mechelen overgebracht.

            Wanneer eerst gevreesd werd voor ernstige gevolgen dan mag nu wel

            aangenomen worden dat alles zeer goed afgelopen is en daarvoor wensen

            we hem van harte geluk...”

 

            Gekwetst

            “Het gemeenteraadslid Van den Heuvel kwetste zich bij een werk zo erg dat

            hem bijna een vinger werd afgesneden.”

 

                                   ‘Heinke van Tien’ of ‘Speleman’

“Henri Van den Heuvel werd te Leest geboren in 1916 als jongste in het landbouwersgezin Van den Heuvel – Verdickt. Hij werd leerling-muzikant in 1930 en mocht met de fanfare meespelen in 1933. Hij bleef muzikant tot 1977 en moest noodgedwongen het musiceren stopzetten omwille van een ongeval op zijn landbouwbedrijf.

‘Heinke van Tien’ heeft in zijn jonge jaren hard moeten werken omdat zijn vader vrij vlug overleed. Samen met zijn moeder moest hij het bedrijf rechthouden en hij werkte zich dan ook de ziel uit het lijf.

In 1936 hielp hij het Boerenfront oprichten en werd hij er het jongste bestuurslid. Later werd hij in opvolging van Emiel Maes voorzitter van deze vereniging.

In 1939, op de vooravond van de tweede wereldoorlog, werd hij gemobiliseerd.

In 1941 trad Heinke in het huwelijk met Francine De Hertogh.

In 1958 werd hij door het fanfarebestuur gevraagd zich kandidaat te stellen voor de gemeenteraadsverkiezingen. Hij werd direct verkozen en was vanaf 1959 gemeenteraadslid. In 1965 werd hij schepen van openbare werken en hij bleef dat tot de fusie met Mechelen.

‘Heinke’ was de ‘chef de pupiter’ van de cornetten. Hij werd op de Leest-Heide en zelfs ver daarbuiten ‘speleman’ genoemd. Vermoedelijk is hij aan deze bijnaam gekomen omdat hij vaak ’s avonds oefende en zijn cornetmuziek liet klinken over het Hertsveld. Een beetje later begon Frans Van der Auwera dan op zijn bugel te repeteren en volgden nog andere muzikanten hun voorbeeld. In de vijftiger en zestiger jaren was de fanfaremuziek op de Heide als het ware niet uit de lucht…

Heinke was en bleef vooral een ‘volksvriend’, ook toen hij in de gemeentepolitiek was gestapt. Hij kon het goed verdragen dat sommige familieleden hem ‘schepen van water en wind’ noemden ondanks het feit dat de zorg voor ‘de binnenwegen en de landbouwwegen’ één van zijn prioriteiten was, zorgde hij ervoor dat de grachten en de bermen goed onderhouden werden.

Heinke kon moeilijk tegen ruzie en tweedracht. Als er wat heibel was, greep hij op een zachte manier in zodat alles binnen de kortste keren terug in orde kwam. Toen Constant Van Alsenoy in Leest kwam wonen, werden ze direct goede vrienden. Na de repetitie, en die duurde toen tot omstreeks halftwaalf, konden ze nog uren babbelen over het werk op het veld en over de manier waarop de rechten van de landbouwers en hoveniers beter konden gevrijwaard of verdedigd worden.

Henri Van den Heuvel was ongetwijfeld een waardig en echt Ceciliaan.”

(Stan Gobien : ‘Leest in feest’)

Henri Van den Heuvel was te Leest geboren op 8 oktober 1916 en hij overleed te Bonheiden op 28 april 1987.

 

Zie ook 18/11/1982 bij zijn viering door het Boerenfront.     

 

1962 -  juni : Ongeval

            “Bij haar dagelijkse rondrit met melk werd Jozefien ‘Joske’ Van den Heuvel in haar

            auto aangereden door een bestelwagen. Enkel stoffelijke schade.”

            ‘Melkboerinneke Joske’ was een dochter van Henri ‘Heinke’ Van den Heuvel.

 

1962 – juni : Ongewenst bezoek

            “Onbekende(n) brachten een meer dan ongewenst bezoek bij Jozef Vloeberghen

            in de Scheerstraat. Er zou niets ontvreemd zijn, maar er was wel ernstige schade

            veroorzaakt aan zijn meubelen.”

            (DB,juni ’62)

 

‘Jefke’ Vloeberghen is een zoon van de gemeentewerkman Eugeen en van Rosalie Kerremans. Hij werd geboren op 16 september 1929.

Hij werkte vele jaren als paswerker in de firma Eternit te Kapelle-op-den-Bos en was gemeenteraadslid.

 

Foto’s :

-Henri ‘Heinke’  of ‘Speleman’ Van den Heuvel.

-Josephine ‘Joske’ Van den Heuvel.

-Jozef ‘Jefke’ Vloeberghen als leerling-paswerker.

-Jozef Vloeberghen als gemeenteraadslid.

 

1962 – Mei : Gouden Bruiloft familie De Smedt-Van Crombruggen

            “In ’t begin der meimaand vierden de echtelingen De Smedt-Van Crombruggen

            hun Gouden Bruiloftfeest.

            Het werd een traditionele bedoening met een dankmis gevolgd door ontvangst

            op het gemeentehuis met toespraak en overhandiging geschenk.

            De buren hadden voor een sobere maar mooie versiering gezorgd, en het

            echtpaar kreeg een mooie sprei ten geschenke.

            De viering werd bekroond met een serenade van de Kon.Fanf. St.-Cecilia.

            (DB,nr.5,1962)          

 

                                  De laatste echte dorpsfiguren.

 

Jan Baptist De Smedt, ook  “de Gielen” of “Jangske den Bakker” genoemd  en zijn

            vrouw Virginia “Virske” Van Crombruggen werden te Leest geboren.

            Hij op 23 september 1893, zij op 18 oktober 1892.

            Het waren echte dorpsfiguren. Ze woonden op het Dorpsplein, tegenover de

            herberg “De Zwaan”, de café van Emmerance van de Croes.

            “Jangske” was vanaf zijn prille jeugd  een Uilenspiegel, met zijn fratsen op de

            Leestse schoolbanken werd jaren later nog gelachen.

            Als volwassene ontpopte hij zich tot een onverbeterlijke optimist met een

            onverwoestbaar goed humeur en een grote kindervriend.

            De kinderen iets beloven was zijn lust en zijn leven.

            Paardjes, ezeltjes, koetjes, konijntjes...Jangske  zou er voor zorgen.

            Geen enkel kind heeft ze ooit gekregen want dan was het plots gestorven, het

            was gaan lopen of het had maar 3 pootjes meer...

            Toen Virske en Jangske hun trouw gingen aankondigen bij pastoor Beuckelaars

            moesten ze de pastorij langs de achterkant verlaten, ze waren volgens de

            pastoor veel te jong om te trouwen en de spelende kinderen aan de ingang van de

            pastorij moesten daar geen getuigen van zijn. 

            Het was nochtans niet van “moettes”.

            Jarenlang bakte het echtpaar brood voor zichzelf en voor anderen en voerde

            het ook uit. Later schakelden zij over op melk.

            De helft van hun leven trokken ze met paard en kar naar Mechelen.

            Jan en Virginia kregen twee zonen : Jan Baptist De Smedt junior (°Leest

            9/8/1913, +Mechelen 19/12/1981) en Albert De Smedt (°Leest 28/1/1916,

            +Brugge 8/10/2003)

 

            De leerlingen van het zesde jaar meisjesschool Leest deden in 1976 mee aan

            een prijskamp die door het ministerie was uitgeschreven. Het kwam er op neer,

            in samenwerking met de hele klas een studie te maken over de evolutie van hun

            dorp de voorbije 25 jaar. Het album van de meisjes van Leest behaalde de

            eerste prijs en één van hun rubrieken was gewijd aan :

 

            “Jangske Den Bakker

            Een paar jaartjes geleden leefde er in ons dorpje een zeer gekende volksfiguur.
            Jangske Den Bakker, zo werd hij door de mensen genoemd, was vanaf zijn prille

            jeugd al een echte Tijl Uilenspiegel. In gekke streken kon hij gemakkelijk een tien

            halen, want dat deed hij goed. Op een mooie zonnige dag had Jangske Den

            Bakker geen lust meer om te leren en hij beet een groot stuk uit zijn schoolboeken.

            De meester stond er streng naar te kijken maar Jan was hem te vlug af en de

            muizen in de klas moesten het gedaan hebben. Een muizenval stond er vlug

            maar de muizen waren er ook want de jongens van de hele klas brachten de

            volgende dag allemaal muizen mee. Ook de muizenval deed erg goed dienst.

            Maar toen er op een dag een platgereden muisje op de houten lessenaar lag had

            de meester het spelletje door. Jangske was er niet graag bij want hij kreeg

            van de stok en dat voelde je een week later nog.

            Jan werd ouder en ging steeds meer van kinderen houden.

            Hun iets moois beloven was zijn grote vreugde.

            Paardjes, koetjes en konijntjes werden allemaal beloofd, maar geen enkel kind

            heeft ze ooit gekregen want ’t was dan plots gestorven of ’t had maar 3 pootjes

            meer. Jaren en jaren gingen zo voorbij en op een mooie dag ging Jangske met zijn

            konijntjes, koetjes en paardjes naar de hemel toe. Maar bij de kindertjes blijft hij

            nog altijd bestaan.”      

 

In 1972 vierden Jan De Smedt en Virginia Van Crombruggen hun diamanten bruiloft. Op 4 mei 1972 sprak Stan Gobien, de secretaris van de fanfare St.-Cecilia, de volgende woorden uit :

 

“Beste jubilarissen,

 

Een lid van Cecilia wordt gevierd.                Niet alleen in de fanfare, ook daarbuiten

Geloof me dat ’t een feest is.                        is hij door iedereen gekend.

Vooral als ’t een paar zal zijn                       Om zijn goed humeur maar ook

dat altijd en steeds geliefd is.                      zijn fratsen zijn wereldbekend.

 

Jan De Smedt is de naam.                             Dat is toch wel een bewijs

Deze dag schijnt hem een wonder.             dat hij heel graag gezien is, 

Hij viert zijn diamanten bruiloftsfeest.      wijl zijn aard en zijn humeur

Hij verheugt zich dan ook bijzonder !        zo stralend bovendien is.      

 

En Virske zijn lieve vrouw,                            En is er ergens een goed glas bier,

is even fier als hij.                                         dan heeft hij ’t rap geroken,

Geloof me, dat ’t haar heel wat doet.       en  weet U nog, t’is kort geleën

Ze is dan ook even blij.                                dat hij zijn been heeft gebroken.

 

Met Leest vergroeid, allebei.                        Maar dat is alweer voorbij

Behoren ze bij elkander !                              Waarmee iedereen content is

Vraagt ge Jan : ‘Hoe is’t met Virske ?’            terwijl een gebroken been

dan zegt hij : ‘k’ben stapel van d’r !’             nog geen gebroken vent is.

 

Ze hebben voor elkaar geleefd.                    En nu vieren wij het jubileum          

Niets kon hun geluk verhinderen.                 van zestig huweljksjaren.

Samen hebben ze gewerkt,                           Zestig jaren hebben ze nu al

Samen hebben ze kinderen.                          met hun huwelijksboot gevaren.

 

Jan De Smedt is een man,                             Virske voer dapper mee.

die ’t leven wist te leven !                             Geen tegenslag kon hen hinderen.

En als Ceciliaan, heeft hij                              Zij hees de zeilen…klom in ’t want…

ook zijn beste krachten gegeven.                  Voor haar man en haar kinderen.    

 

Hij houdt ook veel van muziek.                     En vandaag hebben we slechts één wens:

Plezier ! Dat is je ware !                                Dat God u moge sparen.

Hij is zijn hele leven lid                                  U beiden en uw ganse kroost

van  St.-Cecilia, dé fanfare.                           voor ons lang mag bewaren.

 

En als oudste Ceciliaan,                     En dat nog een feest eens komt.

is hij onmisbaar voor de leden.         Dat we allen hier zijn

Zo is hij nu…vandaag de dag…          en dat we op U allebei

Zo was hij in ’t verleden.                   dan nog dubbel zo fier zijn.

 

Voor de fanfare staat hij pal.                        Dat U dan 65 jaar zult zijn getrouwd

Daar wist hij voor te werken.                        en men juicht langs alle kanten.

En waar het nodig was, wist hij         Dat dan Uw beider huwelijkskroonx

te ondersteunen en te sterken.         zal zijn versierd met BRILJANTEN !”

 

Tekst : Stan Gobien. 

 

            Jan Baptist De Smedt overleed te Leest op 23 augustus 1974.

            “...wij hebben hem gekend als een zeer actieve persoon, die zelfs tot op hoge

            ouderdom geen rust kende maar vol levensmoed onder ons leefde.

