1977 – Vrijdag 6 mei : Tafeltennistornooi Vevoc

“Op vraag van enkele ping-pongers van onze vereniging en ook daarbuiten werd er aan het bestuur van Vevoc gevraagd eens een ping-pong-tornooi te organiseren.

Als voorbereiding op dit tornooi werd 4 weken na mekaar de parochiezaal ter beschikking gesteld om alzo iedereen de gelegenheid te geven om te kunnen oefenen, acht tafels werden er telkens opgesteld en er werd goefend van 20 tot 24 uur.

Op 6 mei kwam dan het tornooi. Liefst 32 deelnemers waaronder 4 vrouwen schreven zich in.

Zoals het met elk tornooi gaat moet men een beetje geluk hebben in de loting, in de voorselectie troffen reeds goede spelers mekaar en werden dus goede spelers en speelsters gewipt uit de finale-plaatsen.

Iedereen speelde in de voorselectie 2 matchen van 3 sets. Naargelang de behaalde uitslag in deze schiftingen werd er dan gespeeld voor de klassementsplaatsen van de 9^de tot de 32^ste.

Met de acht overige werd er dan verder gespeeld voor de halve finale en finale.

Het was een mooie sportavond, voorbeeldig geleid door Alfons Silverans en Alfons Huysmans.

Wij danken langs deze weg iedereen die er heeft toe bijgedragen dit tornooi te doen lukken : de spelers, de gelegenheidsscheidsrechters, de supporters, de tapsters, diegenen die de tafels ter beschikking hebben gesteld (Dany Van Steen, Maurits De Greyse, Jan Van den Heuvel en Jeugdcentrum Mechelen).

Uitslag tornooi : (eerste tien)

1. Clymans Paul

2. De Ridder Erik

3. Sneyers Antoon

4. Vercammen Constant

5. Baarendse

6. Van Medegael Marcel

7. Van Steen Arielle (1^ste vrouw)

8. Van den Heuvel Jan

9. Van Cammeren Herman

10. De Wit Andre.

(DB, juni 1977)

1977 – 19 tot en met 22 mei 1977 : 7^de Leestse Volksfeesten

            Programma :

            Donderdag 19/5 : om 15 uur receptie aan alle exposanten, medewerkers en het

            stadsbestuur. Om 16 u officiële opening van de Handelsbeurs (de 3^de).

            Schepen Charlier verving de burgemeester van Mechelen.

            Om 20 u werden de volksfeesten ingezet met “The George Baker Selection”.

            Vrijdag 20/5 : Handelsbeurs van 18 tot 22uur. Om 18u30 was er de

            “Mini-maxi-show” (een programma naar de tijd van toen) met Bob Benny,

            Rita Rey, Pol Van Camp, Jean Walter, Heckel en Jeckel, Borah en Sandy en het

            Tivoli-Combo.

            Zaterdag 21/5 : van 18 tot 22 uur Handelsbeurs. ’s Avonds om 20 u werd Leest

            omgetoverd tot een 2^de Wieze met een bruisend Oberbayern – Bierfeest met

            muzikale begeleiding van Karl Herberger (16 musici en zangeres). Rikske Samyn

            trad op als presentator-animator.

            Zondag 22/5 : Handelsbeurs van 13 tot 22 uur. Om 15 uur wielerwedstrijd voor

            juniores met een prijzentafel van 10.500 fr en met daarenboven voor 10 x 200 fr

            aan premies.

            Vanaf 19u30 kwam er als sluitstuk een bal met Louis Neefs en zijn

            orkest “The Lords” en een optreden van de Belgische kandidaten voor het

            Eurovisiesongfestival “Dream Express”.

In het juni-nummer van De Band verscheen daarover volgend verslag :

De Leestse Volksfeesten

“De Leestse Volksfeesten werden ingezet op 22 mei ll. met in de namiddag de opening van een meer uitgebreide handelsfoor, geopend door de Heer Charlier, Schepen der moedergemeente, die de burgemeester verontschuldigde.

In zijn korte toespraak repte hij ook over het feit dat op dezelfde dag VV Leest zou spelen voor overgang naar een hogere afdeling, en wenste succes toe.

Het buitengewone programma werd ingezet door de Nederlandse zanggroep ‘Baker Selection’ en dat voor een nokvolle tent, en oogste een welverdiend succes.

Het Oberbayern Bierfeest dat ieder jaar werd gehouden, kende de traditionele bijval en kon andermaal op een welslagen terugblikken, tot voldoening van de aanwezigen die er lustig op ronddraaiden en tijdig voor smeersel zorgden.

Vergeten we het optreden niet te vermelden van Bob Benny, Jean Walter om er een paar te noemen, en of deze in de smaak vielen hoeft geen betoog. Zij kwamen met echte Vlaamse liedjes voor de dag.

Het slotelement met Louis Neefs, de alomgekende Vlaamse zanger, met zijn orkest ‘The Loyds’ om dan te besluiten met het optreden van ‘Dream Express’. Dit optreden werd een waar festijn. En nu we daar toch over schrijven is het wellicht de moeite waard even terug te blikken naar het laatste fameuze Songfestival. Is het niet opgevallen dat 1) de muzikale begeleiding te overdreven (hard) was waardoor veel verloren is gegaan en 2) het ensemble moest zingen op een versneld muziek rytme ? Heeft het er dan de schijn niet naar (om maar van schijn te spreken) dat het zo gewild was, omdat ons land geen inrichter zou moeten zijn volgend jaar ?

Wie de reuzentent heeft bezocht is voldaan huiswaarts gekeerd, en met reden : ’t was vol afwisseling !

’t Is weer eens voorbij en ja…Hopen we tot volgend jaar !”

Foto’s :

-De stuwende krachten achter de 7^de Leestse Volksfeesten : Louis Solie, Gust Emmeregs, Pierre Van Asch en Miel Spruyt.

-De hoofdact op de openingsdag : “George Baker Selection”.

1977 – 12 april : verzameling voor de vrijwilligers om 09u30 aan de Parochiezaal voor de

                                                          Actie “Veldkapelleken”.