            De plichtsgetrouwheid, de zorgzaamheid die zijn leven droeg, de kinderlijke

            goedheid, de hartelijkheid, de rechtvaardigheid, waarmee hij zijn medemensen

            benaderde, het diep geloof dat al zijn levensdagen heeft getekend, waren de

            stille getuigen van een mens die zich in Gods handen geborgen wist...”

            dixit zijn doodsprentje.

            Virginie Mathea “Virske” Van Crombruggen overleed te Leest op 21 februari

            1979. (zie ook mei 1972)

Foto’s:

-Jan ‘Jangske’ De Smedt en Virginia ‘Virske’ Van Crombruggen met hun zonen Jan en Albert.

-De laatste echte dorpsfiguren : Virske en Jangske.

-Dit behoeft geen woorden voor zij die hem gekend hebben…

 

1962 – 25 februari : Wafelslag van de Landelijke Jeugd.

            Geen klein karweitje dit jaar voor de Madeliefjes, niet alleen door het gewicht

            van de volle zakken, maar vooral door de ongenadige februarivorst, gepaard met

            wind- en sneeuwvlagen.

            De pastoor kreeg medelijden met de Zonnebloemen die na het lof nog met

            zware vrachten naar Bist, Heide en Alemstraat moesten.

            Hij schoot hen te hulp met zijn nieuw “Renaultje”.  

 

1962 – 25 februari : Arbeid Adelt

            De geplande jaarlijkse muziekavond op 25 februari ging wegens onvoorziene

            omstandigheden niet door en werd vervangen door een bal gevolgd  van een

            tombola bij Apers, café Zennebrug.

            Er was een flinke opkomst.

 

1962 – Maart : Aanrijdingen

            “In de loop van maart had er een aanrijding plaats. Ditmaal was onze

            dorpsgenoot C. De Prins het slachtoffer. Gelukkig was er enkel stoffelijke

            schade. Hetzelfde gold voor de Leestenaar V. Selleslagh.”

 

            “Op Schonenberg te Mechelen kwam onze dorpsgenoot Peeters Jan terecht tegen

            een personenwagen, die na te hebben stilgestaan bij het naderen van de

            bromfietser, rechts afzwenkte. Gelukkig  bezeerde Peeters zich niet te ernstig.

 

            “Een aanrijding deed zich voor te Mechelen tussen Mannaerts uit Mechelen en

            Vloebergh Jan, uit Leest.

            Zijn broeder Lodewijk die eveneens in de wagen had plaats genomen, werd licht

            gewond. Gelukkig liep alles niet kwaad af.

            Een tweede aanrijding had plaats op de steenweg op Antwerpen te Mechelen,

            tussen onze dorpsgenoot Polspoel Fr. En een personenauto.

            De wielrijder werd gewond.”

            (DB,maart 1962)

 

1962 – 11 maart : Ongelukkige val

            “Zondag 11 maart l.l. wanneer de genaamde Scheers J., op weg was naar zijn

            werk, gleed hij uit met zijn bromfiets en viel ten gronde.

            Resultaat : sleutelbeenbreuk.”

 

1962 – 11 maart : Gewestelijke Kultuurdag van de B.J.B.-meisjes

            Elke afdeling van het Gewest diende via een gedicht, een voordracht, zang

            of dans een onderwerp uit te beelden. De groep uit Leest koos voor ‘Vlaanderen’.

            Daarvoor hadden ze ‘Lamme’, ‘Tijl’ en ‘Nele’ uitgedost in hun specifieke kledij.

            Van de jury kregen ze een gemeend ‘proficiat’ toegemeten.       

 

            Op de ‘feestvergadering’ van de B.J.B.-meisjes werd Hilda Silverans gevierd.

            “…de verdienstelijke en zo geliefde leidster van de Madeliefjes was dit gegund.

            Het groot aantal aanwezigen toonde ruime sympathie voor leidster Hilda, en

            er werden liedjes gezongen, gedichten voorgedragen en een luisterrijke brief

            kwam als slot. Er wordt wel eens beweerd dat het ‘geschrevene’ blijft  maar dat

            kan ook ook waar zijn voor het ‘gezegde’. Dat heeft Hilda nu kunnen ervaren

            tijdens het voorlezen van een huldebrief. Een kaartje werd aangeboden met de

            handtekeningen van de aanwezigen, medevierders, waarop volgende tekst :

            ‘God plantte U als edelweiss op d’ oude rotsen van zijn volk, opdat de mensen

            die U vinden, een spoor ontdekken van zijn schoonheid nog hoger zouden klimmen

            tot zij belanden in de mateloze ruimten van zijn volkomenheid.’       

            De Band 1962 (enkel jaartal bekend). In hetzelfde verslag  werd volgende oproep

            gedaan : ‘…Lezers, zo gij een naaimachien hebt staan dat ge niet gebruikt omdat

            het kapot is of omdat ge er twee hebt, zeg het aan ons. De BJB neemt het over,

            maar betaalt niet meer dan 200 frank. (M.D.P.)

 

1962 – 18 maart : Schoolfeest meisjes

            Op zondag 18/3 ging dit feest door in de parochiezaal. De opkomst was

            overweldigend.

 

1962 – 25 maart : Rust Roest bracht “Leontientje”.

“Ter gelegenheid van het 40-jarig bestaan werd een herdenkingsavond gehouden.

De keuze was gevallen op “Leontientje” van Felix Timmermans.

Rust Roest mocht andermaal op een zeer ruime belangstelling bogen, wat eens te meer bewijst dat zij aller sympathie geniet.

Moet het nog gezegd dat het zeer schone, indrukwekkend toneelwerk “Leontientje” een der mooiste is om zijn “eenvoud” en “betekenis”.

De opvoering ervan heeft het eens te meer bewezen, en zonder aarzelen mag onderlijnd worden dat de schare speelsters en spelers er in gelukt zijn er  een werkelijk “cachet” aan te geven.

Leontientje, vertolkt door A. Polfliet  mag als zeer geslaagd genoemd worden.

Het was wel gewaagd deze zware brok op haar schouders te torsen, maar niet alleen wist zij haar rol op degelijke wijze te vertolken maar naar behoren te beleven.

Als figuur was zij als uitgeknipt (?) en dan ook een hartelijk proficiat mag haar toegezonden worden. Met volharding zal zij nog schone resultaten bereiken.

A. Hellemans was toch wel de gedroomde pastoor uit de bloeiende Wijngaard. De toneelliefhebbers weten maar al te best dat deze toneelleider over uitzonderlijke talenten beschikt.

L. Hellemans vertolkte de reuzerol van Isidoor en op welke wijze. Kon het beter ?

Op zeer korte tijdspanne heeft hij bewezen over acteurstalent te beschikken en dat beloofd voor de toekomst.

Ook de andere rollen werden op degelijke wijze uitgebeeld door F. Van Neck (de vader), Hubert Selleslagh (Van Mol) en Denise Leukemans als een beste Sophie.

De Speelman en Dokter werden allebei behartigd door E. Beterams, de eerste inzonderheid als een pareltje voorgezet.

Ook uitspraak, stembuiging en algemeen spel was van de bovenste plank.

Zulks toont aan dat Rust Roest over een goede schare beschikt, een groep die niet alleen aan toneel doet uit vermaak, maar voor eigen ontwikkeling.

Dus alle lof voor regie en het ensemble.

Spijtig mag het toch genoemd worden dat van de “gebeurtenis” 40 jarig bestaan als

“herdenking” of “viering” niets te bespeuren viel, wat organisatorisch toch niet moeilijk moest zijn.

Ook een feestelijke uitdrukking draagt bij tot het gehele !

Moge Rust Roest ons nog vele avonden voorbehouden !!”

(DB,april 1962)

 

1962 – April : Nieuwe dirigent bij Arbeid Adelt

            De heer Van der Taelen die als muziekbestuurder ontslag had genomen werd

            vervangen  door de heer Geets uit Leest.

            (DB,april ’62)

 

1962 – 1 april : Jaarlijks kunstconcert van St.-Cecilia

            Dit onder leiding van Rik De Bruyn en samen met het Cecilia-zangkoor.

            Speciale gast : de T.V.-vedette Theo Van den Bosch.

            Inkom : 25 frank.

 

1962 – 15 april : Grote Filmavond georganiseerd door de N.S.B afdeling Leest.

            Locatie : zaal bij weduwe Huybrechts.

 

1962 – 22 april : Diefstal van rattenfuik

            Victor Huysmans uit Kapelle-op-den-Bos, muskusrattenvanger voor het

            Ministerie van Landbouw deed een klacht van de diefstal van een fuik

            die hij in de Molenbeek op het Hertsveld had geplaatst.

            (VVH) 

 

1962 – 24, 25 en 26 april : Retraite Eucharistische Kruistocht

            “Op deze drie dagen zal er voor de aangeslotenen bij de Eucharistische

            Kruistocht een halfgesloten retraite te Mechelen gedaan worden.

            Het vervoer  ’s morgens en ’s avonds wordt verzekerd door de inrichters

            en dit onder “geleide”.

            Een bijdrage van 30 frank plus een kleinigheids voor vervoer wordt gevraagd.”

            (DB,1962,Februari)

            De Zusters Annunciaden van Leest (ook november 1953)

            De zusters Annunciaden van Huldenberg kwamen zich in 1938 te Leest

            installeren, in hun nieuwe klooster naast de meisjesschool.

            Voordien reeds stonden ze hier in de klas, sinds 1932, in de schoollokalen die

            ze hadden laten optrekken.

            In september dat jaar hadden ze een bewaarschool opgestart. Er was toen nog

            onvoldoende geld voor de bouw van een klooster en de eerste zusters, Gonzaga

            (°Ravels 13/1/1893) en Wivina, verbleven in het klooster van Hombeek.

            Ze namen elk een kleuterklas voor hun rekening.

            In 1937 werd een aanvang genomen met de bouw van hun Klooster,dat ze in 1938

            zouden betrekken.

            In 1933 werd er een leerkracht ziek in de bestaande lagere meisjesschool

            en toen die ontslag nam, kwam er een zuster in haar plaats : zuster Alberica,

            (°Bierbeek 4/11/1893) die eveneens te Hombeek verbleef. Tot in 1938 zou deze lieve

            zuster samen met de twee kleuterleidsters elke dag  te voet de afstand Hombeek-

            Leest en terug afleggen. Met veel geduld zou zij de kinderen jarenlang de eerste

            beginselen van de lees-, schrijf- en rekenkunst bijbrengen.

            Rond Pasen 1937, toen een andere leerkracht van de lagere meisjesschool

            op pensioen ging, werd die vervangen door een tweede zuster, Virginie (°Merksem

            8/12/1895), die nog een tijdje met de andere zusters te Hombeek zou verblijven.

            In september 1937 werd zuster Wilfrieda aangesteld tot overste van het klooster

            te Leest.

            Van 1941 tot 1943 was zuster Emeria kleuterleidster.

            Ze werd vervangen door zuster Annunciata (°Antwerpen 3/12/1911).

            Op 6 januari 1938 , ruim 5 jaar nadat de eerste zusters hun bewaarschool openden,

            was het nieuw gebouwde klooster bewoonbaar en werd het door 5 zusters

            betrokken. Later, in 1944, werd er een 6^de zuster als hulp aan de groep

            toegevoegd : zuster Tarsilia.    

            In september 1959, n.a.v. het ontslag van zuster Virginie, kwam zuster Michelina

            (Leonie ‘Nieke’ Verstappen, °Geel 06/10/1900, + Geel 13/02/1982) naar Leest.

            “…onverwachts is zuster Nieke van ons heengegaan. Geheel in haar stijl. Stilletjes

            en onopgemerkt bewoog zij in ons midden. Onopgemerkt is zij heengegaan, in haar

            slaap ontslapen. ’t Was zeker de eerste keer dat ze iedereen hier deed opkijken.

            Thuis had zij het al geleerd, dat het leven een weg naar God is. Haar thuis was

            als zovele andere in de ‘vrome Kempen’. Hebben de meesten van ons die niet gekend ?

            Een kroostrijk gezin, stille en rustige mensen eenvoudig maar tevreden met elkaar,

            één aan de arbeid en één in het gebed. Want zo lang en zwaar kon de arbeidsdag

            niet zijn of in de avond, voor het slapengaan werd alles en iedereen stil. Dan werd er

            gebeden. Dan werd het huis een heiligdom. Wij hoeven de ogen maar dicht te doen en

            nog zien wij het beeld van vader en moeder zoals zij thuis baden, nog horen wij de

            biddende stemmen gaan door de huiskamer, nog zien wij het kaarslicht flikkeren in de

            halve duisternis en nog zien wij van alle kanten de heiligen vanuit hun vergulde lijst

            op ons neerkijken en meebidden.

            …

            Geen wonder dat in zulke gezinnen de kinderen opgroeiden tot diepgelovige mensen

            en dat vele priester- en kloosterroepingen er hun voedingsbodem vonden.

            Twee priesters en drie religieuzen, zoals bij zuster Nieke thuis, dat is toch een

            ongewone weelde.

            …”

            (Zusters Annunciata en Adelwina in DB van maart 1982 nav het overlijden van hun

            Medezuster).

            Onder het beleid van zuster Michelina werd, in samenwerking met de gemeente, de

            schoolbus Ingelegd. Gevolg : een grotere bloei voor de school.

            (DB,1973)

            Bij het “herstructureringsplan” der zusters Annunciaden, werd die school en

            het klooster in 1973 overgenomen door de parochie.

            De drie laatste zusters : Michelina, Annunciata en Adelwina verlieten Leest

            om hun splinternieuw rusthuis in Hadschot (Geel) te vervoegen.

            (LG,blz.159) 

 

            Op 12 juni 2003 overleed zuster Adelwina (geboren te Geel op 7 december 1918 als

            Rosa Mols),in haar slaap,op 85-jarige leeftijd. Ze had er 55 jaar kloosterleven opzitten.

            Te Leest was ze door generaties kleuters en lagere-schoolmeisjes beter gekend

            als de zuster van de keuken. Ze was een harde werkster : wassen, plassen,

            schrobben, schuren, koken en de tuin, ze deed het allemaal zelf. Jarenlang.

            Reeds vroeg weeskind werd ze opgenomen in het kindertehuis bij de zusters

            Anunciaden in Geel en bleef er tot haar 21^ste jaar.

            Daarna ging ze werken, het waren de oorlogsjaren, op de boerderij en in de

            kinderkribbe bij de gasthuiszusters. Eerst op haar 27^ste jaar trad ze binnen in

            het klooster van Huldenberg. Te Leest zou ze 21 jaar lang verblijven.

            (Kerk en Leven, 16/7/2003) 

 

                                      De Zusters Annonciaden

In 1787 stichtte pastoor De Clerck de ‘Schoole van Bermhertigheyt’ te Veltem.

Hij was een charismatisch man, die aangegrepen door de armoede van de bevolking, iets wilde doen voor de onwetende kinderen en de zieken van de parochie. Tijdens een eucharistieviering op Drievuldigheidszondag zou hem ingegeven zijn dat hij drie kloosters moest bouwen. Voor de eerste vier juffrouwen schreef de pastoor eigenhandig een regel, een manuscript dat nog altijd in Veltem bewaard wordt.

Deze eerste zusters waren nog niet als religieuzen erkend. Pastoor De Clerck zal pas in 1816 kloosters stichten in Reninge (zijn geboortedorp) en in 1824 in Buken.

Door een decreet van kardinaal Sterckx, aartsbisschop van Mechelen, werden de ‘Vrome dochters van de scholen van Bermhertigheyt’ in 1833 erkend als zusters Annonciaden of Annunciaden. Die orde was niet onbekend in ons land. Het is een contemplatieve orde die in 1502 in Frankrijk gesticht was door Jeanne de Valois, de oudste dochter van Lodewijk XI.

Voor de Franse Revolutie telde deze orde meer dan 50 kloosters in Frankrijk, Vlaanderen en Duitsland. Momenteel bestaat van de orde nog het monasterium ‘Magnificat’ te Westmalle. Uit de lokale statuten van pastoor De Clerck en de Regel van de Orde kwam een nieuw type van religieuzen tot stand : de Apostolische Annonciaden of Annunciaden met een zeer oprechte spiritualiteit.

‘De eigenheid van onze regels is het zich eigen maken van Maria’s denken, zeggen en doen zoals in het Evangelie beschreven staat. Dit houdt de streefnorm in, in Maria getransformeerd te worden. Wie een zuster Annonciade ziet, zou Maria moeten zien’, vertelde zuster Reinhilde, overste van het moederhuis te Veltem in 1983 (13 april) aan een journalist van Gazet van Antwerpen ter gelegenheid van de 150^ste verjaardag van de zusters Annonciaden. 

 

Bijgevoegd :

-De zusters leefden mee met het wel en wee van de dorpsbewoners.

-Het kloostergebouw van de Annonciaden in Huldenberg.

 

1961 – 2 juli : Huldiging Meester Huysmans en leerlingen van 6^de leerjaar

            Naar aanleiding van de prestaties in de kantonale prijskamp te Mechelen, behaald

            door leerlingen van het 6^de leerjaar van meester Huysmans, werden enkele

            leerlingen en hun meester door het gemeentebestuur ontvangen en gehuldigd.

            De burgemeester sprak zijn dank uit tot het onderwijzend personeel en inzonder

            de titularis van het 6^de studiejaar meester Constant Huysmans. Hij dankte de

            leerlingen en drukte de hoop uit dat zij op de ingeslagen weg verder zouden gaan.

            Vervolgens dankte schoolhoofd Meyers meester Huysmans voor zijn inzet

            waarop deze laatste de bal terugkaatste en er aan toevoegde dat de leiders niets

            kunnen bereiken als de volgelingen niet mee willen en dat in de eerste plaats de

            gevierde leerlingen zelf dienden vernoemd om de betoonde wilskracht en om het

            bekomen resultaat.

            De pastoor sloot zich hierbij aan waarna de geslaagden naast hun behaalde

            diploma een woordenboek van Kramer mochten in ontvangst nemen.

            (DB, nr.6,1961)      

 

                                                   Meester Huysmans

 

“Constant Huysmans trad te Leest in dienst in 1938 : ‘Ik ben zogezegd een product van eigen bodem, zo zegt hij zelf, want ik ben hier geboren (1915) en heb leren lezen bij meester Hellemans en toen die soldaat was, heb ik nog les gekregen van Maria Rheinhard. Bij meester Selleslagh heb ik nadien het sentimentele gedicht geleerd : Hij trok het schuifken open…en er vele plezante uren beleefd. Daarna heb ik het vijfde en het zesde leerjaar gedaan bij meester De Leers en het romantische gedicht opgedreund : De kapitein en zijne moeder… We kregen er ook dikwijls plezierige zangles van de meester met vioolbegeleiding. Ik ben al die mensen hiervoor nog dankbaar. Ze hebben me een gezellige Leestse vorming meegegeven, gezonde principes en voldoende basiskennis om later het onderwijzersdiploma te behalen…’

Stan Huysmans begon zijn loopbaan aan het college van Vilvoorde. Hij werd er in 1937 vast benoemd. Het jaar daarop werd aan de jongensschool te Leest een vierde-graadklas toegevoegd. Hiervoor werd meester Huysmans als klastitularis aangesteld, daar hij een diploma bezat van technisch leraar algemene vakken. Toen na 1945 meer en meer leerlingen na het zesde leerjaar overgingen naar het middelbaar onderwijs, liep de vierdeklas te Leest geleidelijk leeg en toen kreeg Stan Huysmans het vijfde en zesde leerjaar toegewezen. Met dit voltallige zesde leerjaar deed hij elk jaar met succes mee aan het kantonaal examen voor het diploma einde lagere studies. Hij kreeg dan ook een verdiende hulde toen hij in 1971 op pensioen ging. Sinds 1966 was hij hoofdonderwijzer.”

(LG,blz.151)   

 

Constant  Huysmans was ook kantoorhouder van de Raiffeisenkas

Hij was te Leest geboren op 22 april 1915 en overleed te Duffel op 13 juli 1988.

“Danken wij de Heer om wat hij geweest is als echtgenoot en vader, als collega, onderwijsmens en schoolhoofd, als vriend en stille raadsman.”

Stan Huysmans was gehuwd met Julia De Laet (°Leest 18/4/1918,+Leest 16/4/2008)

die hem vier kinderen schonk : Lieve, Vera, Rudi en Marleen.

 

Foto’s :

-De zeer polulaire meester Huysmans.

-Bewoners van de ‘Morgenster’.

-Hun woning in de Kouter.

-Advertentie in De Band.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                              

1961 – 30 april : Vriendenconcert St.-Cecilia

            “In samenwerking met de muziekkorpsen van Kalfort, St.-Cecilia van Heffen en

            de beroemde fanfare uit Itegem werd na de wijding van de Grot een

            vriendenconcert gegeven in de zaal van weduwe Huybrechts.” (DB, mei 1961)

 

1961 – 13 en 14 mei : Te Voet naar Scherpenheuvel

            Er waren 55 deelnemers, 16 ervan van het vrouwelijk geslacht.

            Vertrek om 4 uur aan de Sint Annakapel.

 

1961 – 22 mei : “Naar jaarlijkse gewoonte ging de processie uit op maandag j.l.

            Dit jaar was ze schoner dan anders, in ’t bijzonder vielen”de matroosjes”

            op en de “Plechtige kommunicanten in ’t wit.” (DB, juni 1961)

 

                                              De processies in de twintigste eeuw

 

“In de twintigste eeuw waren de drie grote processies –op Sacramentsdag, op Tweede sinksendag en op Rozenkranszondag – optochten geworden met bijna altijd dezelfde groepen in bijzondere klederdracht én met de beide fanfares. De rondgang begon na de hoogmis, dus ca. kwart na tien, terwijl de zware klok geluid werd.

In 1968 probeerde men een processietocht langs de Kouter en de nieuwe wijk maar dat voldeed niet. De parochieraad wou daarom terug naar de vroegere regeling. Maar ook dat zat er niet in en een precessierestant ging voor het laatst uit in 1969.

De eerste en derde keer ging de processie langs de Dorpsstraat, de Vink- en Scheerstraat (nu: Ten Moortele)) weer naar de kerk. Aan de Sint-Jozefskapel werd de zegen gegeven met het Heilig Sacrament terwijl het beeld van O.L.Vrouw rustte op een tafel ernaast. De kapel zelf en de plek errond waren vooraf opgepoetst door de buren.

De tweede doortocht vertrok langs de Scheerstraat en ging via de Vink- en Molenstraat weer naar de kerk. Dit keer gebeurde de zegening aan de Apolloniakapel waar ook een tafel klaarstond en de omgeving opgekuist was, weer door de buren.

Waar de processie voorbijkwam, brachten de bewoners een passende versiering aan.

’Ofwel, zo schreef Ward De Kempeneer, werd de vensterdorpel met een mooi wit geborduurd kleed afgedekt en werd er een heiligenbeeld geplaatst met brandende kaarsen, ofwel werd een tafel geplaatst, eveneens versierd met kaarsen en bloemen.’

En verder : ‘De straten werden speciaal mooi gemaakt en met wit zand bestrooid.’

Georges Herregods beschreef de processie zo : ‘Met statige stap en begeleid door de dorpsfanfare, met geflapper van kleurige vlaggen en het getrappel van onrustige paarden, en met een weelde van maagdekes, engelkes, paters, heiligen en martelaren, elk met zijn gevolg. De straten waren één bloemtapijt. Laatst van al kwam de ‘hemel’ met de pastoor in zijn beste gewaad die ‘ons Heer’ droeg, geëskorteerd door de kerkmeesters met hun glimmende koperen lantaarns. Op die momenten stond de wereld en de tijd voor een paar uren stil.’

 

Kleinere processies

Behalve de grote processies door het dorp waren er nog de meerdaagse KRUISPROCESSIES langs de velden en de maandelijkse processie in de kerk met het H. Sacrament.

Kruisprocessies

Een kruisprocessie hield men viermaal per jaar op de zgn. ‘kruisdagen”. Allereerst op de drie laatste dagen voor O.H.Hemelvaart. Ze trok over landwegen en was bedoeld als een smeekgebed om zegen over de velden. Men hield ze ’s morgens na de eerste mis : ‘zonder het Allerheiligste, (de priester) in paarse gewaden, het kruis voorop; gezongen (werd) de litanie van alle heiligen, met de smeekbeden of rogationes.’ Zingend en biddend stapten de deelnemers mee in gewone kleding. Al in 1686 bestond in Leest ook de gewoonte een kruisprocessie te houden op 25 april (Sint-Marcus) de vierde kruisdag.

De Fransen verboden op 30 april 1796 de processies op de kruisdagen. Nadien gingen ze weer uit. Tot, na jaren (ca. 1970 ?) die praktijk wegviel.

Vanaf 1987 werd opnieuw en voor het eerst één jaarlijkse kruisdag gevierd. In het parochieblad werd dit zo aangekondigd : ‘hiermede willen we u in kennis brengen om het terug invoeren van de Kruisdag mee te maken op zaterdag 23 mei a.s. Samenkomst om 20 u. bij Vic De Laet, Tiendeschuurstraat. Na een processietocht door de velden wordt een eucharistieviering opgedragen in de schuur van Vic De Laet. Wij hopen dat u dit nieuw initiatief ten zeerste op prijs zult stellen.’ En de week nadien werd er aan toegevoegd : ‘door uw aanwezigheid.’

Wat toen werd aangezet, bleef bestaan tot in 2007.”

(Wilfried Hellemans : ‘De Sint-Niklaasparochie in Leest’.)