In ‘De Band’ had aalmoezenier Herregods dat jaar een oproep gedaan om de  zwaar verwaarloosde Leestse kapellekens aan te pakken :

“Leest werd sinds 1 januari 1977 een “Voorstad” van Mechelen. Als vroegere hoofdstad van Boergondië is deze stad een van de rijkste van heel Vlaanderen op gebied van cultureel verleden en historische monumenten.

Ons dorp bezit geen kunstgebouwen : onze kerk, alhoewel goed onderhouden van binnen als van buiten, kan met de meeste Mechelse godshuizen niet concurreren.

Waarop Leest echter wel bogen kan : op het landelijk karakter dat het tot nog toe bewaren kon, op amper een paar kilometer van het centrum van de stad, behield Leest de rust en de sereniteit van de boerenbuiten, de moerasgronden tussen de Zenne en de stad bewaarden namelijk ons dorp voor een te arrogante infiltratie van de stad in onze richting.

Een van de kenmerken van die landelijkheid was de volksdevotie die zich uitte in begankenissen, beewegen en processies. Sommige heiligen waren bij onze volksmensen bijzonder populair : Sint Kornelius en Sint Nikolaes beschermers van de kinderen, Sint Anna de “moeder”, Sint Jozef de “werkman”. Die volksdevotie vond gestalte in de veldkapellen die we hier en daar op een kruispunt nog aantreffen, een rustpunt voor de wandelaar. Sommigen van die kapellen komen uit een oeroud verleden. Op bepaalde dagen in het jaar : op Halfoogst, op Sakramentsdag, op de eerste zondag van oktober en zo, ging de processie uit. Met statige stap en begeleid door de dorpsfanfare, met geflapper van kleurige vlaggen en het getrappel van onrustige paarden, en met een weelde van maagdekes, engelkes, paters, heiligen en martelaren, elk met zijn gevolg.

De straten waren één bloemtapijt. Laatst van al kwam de “hemel”  met de pastoor in zijn beste gewaad die “ons Heer” droeg, geëscorteerd door de kerkmeesters met hun glimmende koperen lantaarns. Op die momenten stond de wereld en de tijd voor een paar uren stil.  De processie maakte toen halt bij elke veldkapel. Voor die gelegenheid was ze opgepoetst en in het nieuw gezet, de omgeving gesnoeid en opgekuist. Zo ging dat van generatie tot generatie. Dit alles is nog niet zo lang geleden, maar het behoort voortaan tot het verleden. De processies werden “afgeschaft” en meteen de jaarlijkse grote beurt aan de veldkapellen.

Onze parochie bezit verschillende veldkapellen :

-De Sint-Annakapel

Op de Mechelsesteenweg (noot : thans Pastoor De Heuckstraat) over de Zenne van de grenslijn met Battel, langs deze kant van de ‘Sint Annabeek’. Deze kapel werd er gezet in 1913 op de plaats waar vroeger reeds een kapelleke stond. Een steen op de voorgevel vermeldt ons meer details : ‘St Anna kapel, gebouwd in het jaar 1913, gift van de Heer Benoit Van Ingelgem. Bouwmeester Cyriel Van den Bergh’.

De kapel herbergde een wondermooi Sint Annabeeldje uit de 16^de eeuw, in hout gesneden en in typische Mechelse stijl. De stalen deur en de zware ijzeren stangen voor het kijkgat konden niet beletten dat het beeldje verdween in hebzuchtige klauwen. Dat gebeurde drie jaar geleden : de stangen waren doorgezaagd.

-De Sint Jozefkapel

In de bocht van de Dorpstraat. Werd gebouwd in 1701, ten tijde van pastoor Van den Male, met de vrijgevigheid van de parochianen. Binnenin, langs elke kant van het altaar, staan twee zware levensgrote heiligenbeelden, waarschijnlijk uit de 17^de eeuw : Sint Jozef en Sint Niklaas. Deze beelden stonden vroeger in de kerk. Op het altaar zelf staat een beeldje van de H. Familie.

-De Sint Appoloniakapel

In de Molenstraat is er het ergst aan toe : alleen de ruwbouw ontsnapte aan de ‘kapot-slaan’ woede van ravottende bengels (of niet verhoorde tandpijnlijders ?). Deze kapel had vroeger ook reeds veel te lijden, vermits ze in de oorlogsjaren kapotgeschoten werd. Ze verhuisde toen van plaats, omdat ze in de weg stond van de nieuwe macadamweg. De huidige kapel werd er gezet in 1935.

De Heilige Appolonia wordt aangeroepen tegen de tandpijn. Ze stierf namelijk in de 3^de eeuw, nadat haar beulen haar de tanden hadden uitgesmeten.

-Het kapelleke van de Boerinnengilde

Op de hoek Oude Tisseltbaan-Juniorslaan. Draagt de volkse spreuk : ‘Langs deze weg zet gene voet of zegt Maria weesgegroet’. De kapel werd opgericht in 1936 ter gelegenheid van het 25-jarig bestaan van de Boerinnenbond.

-De kapel van O.L.Vrouw van Fatima

Op het kruispunt Tiendeschuurstraat Elleboogstraat. Werd ingehuldigd ter gelegenheid van de processie op de eerste zondag van oktober 1945.

Het moet de voorbijganger in het oog schieten hoe armzalig en treurig sommige kapellen er bij staan : de Sint Apolloniakapel, de Sint Annakapel, de Sint Jozefkapel. Het wordt tijd dat wij daar iets voor doen.

Wij geven daarom een oproep aan enkele mensen van goede wil die de handen uit de mouwen willen steken om met verfkwast, snoeimes, truweel, hamer en zaag, aan deze volksmonumentjes hun vroegere glans te geven en ze te redden van afbraak of verder verval. Ze behoren tot ons landschap. Laat dit dorp het cachet bewaren dat het bezat, het cachet van den buiten waar het goed is te leven en te wonen.

            Georges Herregods. “

Foto’s :

-Sint-Apolloniakapel.

-Kapelleke van de Boerinnengilde.

-De kapel van O.L.Vrouw van Fatima

Vervolg ‘Actie Veldkapelleken’.

Zijn oproep kreeg gehoor : verschillende Leestenaars engageerden zich en gedurende het Paasverlof kreeg de Sint Jozefkapel een beurt en ook de stad Mechelen beloofde medewerking. Deskundigen kwamen ter plaatse kijken en lieten weten dat  “ten gepaste tijd zal overgegaan worden tot het snoeien, opkuisen en verbeteren van de aanplantingen...” (zie verder 7 juni)

Van 11 tot 16 juli werd er hard doorgewerkt : de Sint Annakapel werd afgewerkt en de Sint Apolloniakapel aangepakt.

Georges Herregods bracht daarover nadien verslag uit in de periodiek van Milac :

 “Wie voortaan de weg naar Battel opgaat, kan de Sint-Annakapel nu binnengaan : de zware brandkastdeur werd namelijk weggenomen. In de plaats daarvan kwam een sierlijk hekje in smeedwerk, passend in de stijl van de kapel en afkomstig uit onze kerk. Het plaksel werd van de muur geslagen, de schone baksteen die er van onder kwam werd opgekuist, gevoegd en zo gelaten. Op de muur werd een keramiek aangebracht voorstellend Sint Anna ten Drieën, geïnspireerd aan een zestiendeeuwse Sint Anna uit …(onleesbaar).  Het altaar werd opnieuw in de verf gezet en kreeg een kleurtje. Ook de buitenkant van de kapel werd volledig gereinigd en om haar meer toegankelijk en open te maken werd de omgeving gesnoeid en opgekuist en een kasseibaantje aangelegd. Op die wijze wordt het onderhoud van de kapel tot een minimum herleid. Een steen aan de binnenkant van de kapel verwijst naar de spijtige verdwijning van het oude Sint Annabeeldje en naar de huidige restauratie van de kapel.

De Apolloniakapel  is eveneens  op goede weg. Om ook hier het onderhoud ervan tot een minimum te brengen wordt heel de binnenruimte van boven tot onder bekleed met een tegelmozaïk. Het altaar werd gemetst en kreeg een massief eiken blad. Het ondergedeelte van dit altaar wordt versierd met mensentanden (de H. Apollonia was de toevlucht tegen de tandpijn) en draagt op tegels de legende van deze heilige martelares uit 250 na Christus. Ze werd in het vuur geworpen nadat de beulen al haar tanden hadden uitgerukt. Deze legende wordt tevens uitgebeeld boven het altaar in een moderne expressieve keramiek : Apollonia wordt er vastgehouden door een Romeins soldaat, terwijl een andere soldaat met een grote tang haar tanden uitrukt. De Romeinse soldaat draagt een geweer met bajonet en

decoraties : dit wil zeggen dat zoiets van alle tijden is, ook nu blijkt het telkens zo dat onschuldigen slachtoffers zijn van het brute geweld, in veel gevallen zelfs van de officiële macht. Let onder andere ook op het contrast tussen de slanke bleke meisjesfiguur en de ruwe getaande Romeinse militairen. De Sint Apolloniakapel is nog niet af, maar volgende maand komt dat in orde. De ramen krijgen betonglas (geen gebroken ruiten meer !). Een houten hekske in plaats van een deur. Het torentje wordt hersteld en krijgt een sierlijker kruis. Naast de kapel komt een rustieke eiken bank.

Deze veldkapellen verwijzen naar een oude volksdevotie. Wanneer deze devotie verdween, vervielen ook deze stenen getuigen. We maken ons geen illusies : dat is voorbij !

Toch is het goed dat ze niet verdwijnen ! Ze zijn een deel van ons gelovig en volkskundig erfgoed. Daarom bestaat de opzet er in, er kleine monumentjes van te maken, passend in ons landschap en ons leefmilieu, een ‘leefhoekje’ waar de voorbijganger even verpozen kan en er gelegenheid vindt tot een paar momenten bezinning. Daarom verzorgen wij ook de omgeving van deze kapellen door aanplantingen en groen. Het laatste wordt door de stad Mechelen op zich genomen.

Er rest mij nog dank te zeggen aan al die trouwe medewerkers. Het verheugt ons dat jonge mensen zich ook nog kunnen inzetten voor niet betaalbare vacantiejobs !

Rendez-vous op 1 augustus !

   Georges Herregods.”

In de Apolloniakapel werd volgende tekst aangebracht : “Deze kapel werd volledig vernieuwd in de zomer 1977 onder het Pastoorschap van E.H. Lornoy met de bijdrage van de parochianen en de actieve medewerking van Jan Teughels, Jan Van Riet, Georges De Laet, Sylvain Wijns, Stefan De Laet, Lieven Hellemans, Hans De Laet, Stefan Vloebergh, Jan Verbruggen, Bruno Bradt, Marc De Win, Pater Van Aken onder leiding van legeraalmoezenier Georges Herregods.”

Op 7 mei 1997 publiceerde Gazet van Mechelen :

            Leest vraagt bescherming voor kapellen.

 “Voor twee kapelletjes uit de Mechelse deelgemeente Leest heeft het bestuur van Monumenten en Landschappen de bescherming aangevraagd.

Het gaat om de Sint-Annakapel in de Pastoor De Heuckstraat en de Sint-Jozefkapel in de Dorpsstraat”.

Naar aanleiding van deze actie publiceerde “De Band”  een gesprek met Jan Verbergt en Fons Hellemans onder de titel :  

Oudere Leestenaars over de veldkapellen

Jan Verbergt :

“Van ’t kapelleke van Sint Anna weet ik niet veel. Ik ben hier gekomen in 1928 en toen stond het er. Vloeberghs die moet zoeken wanneer dat gezet is, dien z’n vader heeft dat gezet.

De processie naar Scherpenheuvel vertrok aan ’t kapelleke. Ik geloof dat ze om 4 uur, half vijf vertrokken, ze pakten dan de binnenwegen naar Scherpenheuvel. ’s Avonds waren ze ginder voor de beiweg en de kruisweg. Daarna kwamen ze af en de pastoor ging met de vlag naar de Annakapel, haalde ze daar af en bracht ze naar de kerk.

Er was altijd volk dat de processie tegen ging tot in Mechelen en zelfs nog verder en die kwamen dan mee af met de processie, ’s morgens vroeg.”

Fons Hellemans :

“Het Sint Apolloniakapelleke is gebouwd voor pastoor Beukelaers in 1936. Hij was toen 25 jaar pastoor in Leest. Met het geld dat werd rondgehaald (iedereen mocht geven wat hij wou) werd het kapelleke gezet. Ze hebben het nadien moeten verzetten omdat het in de weg stond voor de Molenstraat. Er werd heel veel geofferd voor Apollonia in dien tijd.