 

1961 – 2 juni : De Koninklijke Fanfare Arbeid Adelt trad op in het Hombeekse Expoel

            kasteel ter gelegenheid van een huldebetoon aan baron de Meester de Ravestein.

            (KH)

 

1961 – Juli – De Band nr. 7 : Ongeval

            “Op de hoek van de steenweg op Battel en de Koningin Astridlaan te Mechelen

            werd onze dorpsgenoot Neutkens het slachtoffer van een aanrijding.

            Hij werd ter verpleging weggebracht evenals de duozitster die erger zou

            gekwetst zou zijn.

 

            Mededeling

            Onze dorpsgenoten Mevr I. Vloeberghen en mejuffer Clara De Rooster werden

            in een kliniek opgenomen. Wij (noot : de redactie van De Band) wensen hen

            beiden een spoedig en volledig herstel toe.

            In het nummer van “De Band” van augustus kwam er een rechtzetting :

            “...overbrenging van Clara De Rooster naar een kliniek.

            Hieromtrent werd een vergissing begaan. Wij zijn gelukkig te kunen mededelen

            dat alles zich bepaalde tot een zware ongesteldheid die weliswaar geneeskundige

            zorgen vereiste. De herstelling was in snel tempo bereikt.”

 

Foto’s:

-De processie begin twintigste eeuw. De stoet bevindt zich in de Dorpsstraat, achteraan zijn huizen van de Vinkstraat zichbaar.

-Eind jaren ’50. Centraal in beeld : Yvonne Van Hoof.  

 

De Grot inspireerde dorpsgenoten tot het plegen van poëzie. Hierna Kamiel De Wit :

 

De Grot

 

Ze staat er, los van ’t gewone leven :

Uw stappen doen de stilte beven

als ’t vallen op het zachte mos

van droge blaren in een heel stil bos.

Er pinken lichtjes die hun gloed

zacht schijnen laten in de schemergolven

en in ons soms zo zwaar gemoed

 het groot mysterie voelen doet

 waarin de waarheid ligt bedolven.

Mocht het de Moeder Gods behagen

want mensen voelen zich zo klein

 en houden nimmer op met vragen :

 ieder heeft daarvan zijn eigen refrein...

            Kamiel De Wit 1961. 

 

            Onze Grot

 

Ze staat er, stil en niet zo klein,

tussen kastanje en dennenbomen,

met willekeurige en ongevormde lijn

als wilde ze half verdoken zijn,

toch wenkt ze ons om nader te komen,

’t is alsof, van ’t gewone leven los,

daarrond stillen geesten zweven,

zoals het vallen in een heel stil bos,

van droge blaren in het zachte mos.

uw stappen doen de stilte bevel,

en pinken lichtjes die hun gloed

’s nachts schijnen laten in de schemergolven

en in ons soms zo zwaar gemoed

het grote misterie voelen doet

waarin de waarheid ligt bedolven.

Maar als we dan ons zielenklacht

Aan wie hier woont gaan mededelen,

Dan is het of een engelenmacht

Ons meeste zorgen weg komt helen,

Grot, O Grot, wij versieren u zo zeer

Omdat hier de Moeder van onze Koning

Voor ons maken meer en meer

Het genadeoord van onze lijdenswoning.

     Kamiel De Wit. (jaartal onbekend)

 

Twee jaar later werd er een tekst geschreven op het ‘te Lourdes op de bergen’ en werd er in oktober elke zondag een rozenhoedje gebeden.

 

Lied van de Grot

Te Leest in de Kouter, daar bouwden z’een grot.

Gewijd aan Maria, verkoorne van God.

Ave…

Gewillige geburen, die deden het werk,

We vragen Maria, maak onze zielen sterk.

Ave…

Eenieder die nadert blijv’hier even staan.

En bidt Weesgegroetjes aleer voort te gaan.

Ave…

Geef troost, lieve Moeder, aan ieder die ’t vraagt

en help ons in alles, O heilige Maagd.

Ave…

Wij wensen uw zegen en uw gena,

dat gij hier moogt blijven en ons nooit verlaat.

Ave…  

 

Foto’s :

-Na de inhuldiging op de pastorij, van l. naar r. : Louis Verbruggen, pater Lucas

(Kapellen), Frans Moyson, Florentine Moyson, Deken De Backer, Jef Leemans, Modest Van Steenwinkel, pastoor Coosemans, Jan Ceulemans, pater Selleslagh, Pater Clementiaan, een Afrikaan die mee was met pater Selleslagh, Kamiel De Wit, Frans De Prins en Louis Solie.

-De Grot anno 2002.

1961 – 1 maart – De Band : Omhalen “stoelgeld” in de kerk storend tijdens preek.

            Op Verzoek.

            “Het is niet de eerste maal dat ons gevraagd wordt de welwillende aandacht

            van de bevoegde overheid te vragen en te vestigen op het feit dat het omhalen

            van het “stoeltjesgeld” onder de preek zeer storend is voor de aanwezigen

            in de kerk.

            Men voegde er aan toe dat een “preek” toch wel een godsdienstonderrichting

            is, bestemd voor de gelovigen, waarvan in de huidige omstandigheden veel van

            teloor gaat.

            Het zal zeker ook niet plezierig zijn voor de omhaler zelf (noot : Georges Gobien).

            Anderzijds wordt er op gewezen dat zulks vroeger ook gebeurde, en juist om het

            storende ervan, werd de geldomhaler verzocht het stoelgeld om te halen voor

            en na de preek..”  

 

1961 – 4 maart : Bericht aan de inwoners-  Huisvuil

            “De burgemeester der gemeente Leest, heeft de eer aan de inwoners ter kennis

            te brengen dat vanaf zaterdag 4 maart 1961, voor het afhalen van het huisvuil

            over het ganse grondgebied der gemeente zal gezorgd worden.

            Het afhalen zal geschieden om de week elke zaterdag. Het bruto gewicht (bak met

            afval gevuld) mag niet meer dan 35 kg bedragen.

            De vuilnisbakken dienen van stevige handvatten te worden voorzien, de emmers

            van een goed hengsel.

            De vuilnisbakken moeten, de dag dat de afhaling geschiedt, door de inwoners zelf

            zo dicht mogelijk bij de openbare weg worden neergezet, zonder dat ze echter een

            hindernis mogen vormen voor het verkeer. Zij mogen niet langer dan één uur na

            het afhalen van het huisvuil blijven buitenstaan.

            Het is verboden in de vuilnisbakken om het even welk voorwerp te stoppen dat

            gevaar voor verwonding of besmetting van het personeel van de reinigingsdienst

            kan opleveren. Zo is het streng verboden in de bakken buitengebruik gestelde

            electrische buislampen zogenaamd T.L.-buizen te leggen.

            Deze en alle andere kwetsende voorwerpen, dienen aan het personeel van de

            reinigingsdienst persoonlijk ter hand gesteld, zorgvuldig ingepakt en gebeurlijk

            met opschrift T.L.-buis.

            Hopende, geachte inwoners, dat deze dienst u ten volle zal bevredigen en u

            bovenstaande onderrichtingen zult in acht nemen, groeten wij u zeer;

                   Hoogachtend, de Burgemeester,

                  (get.) E. Verschueren. (DB-1961)

 

            Voordien brachten de mensen hun huisvuil zelf naar het “stort”.

            Voor de mensen van het dorp was dit gelegen in de Molenstraat aan de beek,

            tegenover het St.-Apolloloniakapelletje. Een plaats die krioelde van de ratten. 

 

1961 – 12 maart : Loopwedstrijd

            Op zondag 12 maart had op het terrein van het patronaat een loopwedstrijd plaats

            die werd ingericht door de B.J.B. De wedstrijd kende een welverdiende opkomst.

            Winnaar werd Marcel Van Hoof uit de Scheerstraat voor Dubin uit Blaasveld.

 

1961 – 19 maart : Muziekconcert Sint Cecilia

            Onder leiding van H. De Bruyn en samen met Ste Ceciliakoor.

            Ze brachten o.a. “De Blauwe Donau” van Strauss en “Het Slavenkoor” van Verdi.

 

1961 – 26 maart : Jaarlijks Concert Arbeid Adelt

            Locatie : parochiehuis. Muzikale leiding : dhr Van der Taelen.

            Gastoptreden van zustervereniging K.Fanfare St.-Cecilia uit Heffen.

 

1961 – Zondag 9 april : KWB Voordracht : “Het Sacrament van het Huwelijk

                                       en het Huwelijksleven”

            Gegeven door de E.H.De Keersmaecker, professor aan het College te Boom.

            Deze voordracht was voorbehouden voor leden van meer dan 21 jaar.

 

1961 – 30 april : Inhuldiging “Lourdesgrot” Kouter

            “Een verheugend nieuws voor iedereen is wel, dat dankzij het

            volhardingsvermogen van meerderen onzer dorpsgenoten de inhuldiging ervan

            bepaald doorgaat op zondag 30 april.

            Onmiddellijk na het Lof zullen, naar we konden vernemen, al de parochiale

            organisaties stoetsgewijs, met het beeld bestemd voor de grot, opstappen naar de

            Kouter, alwaar dan de wijding en andere daaraan verbonden plechtigheden

            zullen plaats hebben.

            De beide muziekmaatschappijen verlenen hun welwillende medewerking aan deze

            gemeente-plechtigheden.

            De, door E.P. Clementiaan zo betrachte Lourdesgrot, zal voor onze gemeente

            eens te meer een mijlpaal zijn in de geschiedenis van Leest en voor de omliggende

            gemeenten een toevluchtsoord, onder de bescherming van de H. Maagd Maria.”

           (De Band,  april 1961)

 

            In 1960 werd de idee geopperd om het Mariakapelleke van de KWB te vervangen

            door een echte Lourdesgrot.

            Onderpastoor pater Clementiaan was de stuwende kracht achter het initiatief.

            De familie Moyson stelde een lapje grond ter beschikking en aan basismateriaal

            was geen nood. Betonblokken, afkomstig van de steenweg op de Bist, die slecht

            was gelegd en moest worden uitgebroken, werden ervoor gebruikt.           

            Heel de buurt hielp aan de bouw van de bidplaats onder leiding van Kamiel De

            Wit. Het plan werd uitgetekend door architect Fons Ceulemans.

            Neel Solie en Jef Leemans zorgden voor de voegwerken.

 

            Een collecte bij de buren bracht 9.693,50 frank op. Ruim 7.500 frank ging naar

            materiaal en werken.

            Op de vooravond van de meimaand was de grot voltooid en op 30 april werd het

            Mariabeeld plechtig in de nis geplaatst.

            Na een bloemenhulde werd de grot ingewijd. Al de katholieke verenigingen

            waren toen met vlag en standaard present.

            Van dan af gingen de buren in de meimaand regelmatig een rozenkrans bidden.

            Dit gebeurde vooral voor zieken of overledenen uit de  omgeving.

            Ook mensen van ver buiten Leest kwamen er geregeld tot O.L.Vrouw van

            Lourdes bidden.

            Ter gelegenheid van de dertigste verjaardag in 1991 werd het hele domein

            opgefrist. De oorspronkelijk groene, houten bankjes werden vervangen door

            comfortabele zitbanken, het Mariabeeld en Bernadette kregen een likje verf,

            de verlichting van het beeld werd vernieuwd, er werd een marmeren altaarblad

            geplaatst en zoals elk jaar werd het domein versierd met fris groen en een

            kleurrijke bloemenpracht.

            Dat jaar stelde het “Lourdesgrotcomité”, opgericht om de belangen van de grot

            te behartigen, het toenmalige gemeentebestuur voor de naam van de Kouter te

            wijzigen in “Lourdesgrotlaan”. Het comité kreeg echter nul op het request.

            “Naar onze mening dient de Kouter in ere gehouden ingevolge zijn verleden

            en bijzonder deze van 1914/1918...” was het antwoord van het gemeentebestuur.

            In 1991 was Roza Verbruggen voorzitster van het Lourdesgrotcomité.

            De familie Solie-Spoelders zorgde voor de financiën en in het bestuur zetelden

            nog de families De Wit-Geerts en De Laet-Windelen.

            Roza, voorzitster sinds 1990, volgde respectievelijk Louis Verbruggen, Jan

            Keulemans (sinds ’74) en Frans Van de Maele (1982) op.

 

Leest in Feest – (De Band, Juni 1961)

“Dat 30 april 1961 een onvergetelijke dag zal blijven moet wel niet bewezen worden.

De lang verbeide dag waarop meteen de gemeente onder de bescherming zou geplaatst worden van O.L.Vrouw van Lourdes was aangebroken en er was inderdaad van ’s middags af een feeststemming te bespeuren.

Na het Lof werd de optocht gevormd en de stoet zette zich langzaam in beweging.

Voorafgegaan door een negental ruiters van de B.J.B. volgde de Chiro met vaandels en pennoenen. Ook de Chiro van Battel was aanwezig.