Van de Sint Annakapel weet ik niet veel van te vertellen want ik was nog een kleine pagadder toen die gebouwd werd. Ik heb wel horen vertellen dat hetgeen in den dag werd opgebouwd ’s nachts werd afgebroken, totdat de rijkswacht de wacht optrok. De processie van Scherpenheuvel werd daar afgehaald.”  

Foto’s :

-Het plaksel binnenin de Sint-Annakapel werd op vraag van G. Herregods door Eddy Apers met een zandstraler verwijderd en de schone baksteen werd opgekuist en gevoegd.

-De keramiek met St Anna ten Drieën. Eddy Apers en Willy Keysers ontdekten dat het oorspronkelijke beeldje er iets anders uitzag. George Herregods voorzag zijn copie van een hoofddoek met puntig uitsteeksel, het origineel droeg een stralenkrans. (https://blog.seniorennet.be/sintannakapel/) De steen rechts ervan verwijst naar het verdwenen St Annabeeldje.

-De legende van de heilige Apollonia in een moderne expressieve keramiek.

-Het ondergedeelte van het altaar van de H. Apollonia werd versierd met echte mensentanden.

-De tekst met de namen van de vrijwilligers.

1977 – 25 maart : Nieuwe belastingen op stadsniveau.

            Het werd vlug duidelijk dat de overgang van dorp naar stad geld zou kosten.

            De opcentiemen op de onroerende voorheffing stegen naar 1.900.

            De personenbelasting naar 6%. Het ophalen van huisvuil 900 fr.

            De belasting op balkons 200 fr per meter. Overlopen en septische putten kosten

            voortaan 750 fr. De duivenhokken werden belast aan 500 fr en de buitenantennes

            aan 500 fr of 1000 fr per stuk.

            Voor het lijkenvervoer eerste klasse diende voortaan 8.000 fr betaald te worden,

            voor tweede klasse 4.000 fr en voor derde klasse 3.200 fr.

            Biertappen werd getaxeerd van 1.000 tot 2.000 fr naargelang de huurwaarde van

            het  café en de lichtreclames aan 2 fr. per lopende of vierkante dm met een

            minimum van 600 fr.

            De verlaten voertuigen, zichtbaar van op de openbare weg werden aangeslagen

            tegen 5.000 fr het stuk. De opslagplaatsen van schroot werden belast aan 15 fr per

            vierkante meter met een minimum van 15.000 fr.

            De niet bebouwde gronden in woongebieden brachten 500 fr per strekkende meter

            op voor de stadskas met een minimum van 2.500 fr.

            Verlaten of leegstaande panden in vervallen staat of als krot erkend, werden

            aangeslagen tegen 2.500 fr per strekkende meter met een minimum van 10.000 fr.

            (KH)

            Eerlijkheidshalve dient vermeld dat de autonome Leestenaars voordien evengoed

            gebruik maakten van de Mechelse brandweer, ziekenhuizen, scholen, zwembaden,

            waarvoor de Mechelaar het leeuwenaandeel aan belastingen betaalde...

1977 – Maandag 28 maart : Studiereis naar Brussel  van het 5^de en 6^de leerjaar van de

             meisjeschool. Een leerlinge van het 5^de leerjaar :

“Op maandag achtentwintig maart zijn wij, leerlingen van het zesde en vijfde leerjaar, naar Brussel geweest. We reden tot aan het paleis van de Koning. Daar kwam een gids op de bus. We zagen daar de aflossing van de wacht en de gids vertelde er wat meer over.

We reden daarna nog langs verschillende pleinen en gebouwen. We zagen een flatgebouw met meer dan 23 verdiepingen.

We gingen ook naar de BRT. Toen we daar kwamen wachtte een gids ons op : hij leidde ons door een doolhof van gangen. In een schminkkamer zijn we ook geweest.

We gingen naar de garderobe kijken en herkenden de jas van Rogier van ter Doest.

Daarna hebben we in een restaurant onze boterhammen verorberd.

Na de middag maakten we een ritje met de Metro en later zijn we in de plantentuin van Meise geweest. Er waren veel hoge bomen van verschillende soorten. En dan hebben we nog vele struiken en bloemen gezien zoals citroen- en sinaasappelstruiken, flamingobloemen enz..

Van een laurierboom hebben we een blaadje gekregen. Toen we in de bus zaten begon het hard te sneeuwen. We hebben nog veel plezier gemaakt. Ik vond het een prettige reis.”

In diezelfde Band stonden nog enkele weetjes over de school :

“-De tweede week van maart deed Ingrid Casteels stage in de derde graad, een welgekomen afwisseling in deze overigens rustige trimester.

-In de vierde klas vervangt juffrouw Dominique Boon mevrouw Serdons-Verschueren die met bevallingsverlof is.

-De kleuterklassen worden in een nieuw kleedje (verfje) gestoken en zullen er weldra in verschillende tinten van groen bijstaan.

-De jongens van de derde graad trokken voor twaalf dagen naar Oostende op zeeklassen.”

1977 – Zaterdag 2 en zondag 3 april : Chirojeugd hielp Broederlijk Delen.

             De Band had in maart volgende oproep gedaan :

“Op een speelse en eigen wijze wil de chirojeugd in onze parochie ook aan de vastenactie en Broederlijk Delen doen. Daarom zal één dezer dagen in uw brievenbus een invulbriefje te vinden zijn met de vragen : bij wie, en wat door de chirogasten een of ander werkje kan en mag opgeknapt worden. Een eventuele vergoeding komt ten goede voor Broederlijk Delen (Filipijnen). Deze activiteit zal plaats hebben op zaterdag 2 en zondag 3 april. Briefjes kunnen aan de chiroleiding bezorgd of in de ideeënbus in de kerk gestoken. Wenselijk ten laatste op woensdagavond 30 maart.”

1977 – 3 april – Gazet van Mechelen :

            Voorlopig is het kalm op het Leestse wielerfront

“De eerste weken van het nieuwe wielerseizoen hebben de Leestse wielrenners nog maar weinig van zich doen spreken.

Enkele zijn in het geheel nog niet gestart, terwijl de overige langzaam onder stoom beginnen te komen.