Dan kwam de Koninklijke Fanfare St.-Cecilia die afwisselend stapmarsen speelde met de K.Fanfare Arbeid Adelt.

Onder de tonen der muziek stapten de schoolkinderen van gemeente- en zusterschool

onder leiding van het onderwijzend personeel, de Vrouwengilde, Landelijke Jeugd met

vaandel, het Kristelijk Werkersverbond, Oudstrijders, B.J.B.-meisjes, Boerengilde, allen met wapperende vaandels, een bonte verzameling van kleuren onder de grijze hemel.

Het was een prachtig schouwspel hoe die schare opstapte naar de Kouter en enig was  het, het vendelzwaaien door kranige leden van de B.J.B.-jongens.

En kwam het Lourdesbeeld, gedragen door meisjes in het wit, de Lieve Vrouw die weldra zou tronen in de grot, gevolgd door kleinere meisjes die bloemen droegen...voor Haar!

De grot zelf was prachtig , aan de ingang prijkten twee godsdienstige spreuken : “Maria onze moeder...en...Maria, wees gegroet !

Bij aankomst werden de vaandels in een ronde opgesteld, en een grote schare mannen, vrouwen en kinderen hadden er plaats genomen. Zij wilden getuige zijn van die grootse gebeurtenis.

Door de voorzitter van het comité, de heer L. Verbruggen, werd de Z.E.H Plebaan-Deken De Backer verzocht het blauwe lint door te knippen, waarna tot de plaatsing van het beeld werd overgegaan.

Onmiddellijk hierna werd door de menigte een weesgegroetje gebeden, als welkomstwoord tot de Goddelijke moeder, en had een bloemenhulde plaats door de schoolmeisjes.

Vervolgens werd door de Z.E.H. Deken een toespraak gehouden om zijn dank te betuigen voor het ontstane initiatief hier een grot te bouwen toegewijd aan O.L.Vrouw van Lourdes, een plaats war iedereen kan komen om troost te vinden bij Haar wier kinderen we allen zijn.

Eens te meer, vervolgde spreker, is het bewijs geleverd dat ons Vlaamse volk daadwerkelijk een Mariavolk is gebleven, en...”

(De Band-1961)

 

Foto’s:

-Deken De Backer sprak de aanwezigen toe.

-Pastoor Coosemans, deken De Backer en pater Clementiaan.

1961 – Ongevallen  (enkel het jaartal is ons bekend)

            Willy Van Hoof kwam in botsing met een andere bromfietser. Gelukkig bleef

            alles beperkt tot stoffelijke schade. (DB,nr.7,1961)

 

            Het zoontje van Victor Croon, Louis, deed op het land een val van een rijdende

            wagen en werd met een kniebreuk naar het gasthuis van Mechelen overgebracht.

            (DB,nr.7,1961)

            ‘Lowieke’ Croon (zie foto) was te Mechelen geboren op 17 juli 1947 en hij overleed te

            Lippelo op 2 november 2003.

 

            Dorpsgenoot Van Camp werd, aan de brouwerij Versailles te Mechelen,

            slachtoffer van een ongeval met zijn bromfiets.

 

            Aan het kruispunt, steenweg op Blaasveld en deze van Leest, deed er zich een

            aanrijding voor tussen de personenwagen horende aan Petrus Van de Plas uit

            Leuven en onze dorpsgenoot Jan Vloeberghen.

            Laatstgenoemde werd tamelijk erg gewond naar de St Romboutskliniek

            overgebracht. 

 

            Bij het oversteken van de baan aan het kruispunt te Leest, werd de kleine Donders

            uit de Tisseltbaan, aangereden door een personenwagen.

            Aanvankelijk werd het ergste gevreesd, doch gelukkig was hij er minder erg aan

            toe dan gedacht en kon de kleine na enkele dagen huiswaarts keren.

 

            “Twee onze Leestenaars werden het slachtoffer van een zeer smartelijk gebeuren.

            Het waren De Boeck Frans en Frans Leemans. Zij vonden de dood door

            verstikking. Onder algemene belangstelling werden zij ten grave gedragen,

            respectievelijk op 19 en 21 april j.l.” (DB,mei 1961)

            Het ‘smartelijk gebeuren’ zal vermoedelijk plaatsgehad hebben te Mechelen op

            16 april 1961 aldus een gedachtenisprentje van Frans Leemans. Hij was geboren

            te Leest op 5 augustus 1909.

 

1961 – Jaarprogramma Vrouwengilde

            Godsdienstige verwezenlijkingen:

            Retraite van 27 februari tot 2 maart.

            Plaatselijke recollectie : 19 maart en 12 november.

            Kapelekenshulde in mei.

            Lourdesbedevaart-Jubelbedevaart van 24 tot 31 mei.

            Bedevaar naar Scherpenheuvel en Leuven op 5 oktober.

            Algemene Vergaderingen:

            5 januari : voordracht over : “Geneesmiddelen-ontsmettingsstoffen-inspuitingen.”

            23 april : voordracht over : “Verantwoord aankopen”.

            2 juli : feestviering-jubelvergadering met voordracht over : “50 jaar in dienst van

            het landelijke gezin. Taak van de vrouw in een veranderde wereld.”

            8 oktober : voordracht over : “Het schoolgaande kind thuis.”

            Lesnamiddagen:

            2 februari : mechanisch melken.(door dhr Hellemans uit Duffel)

            5 maart : namiddag voor moeders met pl.communicanten.

            15 maart : melkbereidingen.

            12 april : gezinswas op nieuwe banen.

            8 november : kaasbereidingen voor de winter.

            Onder-onsjes:

            Voor jonggehuwden : 9-16-23 februari en 2 maart a.s.

            Voor moeders met grotere gezinnen in november.

            Uitstappen:

            April naar provinciale gildedag.

            Zondag 11 juni naar Leuven naar de landelijke jubelviering.

            Einde juni naar de Ardennen.

            Augustus : uitstap voor moeders en kinderen.

            September : bezoek aan een grote inrichting.

 

1961 – Zaterdag 28 januari : Jaarlijks Teerfeest van de KWB in de parochiezaal.

            Voorzitter Emiel Polfliet zette het feest in met gebed en welkomstwoord.

            Na de soep gaf hij de 91 aanwezigen een overzicht van de werking van het

            voorbije jaar.

            Dan volgde de hoofdschotel : kip, aardappelen en appelmoes.

            Er werden tombolaloten verkocht en onmiddellijk daarna werd hulde gebracht

            aan pater Clementiaan ter gelegenheid van zijn afscheid en zijn vertrek naar

            Sint-Niklaas.

            Na het nagerecht  behandelde pater Marinus het onderwerp “de liefde tussen

            man en vrouw” en werd de avond besloten met “de Muziekkampioen”.

 

1961 – 28 februari : die dag overleed het ‘Engeltje’ Hugo Feremans, amper drie dagen

            oud. Hij was het zoontje van Frans en van Simonne Jacobs.

 

1961 – Zondag 29 januari : Jaarlijkse Dansavond van de Koninklijke Fanfare St.-Cecilia.

            Locatie : zaal van weduwe Huybrechts.

            Met Jazzorkest van Danny Rivers en zanger-guitarist en dorpsgenoot Alfons

            Beterams.

 

1961 – Februari 1961 : Advertentie in De Band :

            Wij hebben het genoegen u aan te kondigen dat ook Leest zijn agentschap heeft

            voor de ALGEMENE VERZEKERINGEN.

            De AG  zijn vertegenwoordigd door de heer VAN PRAET RICHARD, Tisseltbaan

            4 Leest.

            Voor al uw verzekeringen : brand, ongeval en levensverzekeringen...

            Autovoerders, landbouwers, wanneer u aan verzekeren denkt, neem dan een

            goede. Speciale tarieven voor sedentaire beroepen.

 

1961 – 6 februari : Verrassingsavond van Milac ter gelegenheid van de week van de

            soldaat.

 

1961 – 13 februari : Vergadering Boerengilde

            Gelegenheidsspreker voor een 25-tal aanwezigen was Jan Casteels die

            handelde over “grondbelasting”.

 

1961 – 18 februari : Familiebal van Sint Cecilia.

            In zaal Weduwe Huybrechts, aanvang 19u30.

            De band“Danny Rivers” zorgde voor een gezellige avond.

 

1961 – Zondag 19 februari : Filmavond Milac

            “De filmavond die plaats had op zondag 19 j.l. mocht een overweldigende

            belangstelling genieten.

            De prachtige kleurfilm “De Schoonste dag van mijn leven” met de

            “Wienersängknaben” was werkelijk de moeite overwaard. Ook de kluchtfilm

            en de documentaire prenten werden naar waarde geschat...” (De Band 1961)

 

1961 – 25 februari : Waterleiding.

            “Aan de gemeentes Hombeek, Leest en Heffen zal de waterleiding eerst worden

            toegewezen. Voor deze gemeenten is deze beslissing van vitaal belang, aangezien

            de vestiging van nieuwe fabrieken in het Mechelse de kans groter maakt om

            industrie in deze aanpalende gemeenten te bekomen.

            Er werden 480 werkdagen voorzien voor de aanleg van deze waterleiding.

            De watertoren zal worden gebouwd op het grondgebied van de gemeente Leest

            en wel in de Juniorslaan”. (KH-GvM)

            In 1963 werden de eerste Hombeekse bewoners aangesloten op de waterleiding,

            dit tegen 408 fr huur per jaar. Tot 36 kubieke meter was het verbruik gratis en

            men betaalde 8 fr. per bijkomende kubieke meter.

            De aandeel van de gemeente Hombeek voor het waterleidingsnet bedroeg

            3.317.000 fr. daarbij inbegrepen de 57.458 fr voor de watertoren te Leest. (KH) 

 

Foto’s:

-Herinneringen aan Lowieke Croon.

-Een advertentie van Richard Van Praet uit een latere periode.

-Doodsprentje van Hugo Feremans, amper drie dagen oud.

-De watertoren in 1979. Rechts ervan de woningen van schrijnwerker Gust Mollemans en

 van melkhandelaar Alfons Robberechts. De toren is 44 m hoog.

 

1961 – Ziekenkas

            “Ten gerieve van de belanghebben wordt medegedeeld dat de zittingsuren van de

            C.M. Volksmacht in het Parochiehuis plaats heeft, elken donderdag van 15u45 tot

            16u15.” (DB-1961)
 

1961 – Werklozen

            De uitbetaling van de werklozenvergoeding gaat iedere vrijdag door van 14u30

            tot 14u45.

            Dit in de Parochiezaal te Leest. (DB,1961)

 

1961 – Dat jaar vierden Louis  “Wikkes” De Croes en Emmerance Van Den Heuvel van de

            herberg “In de Zwaan” hun zilveren huwelijksjubileum.

            De Fanfare St.-Cecilia bracht hun een serenade.

 

Wikkes en Emerance  waren populaire figuren te Leest. Wikkes was naast herbergier ook bierleverancier voor de Mechelse brouwerij Lamot wiens bier hij ook tapte.

Emmerance van de Croes was een zeer gelovige en gulle volkse vrouw met het hart op de tong. Niemand klopte tevergeefs aan haar deur.

Ze was ook zeer kindvriendelijk. Niet alleen mochten de schoolkinderen van de Heide bij haar komen ‘ineten’, regelmatig organiseerde zij op woensdag namiddagen poppenkast voor de jeugd van Leest. Vooral de voorstellingen van “Nonkel Harry” waren onvergetelijk. Later was zij één van de eerste Leestenaars met een televisietoestel en kwamen de kinderen massaal voor “Nonkel Bob” en “Tante Ria” maar vooral voor de eerste jeugdreeksen zoals ‘Jan zonder Vrees’, ‘Killary Harbour’, ‘Manco Kapak’ en later ‘Kapitein Zeppos’.

Als kind moest ik van mijn vader regelmatig met een grote glazen kan om bier in café De Zwaan. ‘Lamot’ rechtstreeks van ’t vat. Heerlijk dat schuim en zo lekker fris…. Onvergetelijke herinnering…

 

Beiden waren hevige “Blekken”.

In memoriam VAANDRIG LOUIS DE CROES

Toespraak van S.Gobien in naam van St.-Cecilia bij het afscheid in de kerk :

“Vandaag brengt de Kon.Fanfare St.-Cecilia Mechelen-Leest haar vaandrig naar zijn laatste rustplaats. Deze man, deze mens die ruim 35 jaar voor de fanfare heeft opgestapt en voor het korps de weg baande op het platteland en in de steden, in onze eigen gemeente, in het ganse Vlaamse land en zelfs buiten onze landsgrenzen, is niet meer !

Vooraan stapte hij wanneer de fanfare deelnam aan feestelijke optochten en ook wanneer er iemand van zijn kameraden naar zijn laatste rustplaats werd geleid. Ontelbare keren heeft hij ons voorgegaan ! De ene keer was het vaandel feestelijk versierd, de andere keer was er een rouwsluier aan vastgeknoopt. De ene keer liep onze vaandrig met het hoofd fier geheven en het vaandel wapperend als een teken van levensvreugde, de andere keer met het hoofd neergeslagen en denkend aan een vriend die was heengegaan !

Vandaag bevond deze vaandrig zich waarschijnlijk voor de eerste maal achter de fanfare en deze keer maakte het muziekkorps de weg vrij om hem naar zijn laatste rustplaats te brengen.

…

In de nazomer begonnen de tekenen van zijn ziekte verschijnen. Stilaan verdwenen zijn krachten tot hij dan op 9 november ll. een punt zette achter zijn welgevuld aards bestaan.

…

Op ieder ogenblik, in om het even welke omstandigheden mocht onze vereniging beroep doen op uw daadwerkelijke hulp !  U verlangde hiervoor geen lofwoorden ! U volbracht uw taak in alle eenvoud. Vooral de muzikanten zullen u missen niet alleen als vaandrig maar vooral ook als aandachtig luisteraar die wekelijks naar de repetities kwam en urenlang kon zitten toekijken en toehoren !

…

U was er trots op erelid en vaandrig van de Kon. Fanfare St.-Cecilia te zijn.

Wat is onze droefheid in vergelijking met het ontzaglijk leed van uw echtgenote en familieleden. Voor hen is uw heengaan een onherstelbaar verlies. U heeft steeds gezorgd voor uw gezin, niet alleen op materieel gebied ! De sfeer die u in uw gezin bracht, straalde uit over uw woonbuurt  en verder ook in onze fanfare.

…”

(De Band – november 1982)

 

Emerance van de Croes

“…was één van de fanfaremensen die een grote en positieve invloed hebben gehad op de Leestse jeugd en het  Leestse verenigingsleven. Ze was gehuwd met de vaandeldrager Louis De Croes.

Emerance was bijzonder sociaalgezind en idealistisch ingesteld. Ze streefde ernaar alle medemensen te helpen als waren ze haar familieleden. Later, toen de mensen een meer persoonlijk leven gingen leiden, had ze heimwee naar de tijd toen iedereen nog voor iedereen zorgde.
Ze was de bazin van café ‘De Zwaan’, het latere café ‘Op den Hoek’. Ze had zo goed als altijd van ’s morgens tot ’s nachts volk in de zaak.

Ze was in de jaren 1954 – 1960 meter van de Leestse jeugd toen die nog gevormd werd in grote groep en met verschillende leeftijden in de St.-Martinuskerk te Hombeek. Na het vormsel trakteerde Emerance  met een stuk chocolade en van de vormselpeter, toen burgemeester Verschueren, kregen de gevormden een glas limonade of cola.

In de jaren vijftig en zestig zorgde ze goed voor de Leestse schooljeugd van de Heide. In de wintermaanden mochten de leerlingen van de meisjes- en de jongensschool bij haar ’s middags hun boterhammen gaan opeten. Er was toen geen middagtoezicht in de beide Leestse scholen. Met een twintigtal kinderen van alle leeftijden zaten ze in de keuken, want in het café mochten ze niet. Ze kregen van Emerance koffie, melk, cola of limonade. En Emerance zorgde er toen ook voor dat er tussen de meisjes en jongens geen romances ontstonden, want een jongen mocht niet naast een meisje zitten. ’t Was in haar keuken net zoals in de kleuterschool : de meisjes aan de ene kant en de jongens aan de andere kant…”

(Stan Gobien : Leest in Feest.)

 

Op bezoek bij ‘Emerance van de Croes’ – De Band 1977 :

“…mijn ouders waren Jan Van den Heuvel en Octavie De Win. Toen ze getrouwd waren trokken ze in een huisje van de Molenstraat, daar waar Marcel Spoelders nu woont. Daarna gingen ze op de Warande wonen en daar ben ik en ons mannen geboren.  In 1920, ik was toen vijf jaar, zijn we naar de Winkelstraat verhuisd. Een handwerkerkshuisje dat nu afgebroken is : het stond juist tussen dat van Dolf Peters en De Prins en er was een schuur en een stal aan. Mijn ouders waren kleine boerkens in die tijd. In 1934 woonden we in de Elleboogstraat  waar nu Jan De Prins woont. We waren met drie jongens en drie meisjes, onze va werkte op het Arsenaal.

Toen ik in 1936 trouwde met onze Louis, gingen we bij z’n grootmoeder in ’t café. Ik heb 30 jaar lang café gehad, ik ken iedereen, huis na huis, straat na straat.

Nante van Toebak, Rik van den Do, den Ossenboer, Rik van Kock, den Blokmaker en zovele anderen, dat was het Leest van vroeger.

In 1946 is de grootmoeder van onze Louis gestorven en hebben wij ’t café overgenomen.

 

Vroeger hadden de mensen wat aan elkaar en iedereen kende iedereen. Als er in ’t dorp iemand ziek werd hielpen de geburen met het huishouden. De mensen gingen om beurten helpen met het eten maken, het huis op te kuisen. Ieder pakte daar zijnen toer van. De mensen hadden meer tijd en zaten bijeen.

Ik heb ‘van ze leven gewest’ dat in ’t café de vrouwen zaten te breien rond de kachel terwijl de mannen de kaarten op tafel sloegen. De vrouwen speelden dan ook wel eens en er werd gebabbeld en moppekens verteld. Er was een heel andere mentaliteit als nu. We hadden wel de welstand niet die de mensen nu hebben, maar we hadden veel plezier. Als ge met Nieuwjaar van iemand iets kreeg, het mocht het simpelste zijn, ‘da waarde mee opgezet’. Nu pakken ze dat vast en ze zetten dat op de kast en daat staat daar dan. Niet dat ze dat vergeten maar ze hebben er nie zo’n pleizer van.

Vroeger ging ik op de boerderij mee koeien melken, brood bakken of de koeien naar de wei jagen, dat deed ik graag. Maar t’is onze eigen fout een beetje, we hebben ze zo gemaakt. Ons vader had niet wat wij nu hadden, wij hadden minder maar we waren wel content. Voor onze zondag kregen we ne cent en dan kochten we een snoepje. Als het kermis was kregen we vijfentwintig centiem en dan moest er nog familie komen. En de juffrouw vroeg dan nog geld om de naakten te kleden. We moesten dan van ons kermisgeld nog ’n vijf centiem overhouden om die mee te nemen naar ’t school want daar deed ge dan goe mee.

 

Ik heb veel herinneringen aan vroeger, plezante en triestige. Toen ik café had duurde het soms lang voor de laatste klanten buiten waren. Ik deed dan da’k sliep en dat was het signaal dat het tijd was om te gaan voor de laatste klanten.

Op een keer waren Cyrielke, den Blokmaker, den Ossenboer en meester Selleslagh aan ’t kaarten : het waren dagelijkse klanten waar ik veel plezier mee heb gehad. Die keer was het laat eer ik deed alsof ik sliep om uit mannen uit het café te krijgen. Ik hoorde ze zeggen : die zullen we ne keer hebben, we gaan aan en laten ze zitten met de deur vierkant open. De mannen stonden buiten te lachen en voor da’k de sleutel kon pakken om de deur te sluiten waren ze als de kippen terug binnen.

‘Wa gij z’n deugniet’, riepen ze, ‘ge slaapt maar loos !’ En die hebben me daarna nog lang aan ’t lijntje gehouden zulle ! Met die mannen heb ik toch veel plezier gehad.”

 

En in 1978 :

“…op nen tweede paasdag. Ik viel nooit zonder bier, had altijd bier in huis, maar het was zo’n buitengewone snikhete paasdag dat ik eens zonder bier viel. Mijn  laatste vat was aan ’t lopen. Hier en daar eens gaan horen maar nieverans kon ik een vat bier krijgen. Maar Marcelleke van Rik van den Do die was bij ons en zei  ‘ik ga den otto halen  en rij ermee tot we bier hemmen’.  Rik van den Do, dien ze vader was den Do en heette Wannes. De vader van Fak en Marcelleke van den Do en van Vik Verschuren van de wijk die met Ida getrouws is. Dus Marcelleke die reed  met den auto om bier. Er waren jonge mannen in ’t café : Beire van Piër Prins, Staf van Kolet, Marianne noemden ze die, hij heeft nu en café rechtover Jan De Prins op de Hombeekse Steenweg. En daar waren der zo’n heel groepeke van vijf, zes, zeven en die voelden zich sterk want ik stond alleen. Bij mij waren de klanten koning maar ik was de baas. Ik heb weinig last gehad, wanneer er herrie kwam zette ik ze buiten…absoluut dien Beire begon vuurke te stoken in de keuken vlak onder den elektriek. Ik zat daar kriekel, ge had een staminee vol volk en tot slot zoude nog zonder bier vallen. Ge zijt wat moe en van zaterdags ’s morgens in gang en aan slapen kont ge niet peinzen want alles moest opgekuist worden. Ik voer naar achter, stampte dat vuur uit en ‘k zei : ‘ en nu maken dat ge buiten zijt en gekomt hier nie meer binnen, ge krijgt geen bier nie meer !’ Beire verschoot zich bijna nen bult en Staf zag ook al vies. ‘Ja maar, ja maar,’ zei ’t hem. ‘Ge hebt gehoord wat ik zei’, riep ik, ‘ge komt hier niet meer binnen met jullie streken hier ! Zie dat ik ullie niet meer zie als ik alleen ben, ge kunt gullie doen wat gullie wilt !’ Mijn oudste broer dien was dan ook bij ons in ’t staminee en dien hield het dan achter wat in ’t oog dat ze niet meer binnenkwamen. Maar ze kwamen schoon woorden geven zulle, dat ze vanheir weer mochten binne komen. Ik heb er nooit meer last mee gehad, nooit ! Op een ander hadden ze daar altijd last mee. Een keer laten zien dat ge de baas zijt, dat was het beste dat ge kont doen.

’t Was in den oorlog. Ne groep van de Pikkerie en Laer zaten bij mij binnen. Het was ne man of twintig. Als die binnen zaten dat was met de bak Geuze op de tafel. Daar was de Witte Van Gielen bij, da was ook zo’n krommeke zo. Dieje wilde daar de pinten van het tafel keren, dat was zo zijn gewoonte. ‘Nu moogde één pint van ’t tafel vegen maar dan gade iets beleven gij !’ riep ik, ‘en na gade buiten !’ Die van ons stond achter den toog en dien keek zo. Die kon dat niet over zich laten gaan en werk krikkel  en dan moest ieder uit de weg.

‘En nu buiten’, zei ik nog eens tegen den Gielen.

‘Veur a niet’, zei hij.

‘Gij gaat buiten, maar als ge braaf zijt meugde blijven’.

‘Dan zal ik niks meer doen en drinken doe ik ook niet meer,” zei ’t hem.

‘Dat heb ik ’t liefst,” zei ik. En hij bleef daar zitten en ik hem  er nooit meer last mee gehad met dien gast.

En die kwamen alle zondagen met een heel compagnie jonge mannen van de Pikkerie, van Zemst en van Laer, allemaal jonge mannen die daar bijeen gingen. Met den oorlog smokkelden ze hard aan de vaart, die hadden geld. Met kolen en al wat op de schepen te krijgen was. Dan kwamen ze af : ‘rapen gelijk as bieten !’ riepen ze en dan deden ze gesten na zo als ze dat deden aan de vaart ‘rapen gelijk as bieten !’

Als ge die binnen kreeg had ge een goeie dag Zenne.” 

 

In mei 1987 haalde Emmerance de krantenkoppen toen er brand uitbrak in de achterkeuken van haar woning in de Kouter. Bij het aanzetten van de butaangasoven volgde er een luide knal waarop de ruiten aan scherven vlogen en er brand uitbrak die snel uitbreiding nam in keuken en nabijgelegen bergplaats. Ze bleef gelukkig ongedeerd en de brandweer slaagde er vrij snel in de vlammen te doven. De schade was zeer groot en Emmerance trok tijdelijk bij haar kinderen in.

 

Louis De Croes was te Leest geboren op 27 november 1911. De vaandrig van de Kon. Fanfare
St.-Cecilia was ook oud-krijgsgevangene 1940-45 en bestuurslid van de N.S.B.

Hij overleed te Leest op 9 november 1982.

Emmerence Van Den Heuvel was te Mechelen geboren op 22 juli 1916 en overleed er op 7 oktober 1995.

Het echtpaar liet twee kinderen na : Magda en Jean.

 

Foto’s:

-1916 : Louis met zijn moeder Maria Van der Auwera. Deze foto werd naar het front

 gestuurd, naar vader Jaak.

-1935: Louis ‘Wikkes’ gekiekt met zijn vrachtwagen.

-1937 : Sinksenkermis. Emmerance met het ‘jazzke’ van Café De Zwaan. Rechts de Wikkes.