Nieuweling Dirk Van Dam

Naar het voorbeeld van oudere broer Marc is de jongste van de Van Dams ook door de wielermicroob gebeten en heeft zich in de wielerpeletons gewaagd.

Van de 3 gereden koersen leverde de 1^ste het beste resultaat. Te Jemeppe eindigde Dirk 12^de op 40 deelnemers terwijl in de overige koersen geëindigd werd midden in de massale groepsspurt.

Vader Van Dam is tevreden over de eerste optredens :

“Van de meer dan 80 vertrekkers komen ze met een 60-tal naar de meet gestormd en Dirk is nogal van het lichte type. Ik ben blij dat hij zich in de groep kan handhaven en dat hij in zulk geweld, zoals zovele anderen, nog niet tegen de grond is gegaan.

Marc Van Dam : ruim deel van de tegenslagen

Van de 5 gereden wedstrijden zijn er voor Marc Van Dam reeds 3 waar tegenslagen hem kwamen afremmen.

Een dubbele wielbreuk en 2 lekke banden werden zijn deel.

“Ik ben nochtans tevreden over de conditie, rekening houdend met de reeds verrichte training, want mijn laatste jaar als student A2 verdient uiteraard voorkeur te krijgen.”

Nog niet gestart

Bij het broederpaar Van Hoof is men nog niet tot de actie overgegaan.

Beroepsrenner Eddy wacht nog af wat de bespreking aangaande de opneming in een wielergroep zal opleveren.

Over een week zal de knoop doorgehakt zijn en van die beslissing zal het afhangen of Eddy nog verder in de pelotons zal te zien zijn.

Rudy van zijn kant is momenteel soldaat te Turnhout en zijn opleiding laat geen training toe, dus wedstrijden rijden zit er zeker niet in.

Ook hier kan volgende week verandering komen vermits hij dan overgeplaatst wordt naar Antwerpen met mogelijk meer kans op oefening.

Kozijn Freddy Selleslagh zit in hetzelfde schuitje.
Hij had om vervroegde legerdienst gevraagd en is daarom deze week opgeroepen in Gent.

Wat het verder voor hem wordt is nog af te wachten.”

1977 – 15 januari : Dansavond in de parochiezaal.

            Organisatie : Meisjesschool Leest met muzikale begeleiding van

            “The Come-Backs”. Deuren 20 uur. Toegang : 60 frank.

1977 – Zondag 23 januari : Toneel met Rust Roest

            De 55-jarige jonge toneelgroep bracht “De maan van de lente” van Rose

            Gronon.

            De opvoering vond plaats in het parochiehuis aan de Kouter.

G.H. in ‘De Band’ :

“Bij het 55-jarig bestaan van ‘Rust Roest’ Leest voerde deze toneelgroep het mirakelspel op van Rose Gronon : DE MAAN VAN DE LENTE.

De parochiezaal zat voor de gelegenheid stampvol.

Rose Gronon is de schuilnaam voor Martha Bellefroit uit Antwerpen (1901). Haar toneelstukken zij niet gemakkelijk, daar ze een grote belezenheid veronderstellen bij het publiek. Zo was het ook op deze bewuste zondagavond 23 januari. Al gaven onze spelers van het beste wat we tot nog toe zagen, en al was het decor prachtig, toch kwam het stuk niet tot zijn recht bij onze mensen, zelfs niet bij onze grootste ‘évolués’ omwille van de ingewikkelde symboliek van dit mirakelspel.

Regisseur : Guido Hellemans

Decor : Tony Baarendse

Garcia de lekebroeder : Pierre De Wit

Ridder Ramiro Iniguez : Guido Hellemans

Herder Ramon Iniguez : Wim Baarendse

Oude vrouw Tota : Renild Polfliet

Het koor : Mariette Verbeeck, Imelda Van der Hasselt, Marleen Lauwers, Erna Vloebergh,

                   Annie Van Nick.

De andere : Guy Mollemans

Andere medewerkers : Dirk Baarendse (voorzegger), Albert Jean (grime), Karel Mertens (bandmontage), Wim Jacobs (sonorisatie), Milou Van Stijvoort (kostuums), Vik Diddens (belichting-techniek), Vik Michiels (dans), Marcel Spoelders en Willy Lauwers (decorbouw).

Wij hopen deze ploeg nog meer op de Leestse planken te zien, maar dan met een stuk ‘ad captum’ van ons publiek. Misschien eens een fijne klucht ?’

Dat eerste jaar na de fusie ontving ‘Rust Roest’, zoals elke Mechelse toneelvereniging, van de stad een subsidie van 16.545 fr. Vanaf 1978 gebeurde de uitkering op basis van de geleverde prestaties met als minimum voorwaarde : twee volavondstukken spelen per jaar.

(‘Rust Roest Leest Ontmaskerd’, Guido Hellemans, 1986) 

1977 – Zaterdag 29 januari : Chinees Chiro-feest

            In de parochiezaal van Leest werd het feest om 20u30 opengebroken met een

            mis opgedragen volgens Chinees ritueel door de pater.

            Om 21 uur was er eten, gevolgd door dans.

            Alles in functie van China.

Bijgevoegd :

-Illustratie bij  ‘De Maan van de lente’ - Georges Herregods.

-Advertentie van de Chiro in ‘De Band’.

1977 – Gazet van Mechelen : Leest is Mechelen

Op 1 februari 1977 werd ook Leest inderdaad bij het Mechels grondgebied samengevoegd, dit is 931 ha met circa 1900 inwoners. Van de vijf gemeenten die integraal Mechels grondgebied zullen worden, is Leest de meest landelijke gebleven.

In 1939 ontdekte men bij bouwwerken resten van een Romeinse villa uit de tweede eeuw, een bewijs dat ook deze streek reeds vroeg bewoond moet zijn geweest.

In 1129 stond Leest onder het patronaat van de vrouwenabdij van Kortenberg, wat aansluit met de stichting van het klooster Vallis Lilliorum te Hombeek, waarvan de eerste zusters eveneens uit Kortenberg afkomstig waren. Kortenberg inde de ‘tienden’ waarvan een derde werd afgestaan aan de pastoor van Leest. Vanaf  1637 werd deze belasting vervangen door een vaste som.

De oorspronkelijke kerk  werd in het begin der 17^de eeuw volledig vernield, met uitzondering van de basis van de toren in witte natuursteen en een gedeelte van het hoogkoor.

Het huidig schip van de St.-Niklaaskerk is van 1852.

In de kerk treft men nog merkwaardige beelden aan, twee mooie armenbanken en vooral het opvallend rijk koorgestoelte op het hoogkoor.

Verder het beeld van de h. Cornelius, vereerd tegen kinderziekten.

Dit beeld heeft meer folkloristische dan historische waarde. Cornelius, een paus uit de 3^de eeuw, die begraven ligt in de Romeinse catacomben, staat afgebeeld met boek en gouden hoorn.

Op het kerkhof treft men van verre de imposante grafsteen , quasi monument van de Familie Empain. Achter de gesloten deur die de grafkapel afsluit bemerkt men twee neerdalende trappen die naar een crypte moeten leiden. Volgens de inscripties op de opgaande muren van de kapel, werd in 1971 de laatste mevrouw Empain bijgezet in de ouderdom van 100 jaar.

Het gemeentehuis is erg vervallen, een onooglijk gebouw zonder enige waarde. Alleen de gemeenteschool is nieuw en beantwoordt aan de normen van een moderne school.

Ook hier kan de stad Mechelen nuttig werk verrichten door hertekening van het gemeenteplein, de bouw van een gemeenschapscentrum, eventueel in de plaats van het oude gemeentehuis en door het aanbrengen van bomen, groen, bloemen en enige rustbanken.

Zeer schilderachtig is de Molenbeek, een grillige, smalle loop doorheen gans de gemeente.

Als straten noteerden we o.a. de Kouter, als verbinding met Hombeek, de Juniorslaan die naar Kapelle leidt, maar gedeeltelijk verzakt is in de buurt van de Molenbeek, de Tiendeschuurstraat, de Kleine en de Grote Heide en de Bist (te Mechelen : Biest). Verder nog Winkelstraat, de onvermijdelijke Molenstraat en een Scheerstraat (weer dubbel gebruik met Mechelen).

Waar Mechelen Leest in genen dele mag verwaarlozen als een Assepoester, ware het toch hopelijk dat Leest  steeds zijn eigen landelijk karakter mocht behouden. Mits enige moderne nutsvoorzieningen en een algemene verfraaiing, kan Leest best zijn eigenheid en gemeenschapsleven bewaren. Welkom Leest in het vergrootte Mechelen.”   

1977 – Eerste Communicanten 1977

Sonja Daelemans, Alemstraat 10

Pascale Aerts, Kouter 9

Anne De Prins, Dorp 10

Anja De Prins, Juniorslaan 88

Sonja De Prins, Juniorslaan 88

Ilse Diddens, Vinkstraat 43

Spruyt Daisy, Tisseltbaan 46

Stokmans Sarah, Kouter 120

Simons Hilde, Molenstraat 21

Van den Bergh Gwendy, Dorpstraat 82

Van den Heuvel Nancy, Dorpstraat 38

Van Winghe Christiane, Grote Heide 3

Verbruggen Ingrid, Tiendeschuurstraat 6

Verbruggen Marleen, Larestraat 1

Van Camp Serge, Kouter 41

Adriaenssens Geert, Veurtstraat 45 Breendonk

Bernaerts Christoph, Juniorslaan 136

Debroey Michel, Vinkstraat

De Wit Geert, Molenstraat 14

Duysburgh Dries, Juniorslaan 56

Huys Werner, Elleb oogstraat 10

Peeters Benny, Blaasveldstraat 14

Puttemans Pascal, Kouter 154

Spoelders Kurt, Molenstraat 4

Van den Heuvel Chris, Dorp 9

Verbruggen Koen, Tiendeschuurstraat 21

Verschueren Geert, Blaasveldstraat 14

Plechrtige Communicanten 1977

De Bondt Veerle, Kouter

De Maeyer Kristel, Dorpstraat

De Smedt Brigitte, Cecilalaan

Muysoms Ann, Alemstraat

Polspoel Christa, Juniorslaan

Schillemans Karin, Kouter 51

Spruyt Conny, Tisseltbaan 46

Stock Christiane, Juniorslaan

Van den Sande Rita, Grote Heide

Van den Vondel Ann, Kouter 102

Verbeeck Ingrid, Rennekouter

Vermeulen Anja, Tisseltbaan

Verschuren Ingrid, Blaasveldstraat

Van Kerkhoven Lief, Kleine Heide

Apers Ronny, Grote Heide

Casteels Hugo, Kouter 67

De Bruyn Geert, Dorpstraat 53

De Laet Dirk, Kouter 146

De Nijn Chris, Vinkstraat

Doms Victor, Rennekouter

Fierens Danny, Vinkstraat

Huys Rudy, Elleboogstraat

Muysoms Marc, Alemstraat

Robijns Geert, Alemstraat

Van den Brande Johan, Vinkstraat

Verbruggen Koen, Kouter 12

Vermeulen Jurgen, Tisseltbaan

Croons Dirk, Kouter 45

(DB)

1977 – Met ingang van 1 januari 1977 werd de legerdienst voor dienstplichtigen op

            8 maanden gebracht voor hen die in Duitsland gekazerneerd lagen en op 10

            maanden voor de soldaten in België gekazerneerd.            

1976 – Zondag 14 november : Kinderen kijken naar Kinderen. Een leerlinge van het 5^de jaar van de Leestse meisjesschool schreef :

Een mooie voorstelling

“Zondag 14 november werd voor de Leestse jeugd een echt aangename dag. De toneelgroep ‘De Spellentappers’ vertolkte het gemoderniseerde sprookje ‘Hans en Grietje’, geschreven door Liva Willems.

Zo was bijvoorbeeld de heks geen lelijke oude vrouw, maar een mooie jongedame. De gluiperige zwarte kat van de heks Spyona, was voor deze keer in een speciaal pakje gestoken. Het stuk handelde over een boze heks die van dieren koeken bakte en deze verkocht aan de niet al te snuggere bakker van het dorp. Door een handige list wist de heks Hans en Grietje mee te lokken in het bos. Toen de vrienden van Hans en Grietje dit bemerkten  snelden zij hen achterna. Dank zij de lieve fee Marijke kwam het sprookje toch nog tot een goed eind. De bazige Mrs Jones en John, haar volgzame man, kwamen er de sfeer inhouden.