-1960:  Café De Zwaan Wikkes en Emerance ontbreken op de foto, waarschijnlijk druk in de weer achter de tapkast. Midden achteraan maakt gemeentewerkman Eugeen Vloeberghen zijn glas leeg en kijkt veldwachter Van Hoof goedkeurend toe.

De derde van links aan tafel is Jan De Prins, de tweede van rechts aan tafel is Julien

“Juppe” Piessens, achter hem naast de garde staat Geerts bijgenaamd “de Fijne”.

-Een souvenir uit Lourdes waar ze voor haar vrienden gebeden had.

 

1960 – 5 augustus : Diefstal van een bak bloemkolen

            Petrus Ludovicus Scheers (°Leest 29/11/1900), landbouwer uit Leest, Klein

            Heide 10, had ’s avonds 30 kassen gevuld met bloemkolen en die langs de

            straatkant geposteerd voor ophaling. De ochtend nadien stelde hij vast dat

            er een kist gestolen was. Daarin 12 bloemkolen met een totale waarde van

            30 frank.

            (VVH)  

            Petrus Ludovicus ‘Louis’ Scheers was gehuwd met Maria Christina Bradt. Hij overleed

            te Mechelen op 27 oktober 1990.

            “Lieve vader, met een kalmte, die je hele leven heeft gekenmerkt, ben je ingeslapen

            en teruggekeerd naar je Schepper, waar ons moe en onze Jef je verwelkomen.

            Je hebt hard gewerkt va, en we zijn dankbaar dat je nog ettelijke jaren van een

            welverdiende rust hebt mogen genieten. Je hebt geleefd, volgens je eigen waarden

            en normen, en dat was goed zo.

            Maria Christina Bradt was te Leest geboren op 12 mei 1897, zij stierf te Mechelen

            op 18 juli 1976.

            “Haar leven was een zonnig glimlach. Ondanks tegenslagen hield zij het hoofd

            rechtop, en was zij een vreugde en troost voor hen die beproefd werden.”           

 

1960 – Zondag 28 augustus : Breughelkermis KWB

            ten voordele van hun lokaal.

 

1960 – Zaterdag 3 oktober : “Knalavond van Milac

            In de parochiezaal  met muziek, dans, toneel en komisch optreden...

            Met de medewerking van de Landelijke Jeugd, de K.F.St.-Cecilia, het gemengd

            Zangkoor St.-Cecilia, Rust Roest en de humorist conferencier Flup Van Marke.

 

1960 – Zondag 4 september : Wafelbak Chiro

 

1960 – 9 oktober : Algemene Vergadering Vrouwengilde

            met voordracht over “Gezond leven om niet ziek te worden”.

 

1960 – 16 oktober : Algemene Vergadering B.J.B.-Meisjes

            25 meisjes waren aanwezig om de kerngedachte van dit jaar door te krijgen :

            “het ligt in onze handen”.

            Therese Wauters was speciaal per fiets uit Keerbergen gekomen om de practische

            wenken te geven : “Hygiëne van het meisje”. 

 

1960 – 18 oktober : Jaarvergadering KWB

            45 opgekomen leden kozen een nieuw bestuur.

            Voorzitter werd Emiel Polfliet, ondervoorzitter Juul Geens, secretaris Jan De Wit,

            schatbewaarder Jozef Vloeberghen, feestbestuurder Jan Keulemans en

            verslaggever Louis Solie.

            Emiel Polfliet was de vijfde voorzitter van de KWB sinds het bestaan van deze

            vereniging in de gemeente.

 

1960 – Zondag 25 oktober : Inhuldiging Nieuw Vaandel Oudstrijders

            “De oudstrijders 1914-18 waren zondag 25 oktober l.l. in feest ter gelegenheid

            van de inhuldiging van hun nieuw vaandel.

            Oudstrijders en schoolkinderen verzamelden aan het Sint Jozefkapelleke om

            stoetsgewijs op te stappen naar de Sint Niklaaskerk waar de H.Mis werd

            opgedragen en het nieuwe vaandel gewijd.

            Onder de H. Consecratie weerklonk het “Te Velde” wat de plechtigheid nog

            meer luister bijzette.

            Na de Goddelijke dienst ging het naar het gemeentehuis, waar de oudstrijders

            ontvangen werden door de geestelijke en burgerlijke overheden.

            Aan de heer burgermeester werd het 40-jarig bestaande vaandel overhandigd en

            werd door deze laatste een welkomstrede uitgesproken, waarin hij in eenvoudige

            bewoordingen de periode 1914-1918 in herinnering bracht en de hulde van de

            gemeente bracht voor de bewezen diensten aan Volk en Land.

            Op bondige wijze werd door de voorzitter der plaatselijke afdeling de historiek

            gegeven, wat eveneens gebeurde door de heer Meyers in naam der oudstrijders

            1914-1918.

            Het was een ware verbroedering tussen deze oudgedienden, en een heildronk

            besloot deze bijeenkomst ten gemeentehuize.

            In stoet ging het dan verder naar hun lokaal, bij weduwe Huybrechts alwaar een

            gezellig samenzijn werd gehouden.

            Het was een simpele herdenking, groots door zijn eenvoud en rijk aan

            herinningen.

            Een hartelijk proficiat aan allen !”

            (DB,1960)                

 

1960 – 30 oktober :  Feest Kristus-Koning, gevierd door alle parochiale organisaties.

 

1960 – 24 november : Autobus in gracht in Juniorslaan

            Rond 06u40 kruiste een autobus komende uit de richting Tisselt op de Juniorslaan

            een andere bus en kwam door het uitwijken naar rechts op de gelijkgrondse berm

            terecht. Die begaf het  onder de druk zodat de bus in de gracht terecht kwam.

            Eén reizigster werd gekwetst aan het been. De autobus reed voor rekening van

            Autobussen Klein Brabant uit Breendonk en vervoerde een zeventigtal

            passagiers.

            De oorzaak werd gezocht in de aanhoudende regens van de voorbije dagen

            die de berm drassig had gemaakt.

            (VVH)             

 

1960 – Zaterdag 26 november : Feest St.-Cecilia

            Feest van de patroonheilige Sint Cecilia en feest van de gelijknamige fanfare te

            Leest met een optocht door de gemeente. Nadien ging het naar hun lokaal

            alwaar het jaarlijks teerfeest gehouden werd.

            De hoogmis was opgedragen aan de overleden leden en ’s avonds was er bal.  

 

 

1960 – 3 december : Gouden bruiloft Frans Robijns - Octavia Publie

“Zaterdag 3 december 1960 was de Blaadveldstraat in feest ter gelegenheid van

de gouden bruiloft der echtelingen Robijns-Publie.

Om 10 u werd in de St.Niklaaskerk een dankmis opgedragen, bijgewoond door

gevierden , familieleden en talrijke vrienden en kennissen.

Daarna was er een ontvangst op het gemeentehuis door de gemeenteraad, alwaar

de heildronk geheven werd en het guldenboek getekend.

Door de burgemeester werd een gelegenheidstoespraak gehouden, waaruit mag

aangestipt worden dat Frans Robijns meer dan 50 jaar muzikant is geweest

bij de Kon. Fanfare St.-Cecilia, 35 jaar bestuurslid van dezelfde maatschappij

en vereerd met het Ereteken van het Nationaal Muziekverbond en van de

Katholieke Federatie.

Bij sommige gelegenheden kan men deze kranige Frans nog zijn geliefde

bombardon zien bespelen, wat hem nog ter ere strekt.

In familiekring ging dan de verdere feestviering door, en ’s avonds waren

zijn vrienden daar om een welverdiende serenade te brengen in de overdekte

zaal bij Rik Verschuren, zulks tengevolge het zonnige (??) weder.”

(DB,januari 1961)

 

“Frans van Paykes”

Frans Robijns woonde aan de Blaasveldstraat. Op zijn veertiende hoorde hij bij de eerste twaalf fanfaremuzikanten van St.-Cecilia.In 1924 werd hij bestuurslid en hield dat vol tot 1959. Hij was een bijzonder taai muzikant en in 1949 waren hij en Gaston Busschot nog de enige muzikanten van de beginperiode die in de fanfare meespeelden.

Frans speelde in die tijd bombardon en hield dat nog vol tot ongeveer 1962.

Net als vele muzikanten van de eerste periode, was hij op de repetities bijzonder streng voor de medemuzikanten en kon hij het niet verdragen dat er een woordje gewisseld werd met de buurman. In het gewone leven daarentegen was hij wel een aangenaam en vriendelijk man.

(Stan Gobien : “Leest in Feest”.)

Frans Robijns was een gepensioneerde van de NMBS toen hij op 15 november 1970 te Rumst overleed. Hij was geboren te Tisselt op 5 mei 1885.

“Vader was zijn hele leven een noeste werker. Zijn leven was één zorg voor zijn rijke kinderschaar. Niets heeft hij onverlet gelaten om hun opvoeding tot het uiterste te verzorgen. Zijn toewijding was onuitputtelijk. Allen bewaren wij van hem een eerbiedige gedenkenis…”

Octavia Publie was te Leest geboren op 20 januari 1881 en ze overleed in het bejaardentehuis St.Jozef te Rumst op 3 mei 1971.

Het echtpaar kreeg vier kinderen, één ervan was Paulina Robijns, (°09-10-1911, +03-02-1993) “eerwaarde Zuster Liberta”.

 

Paulina Robijns, zuster Liberta

Pauline werd een dag na haar geboorte gedoopt ‘sub conditione’. Ze liep school te Leest en werkte daarna thuis. Ondertussen was ze ijveraarster voor de Eucharistische Kruisvaarders en de B.J.B., en trad in bij de Congregatie van de Dochters van O.L.Vr. van het Heilig Hart te Buggenhout (1932). Ze werd er geprofest als zuster Maria Liberta en werkte van dan af voor de zusters en de weeskinderen in de keuken te Lobbes (Henegouwen). Haar eeuwige beloften legde ze drie jaar later af (1937).

Ruim 34 jaar, van 1938 tot 1973, was ze missionaris in de Coquilhatstad/Mbandaka-missie in Belgisch Congo/Zaïre (nu: Democratische Republiek Congo). Haar eerste afreis, per ‘congoboot’, duurde toen twee maand. Ze werkte achtereenvolgens in Bokote, Ikela, Boënde, Bokela en in de leprozerie van Iyonda. IN 1960 maakte ze onafhankelijksperikelen mee en werkte tot 1969 in Bokela waar ze een tijdlang moest vluchten voor rebellen.

In Leest was ze op verlof in 1951 en 1959 en moest om gezondheidsredenen in 1973 definitief naar ons land terukeren. Ze werkte dan, nog steeds als keukenzuster, in Deurne-Zuid.

Na bijna 60 jaar kloosterleven en pijnlijke weken in het Sint-Erasmusziekenhuis te Borgerhout overleed ze er op 3 februari 1993.

Daar werd haar uitvaart gevierd, waarna ze begraven werd te Rumst. Op haar doodsprentje staat : “Goede Zr. Liberta, vele missionarissen, vooral reispaters, zullen met dankbaarheid aan uw goede diensten terugdenken na de vermoeiende broussetochten. Geen van uw medezusters zullen uw zo dienstvaardig leven vergeten.”

(Wilfried Hellemans : De St-Niklaasparochie in Leest)

 

1960 – 4 december : Cyclo-Cross te Leest – René De Rey won.

“Op zondag 4 december ging in onze gemeente een cyclo-cross door.

Onder een plassende regen gepaard met windrukken namen de ingeschrevenen

deel. Meer dan kon verwacht worden was de opkomst van de sportsympatisanten

om de strijd te volgen tussen Fransen-Luxemburgers-Nederlanders, eigen

landgenoten en de Duitse wereldkampioen Rolf Wolfsholl.

Van in den beginne waren er twee renners die zich wisten af te scheiden, nl.

Wolfsholl en onze landgenoot en streekgenoot De Rey.

Wanneer de aankomstlijn in ’t zicht kwam, werd door de Duitser een ultieme

poging gedaan, tevergeefs, De Rey haalde het met een wiel voorsprong.

Het was een schitterende overwinning, waarna de overwinnaar de zegepalm

mocht in ontvangst nemen en de gebruikelijke zoen vanwege een schone !”

(De Band,januari 1961)

De cyclocrosser uit Battel had in Leest veel supporters. De Rey was te Zemst geboren

op 22 juni 1931. Hij was prof van 1966 tot 70 en werd tweemaal kampioen van

België : in 1957 in Budingen en in 1959 in Hoeselt.

 

1960 – 25 december : Toneel van de B.J.B.-meisjes

            Ter gelegenheid van kerstdag werd door de B.J.B.-meisjes “Vrouwen in Paniek”

            opgevoerd.            

 

1960 – Op 31 december telde Leest 1861 inwoners.

 

Foto’s:

-Pauline Robijns, zuster Liberta.

-Plaatselijk idool René De Rey tijdens een cross te Hombeek-Heike

 

1960 – 8 mei : Openlucht Vergadering van de Boerengilde

            Op de weide van Jaak Lamberts werd een “Openlucht Vergadering” gehouden.

            Ze was ingericht door de Boerengilde van Leest.

            De heer Jans, staatsveeteeltconsulent, hield er voor een dertigtal leden een

            voordracht over het Kempisch veeras.

 

1960 – 8 mei : Wafelslag Landelijke Jeugd

            De meisjes vroegen 6 frank voor een heerlijke wafel.

 

1960 – Van 10 tot 17 mei : Lourdesbedevaart Boerinnenbond

            Rosalie Simons-Hellemans uit de Mechelbaan en Victorina Lamberts-Verlinden

            uit  Rennekouter vertegenwoordigden de Leestse Vrouwengilde.

 

1960 – 16 mei : Vormsel

            Op maandag 16 mei werd aan een 80-tal jngens en meisjes het H. Vormsel

            toegediend. De vormelingen waren om 16 uur bijeen gekomen in de parochiekerk

            om stoetsgewijs, het Rozenhoedje biddend, naar de St.Martinuskerk te Hombeek

            te gaan.

            Daar werden zij gevormd door Monseigneur Schoenmaekers, hulpbisschop van

            Mechelen en bijgestaan door “Peter” en “Meter”, respectievelijk de heer Emiel

            Verschueren, burgemeester van Leest en mevrouw J. De Laet.

            (DB,juni,1960)

 

1960 – 26 mei : Eerste wereldcongres van de M.I.J.A.R.C. (Mouvement International de

            la Jeunesse Agricole et Rurale Catholique) te Lourdes met als thema :

            ‘de honger in de wereld’.

            Deze beweging groepeerde alle B.J.B.-groepen van alle landen.

            De B.J.B. van Leest (jongens) werd vertegenwoordigd door Georges Verbruggen, Frans

            Huys, Willem Slachmuylders en Louis Selleslagh. De laatste twee waren de winnaars

            van de Lourdesreis.

            In de periodiek van Milac bracht Willem Slachmuylders verslag uit :

 

“…van het station bracht men ons per autobus naar ons hotel. De eerste dag van het congres was het in de voormiddag voorstelling van alle landen aan O.L.Vrouw met daarna de H. Mis in de onderaardse basiliek van het Pius X. Na de middag hadden we dan het welkomspel op het stadion te Lourdes opgevoerd door de B.J.B. van Vlaanderen. In dit symbolische spel van de welkom konden we drie delen onderscheiden ; 1) jeugd is vreugd, 2) wij heten u allen welkom, 3) allen werken wij.

’s Avonds hadden we dan de kaarskensprocessie in eindeloze rangen met deelname van alle landen en waarin elk in zijn taal de strofen van te ‘Lourdes op de bergen’ zong maar als één donderslag was het ‘een AVE MARIA’ refrein.

Zaterdag 28 mei of de 2^de congresdag hadden we ’s morgens voor onze taalgroep een H. Mis aan de grot. ’s Namiddags de kruisviering in Pius X kerk en daarna ondanks regen en hagelbuien de sacramentsprocessie op de grote esplanade met langs weerskanten de zieken in hun wagentjes die dag in dag uit bidden en smeken om genezing.

’s Avonds in het station kregen we het groot spel over ‘Honger in de wereld’. De geschiedenis van een groep landbouwers in Zuid-Amerika, die verplicht werden hun gronden te verlaten, ten gevolge van een egoïstische en onzedelijke beslissing van de eigenaar. Een mooi spel dat spijtig werd ontsierd door de aanhoudende regen.

Zondag 29 mei, de laatste congresdag, werd ingezet met een pontificale hoogmis in de Pius X kerk. In de middag was het de slotplechtigheid van het congres in het stadion met toespraken in alle talen en waaruit ieder het zijne kon meedragen.

…

Maandag begon voor ons de bedevaart met kruisweg, H. Mis, grotbezoek en kaarskensprocessie.
Dinsdag voormiddag, kruisweg, H. Mis en daarna klauterpartij op de Pie Du Jer, berg van 1.000 meter hoogte.

’s Namiddags  uitstap naar Gavernie langs Tourmalet en Aubisque met te Gavernie zelf een tocht te paard en ’s avonds te Lourdes weer kaarskensprocessie.

Woensdag, de laatste dag, begonnen we met een dankmis en afscheid aan de Grot.

…”  

 

De Leestse B.J.B.-meisjes waren ogenschijnlijk ook vertegenwoordigd op dat congres. Dat valt op te maken uit een artikeltje datzelfde jaar in De Band :

“Wij ontvingen vanwege Beullens J., Silverants en Van de Poel J. een mooie zichtkaart van de mirakuleuze grot van Lourdes.”

 

In 1960 (exacte datum onbekend) namen de B.J.B.-meisjes ook afscheid van hun leidster Leonie Muysoms : “…wij hebben onze leidster nu uitgeleide gedaan met bloemen en gezangen. Dit was een welverdiende dank die onze meisjes haar hebben gegeven. Leonie Muysoms is zo maar eventjes 5 jaar onze leidster geweest, al die tijd heeft ze de B.J.B. gediend en het schoonste en ’t beste van haar jeugd en blijheid en vertrouwen geschonken voor de buitenmeisjes. Ook Fernand was bij dit feest van de partij. Beladen met bloemen trokken ze huiswaarts al brommend…”

 

Foto’s:

-1960 B.J.B.-meisjes…

1960 – Zaterdag 7 mei : Te voet naar Scherpenheuvel

            Het verslag van de “Compganie van Scherpenheuvel” verscheen in De Band van

            juni :

            “Zaterdag, drie uur in de morgen, stil en verlaten ligt het dorpsplein, alleen de

            kerkdeur is een lichte vlek in het donker.

            Daar naderen vlugge stappen, het zijn de bedevaarders voor de H.Mis, kwart na

            drie, wanneer allen ter H. Tafel naderen.

            Na de mis bijeenkomst aan de Sint Annakapel, 13 vrouwen en meisjes en 34

            jongens en mannen.

            E.P. Onderpastoor zegt een kort woordje en na de gebruikelijke gebeden (het is

            intussen kwart na vier geworden) op weg voor de eerste tocht Mechelen-

            Bonheiden. 

            Reeds bij de eerste stappen begint het bidden van de Rozenkrans, Wees gegroet

            Maria...

            Na een korte pauze, onder een stralende meizon, en langs geurende

            dennenbossen, naar Keerbergen, steeds maar biddend, Wees gegroet...

            Daar wordt het ontbijt genomen, de eetlust verscherpt door de frisse

            ochtendwandeling, de broodzakken worden bijna leeggegeten. Vlug wat,

            want de tocht gaat verder naar Tremelo. Over een gloednieuwe baan stappen 45

            mensen blijgezind naar Baal en Betekom, ondertussen biddend, Wees gegroet...

            Even rusten en dan verder. Om tien voor twaalf wordt Aarschot bereikt, juist tijd

            voor het middagmaal.

            Maar zo goed als deze ochtend smaakt het toch niet meer ! Nu al moe ?

            Dat mag nog niet, om 13 uur gaat het verder naar Rillaar en door ’t golvend

            Hageland klinkt onophoudend, biddend, zingend, spelend, Wees gegroet Maria...

            Om half vier wordt het doel bereikt : “SCHERPENHEUVEL”.

            Om vier uur lof, gedaan door onze Onderpastoor, enkele stille stonden rondgang,

            rond het altaar van O.L.Vrouw. Gezamelijke Rozenkrans en H. Kruisweg.

            De rest van de avond is iedereen vrij.

            ’s Avonds nog vervoegt Georgette Daelemans de groep en na veel over en weer

            geloop geraakt ieder rond tien uur tussen de lakens.

            De nacht is kort, om 4 uur al H.Mis en te Kommunie, daarna met spoed de baan

            op. We zijn al een kwart uur over tijd. Even voor Aarschot ontmoet men de eerste

            Leestenaars per fiets.

            Te Aarschot ontbijt, doch niet te lang, het is nog ver en ’t beloofde warm te

            worden. 

            Van Betekom langs de oude weg naar Tremelo en Keerbergen. Daar werd het

            middagmaal genomen, iedereen krijgt een bord soep of een glas bier op kosten

            van de Compagnie.

            Daar ook vernemen we het droeve nieuws “het overlijden van onze leider”.

            (noot : Voorzitter van de Compagnie Frans Van den Broeck)

            Rond één uur gaat het verder.

            Hoog op het kruis vooraan wapperen vrolijk de vlaggetjes in de wind, de

            zon schijnt ongenadig, hier en daar een lach, een zucht, men wordt moe, maar

            verder gaat het Wees gegroet Maria...naar Bonheiden toe.

            Nog twee uurtjes stappen over Mechelen en Battel.

            Even rusten en dan met Pater Onderpastoor en de Benjamin van de Compagnie

            op kop naar de Sint Annakapel.

            Een hartelijk onthaal door familie en vrienden, een ontroerend woord van onze

            onderpastoor die we danken omdat hij ons steeds wil vergezellen.

            De gewone gebeden, de zegen en het proficiat van de E.H. Pastoor en dan naar

            de kerk voor de zegen met het H. Sacrament.

            Dan gaat iedereen naar huis, oververmoeid maar zeer tevreden.”  

            (Zie ook 1843 en 13/5/1958)

 

Deze editie was de eerste waarin ik zelf heb meegestapt. Alhoewel ik nog geen twaalf was heb ik steeds geweigerd om plaats te nemen in de volgwagen. Doorbijten was de boodschap. Wat me van deze tocht nog is bijgebleven zijn de moederlijke zorgen van “Emerance van de Croes”, ook al heb ik me vaak aan haar geërgerd als ze weer eens de muzikanten en zangers onderbrak om de zoveelste ‘weesgegroet’ of ‘vaderons’ aan te heffen… En dan dat eindeloze lof en de rondgang en de Rozenkrans en Kruisweg in Scherpenheuvel waar maar geen einde scheen aan te komen… (M.V.H.)

 

1960 – 7 mei : Huwelijk Louis Polfliet – Leontine Geens.

            Passages uit de rede die werd uitgesproken door een woordvoerde van de fanfare

            St.-Cecilia :

 

“Onze fanfare stelt zich steeds en in alle omstandigheden ten dienste van haar leden om aan elke gebeurtenis de nodige medewerking te verlenen. Zij heeft er prijs op gesteld om ook vandaag hier aanwezig te zijn, want nadat ons de vraag was gesteld om aan dit feest een weinig luister bij te zetten, waren we allen ten zeerste verheugd. Gaat onze genegenheid naar al onze leden, dan vergt een spelend lid voorzeker onze bijzondere belangstelling. Dit is nu ook weer het geval en het verschaft ons een oprecht genoegen ter gelegenheid van ‘uw bruiloft’ u beiden onze welgemeende en oprechte gelukwensen te mogen aanbieden.

…

Mag ik ieder van u twee wat zeggen ? Wel dan wend ik me in de eerste plaats tot u bruidegom Louis, wij weten dat gij vele duifjes bezit en er zeer aan gehecht zijt. Nu komt er nog eentje bij waarvan u nog meer zult houden. Dit gunnen wij u van ganser harte. Toch verwachten wij dat uw jonge bruid u nog wel de nodige tijd zal verlenen om ook in de toekomst nog regelmatig aanwezig te zijn op de repetities en uitstappen.

Bouw nu maar verder aan de toekomst. Schenk ons talrijke muzikanten, een hele zwerm als ’t kan, waarmee uw vader Leontine, eens hij op rust is, onvermoeid zal kunnen stoeien.

…

We nemen weldra afscheid van u allen hier op dit huwelijksfeest en we wensen u verder nog een prettige avond.

Leontine en Louis, goed heil en proficiat !”

 

 Na zo’n gelegenheidstoespraak werd door de voorzitter een huwelijksgeschenk aangeboden namens de vereniging. Daarna nam de bruid of de bruidegom het woord en bedankte de fanfare waarna het bruidspaar met de nodige kussen werden gelukgewenst.

Op het feest kregen de aanwezige muzikanten daarna een druppel en een sigaar, meestal van beide meer dan één en na afloop van de serenade werd het huwelijksfeest in familiekring voortgezet.

Doorgaans werd door de jonggehuwden in een café in Leest nog een vat bier aangeboden aan de muzikanten en de vergezellende ereleden.

(Stan Gobien)

Louis Polfliet was te Leest geboren op 27 mei 1935 en hij overleed te Bonheiden op 15 oktober 2000. Het echtpaar Polfliet-Geens kreeg één zoon : Dirk.

 

Bijvoegsels:

-Broederschap van O.L.Vr. van Scherpenheuvel Leest.

-Huwelijksfoto Louis Polfliet en Leontine Geens.