Verbazend was zelfs hoe aandachtig, met ingehouden adem, de kinderen naar het podium zaten te staren. Zichzelf nieuwsgierig afvragend ‘hoe zou het nu eindigen ?’

Na afloop van het stuk kregen alle jonge spelers een anjer. Aan de leiding van de toneelgroep (Lieve Vermeulen, Lief Bradt en Lutgard Lauwers) werd nog een mooi boeket bloemen ten geschenke gegegven.

Enthousiast keerden de kinderen terug naar huis. En de leden van de toneelclub en het Davidsfonds waren er niet minder gelukkig om. Er waren immers ongeveer 350 toeschouwers komen opdagen !”

(DB, december 1976)

1976 – 4 december 1976 – Gazet van Mechelen : Voorlaatste gemeenteraad

            Er zijn 2.077 Leestenaren

“Op de dagorde van de gemeenteraad stonden 10 punten op de openbare zitting en 2 punten in geheime zitting.

Iedereen was aanwezig en de zitting verliep in een zeer vriendschappelijke stemming.

Het jaarverslag van het schepenkollege voor het dienstjaar 1975 bracht o.a. aan het licht dat Leest op 31/12/74 een totaal had van 2.046 inwoners, terwijl ze op dezelfde dag in 1975 2.077 Leestenaren telde. (...)

In 1975 werd ook 583.000 fr. Uitgegeven voor de aankoop van het speelterrein enz.

De belastingsreglementen voor 1977 werden niet verhoogd en oppositielid Duysburg stelde voor, dat in tegenstelling met andere jaren voor deze laatste keer eens een éénparigheid van stemmen zou bereikt worden, en dat ze niet zouden vechten tot de laatste druppel bloed, zodat als er ooit iemand de boeken van Leest zou bezien er toch eens een éénparigheid zou genoteerd zijn ook.

Het eerste paspoort kost dan 25 fr. Het afhalen van het huisvuil : 300 fr. Begravingen : 7.000 fr, tewerkgesteld personeel : 300 fr, drijfkracht : 300 fr , drankslijterijen betalen 1.000 fr. De retributie van de plaatsrechten op markten kost 10 fr/m2/dag.

De onroerende voorheffing blijft vastgesteld op 1900 opcentiemen en de personenbelasting blijft 6%.

(...)

Op deze zitting werd eveneens de definitieve beslissing bekomen voor de ruiling van gronden (gelegen in de Bist en de Alemstraat) met de heer Prion Pansius. De gemeente Leest staat 1133 m2 af (ter waarde van 80.500 fr) en ontvangt hiervoor van de heer Prion Pansius een lap grond van 1304 m2 met een waarde van 107.750 fr.

(...)

In geheime zitting werden dan nog 2 punten verwerkt : de goedkeuring van de werkuren (uitbreiding) van de kuisvrouw aan de gemeenteschool en ook nog een punt dat door de CVP-raadsleden op de dagorde werd geplaatst : de toekenning van het ereburgerschap aan pater Van Aken ter erkenning van de vele diensten die hij bewezen heeft aan de Leestse gemeenschap en in het biezonder aan de Leestse jeugd.”

1976 – 4 december : “Sint Niklaasbal” van de KWB

            De Leestse KWB organiseerde samen met de volleybalclub haar “Sint-Niklaasbal”.

            Dit ging door in het parochiehuis aan de Kouter. Deuren : 20 uur. De muzikale noten
            werden gespeeld door het orkest “The Sunbeats”.

            Toegangsprijs was 60 fr.

1976 – Vrijdag 17 december : Vevoc – Filmavond : “Once upon a time in the West”

            ‘Vevoc nodigt u allen uit voor de grootste western ooit gemaakt. Het is een meesterwerk
             van de inmiddels overleden regisseur Sergio Leone.

            We draaien deze film in SCOPE d.w.z. groot scherm.

            “Eens in het verre Westen”, een film van 2 uur is het mooie epos van het aanleggen van
             de spoorweg tussen Oost en West. Het is een waar gebeurd verhaal.

            Spanning en ontspanning verzekeren u een mooie filmavond. De afwezigen hebben
             ongelijk. In de hoofdrollen alleen klasse acteurs : Henry Fonda, Claudia Cardinale,
             Charles Bronson, Jason Robards.

            Aanvang : 20.45u. Prijs : 40 fr.Kinderen niet toegelaten.

            (Flyer van Vevoc)                       

1976 – 27 december – Gazet van Mechelen : Leest heeft tweede ereburger

“Met pater Karel Van Aken heeft de gemeente Leest haar tweede ereburger gekregen. Nadat ongeveer 2 jaar geleden Leest haar eerste ereburger, de h. Hendrik Diddens, huldigde voor zijn werk en opzoekingen naar de geschiedenis van Leest, was het maandag 27 december l.l. de beurt aan pater Van Aken.

Na de raadszitting kwam pater Van Aken naar het gemeentehuis waar hij zijn oorkonde in ontvangst nam.Pater Van Aken mocht de eerbetuiging in ontvangst nemen voor de vele verdiensten voor de gemeenschap, en vooral voor de jeugd van Leest, die hij gedurende de laatste 10 jaren heeft verwezenlijkt.

Raadslid Duysburg sprak in naam van het ouderkomitee van de Chiro dat pater Van Aken een man is die zichzelf steeds op de tweede rij zet en als het kan zelfs  op de derde rij.

Pater Van Aken staat heel eenvoudig tussen de gemeenschap als knecht van de kleinsten. Zoals hij op die zondagen uren na elkaar in de Chiro de cola aan het verkopen is, of als hij zich samen met de jeugd mee verkleedt, dan zou een mens zich kunnen afvragen waarom doet hij dat toch allemaal ? Pater Van Aken doet dit allemaal omdat hij dan veel beter in contact kan komen met groot en klein en omdat hij dan

ook heel goed kan zien hoe het in de afdelingen gestaan en gelegen is. Pater Van Aken is er en laat zich zien en doet het kleinste werk op een barmhartige wijze. De pater dankte op zijn beurt het gemeentebestuur van Leest voor deze uitzonderlijke eer die hij in ontvangst mocht nemen. Hij dankte vooral de mensen van het Sint-Theresiacollege van Kapelle-o/d-Bos, omdat ze hem daar de gelegenheid hebben gegeven om met de gemeenschap van Leest ook te kunnen meeleven.

“In Kapelle ga ik naar school en te Leest maak ik mijn huiswerk”, aldus pater Van Aken.

Pater Karel Van Aken, geboren te Malderen op 22 februari 1928 werd in 1958 tot priester gewijd en heeft als kloosternaam de naam van pater Damiaan gekozen.

Te Leest heeft pater Damiaan gevonden waar hij zijn priesterzijn mag beleven en dit vooral tussen de jongeren die ook wel eens iemand nodig hebben waar ze kunnen heengaan met kleine of grote problemen.

De h. Hendrik Diddens, woonachtig te Mechelen en eerste ereburger, drukte de vreugde uit dat hij niet de enige ereburger van Leest is gebleven. Hij zei ook dat de verdienste van de pater veel hoger ligt dan de zijne en dat hierdoor ook zijn eigen verdienste in de hoogte ging. Hij zei ook dat hij menigmaal gezien heeft en heeft kunnen vaststellen dat te Leest het dienstbetoon en de omgang met de mensen zeer goed was.

Tot slot bracht hij hulde aan de gemeenteraadsleden voor wat Leest geweest is en wat Leest in de harten zal blijven. Het is van 1796 dat Leest de onafhankelijkheid gekregen heeft, en van deze periode van 180-jarige onafhankelijkheid zullen vele mooie en goede herinneringen blijven.” (GvM 5/1/1977)

1976 – 27 december : Karel Soors in De Band – januari 1977 :    Afscheid van Leest.

“De afscheidsceremonie startte om 19u45 met het aanbieden van het ereburgerschap aan pater Van Aken. Na Hendrik Diddens mocht de pater, in de gemeente berucht om zijn werklust en dienstbaarheid, na een korte plechtigheid in het gemeentehuis, de oorkonde van het ereburgerschap in ontvangst nemen. Nadien kon de eigenlijke afscheidsceremonie beginnen. In de gloednieuwe turnzaal van de jongensschool waren bijna honderd Leestenaars samengekomen om de afscheidsreceptie bij te wonen en om naar de dankbetuigingen van de burgervader en de schepenen te komen luisteren.

Burgemeester Lauwers vertelde over zijn laatste werk : het uitreiken van de oorkonde van ereburgerschap. Ontroerd bracht hij hulde aan z’n gemeente en dankte hij al de aanwezigen voor de fijne samenwerking.

Hij dankte zijn schepencollege, de geestelijkheid, de kerkfabriek, het onderwijzend personeel voor het vertrouwen.

Hij verwees ook naar de verwezelijkingen onder zijn bestuur zoals de verwarming van de pastorij, de herstellingswerken aan de kerk, de nieuwe dorpsplaats en de kroon op zijn werk, de bouw van de nieuwe jongensschool. Voorts dankte hij de fanfare St.-Cecilia, zijn partijgenoten en de mensen van de  andere partijen.

Daarna was het de beurt aan de heer Emmeregs, de gekozene van Leest in het Mechels gemeentebestuur. Hij wees op de moeilijkheden voor een oppositiepartij om tot een samenwerking te komen.

Zijn dank ging naar de burgemeester omdat die zich steeds had ingezet voor zijn mensen. Steeds werden die bij hem thuis zeer vriendelijk ontvangen om hun moeilijkheden uiteen te zetten. De heer Emmeregs dankte ook

het schepencollege waarmee hij had samengewerkt, hij beloofde dat dhr Vloebergh en hijzelf als nieuwe verkozenen in Mechelen de belangen van Leest zo goed mogelijk zouden behartigen. Een overvloed aan hartige hapjes en fijne dranken maakten de tongen nog losser.

Over de ganse lijn leek men de fusie met Mechelen maar somber in te zien. Vooral de menselijke kant, het contact met de gewone burger, dreigt hiermee verloren te gaan.

Het fusieverdriet werd nog lang daarna weggespoeld.

Vaarwel arm Leest, voortaan kun je de maan helpen blussen.”           

Foto’s :

-Tweemaal pater Karel Van Aken, de tweede ereburger van Leest.

1976 – 23 oktober – GvM : Leest ruilt grond

            “Voor de jongste gemeenteraadszitting te Leest werd door oppositielid

            Duysburg gevraagd om een klein huldebetoon te brengen aan

            gemeenteraadsleden Emmeregs en Vloebergh die tijdens de laatste

            gemeenteraadsverkiezingen respectievelijk als verkozene van de CVP en als

            1^e reserve van de BSP uit de bus kwamen.

            Beide raadsleden werden gefeliciteerd en men drukte de hoop uit dat ze de

            belangen van de Leestenaren zouden behartigen.

            Emmeregs voegde daaraan toe dat ze zeker op hem mochten rekenen en dat alle

            inwoners van Leest (en van de andere gemeenten) die problemen hebben,

            steeds bij hem terecht kunnen.

            (...)

            ...als elfde  en laatste punt op de dagorde stond de principebeslissing van de

            ruiling van de gronden gelegen in de Bist en de Alemstraat met de h. Prion

            Pansius. De gemeente zou dus in principe (nog niet definitief) 1100 m2 grond

            afstaan in de Bist en zou hiervoor van de h. Prion Pansius ongeveer 1300 m2

            grond ontvangen in de Alemstraat.

            Als het laatste punt van de openbare zitting was afgewerkt stipte oppositielid

            Emmeregs aan dat er in verscheidene straten van Leest aan de kanten het gras

            zo hoog staat dat het regenwater steeds op de wegen blijft staan zodat de

            weggebruikers zich moeten verplaatsen in het water (o.a. in de Elleboogstraat

            en de Tiendeschuurstraat). Voor dit probleem is reeds een oplossing voorzien en

            zal zo vlug mogelijk verholpen worden.”

1976 – 30 oktober : Frietkraam aangereden en vluchtmisdrijf

            Toen José Van der Meulen rond de middag haar frituur op de Dorpsplaats wou betreden

            stelde zij vast dat de zijruit van het bijgedeelte gebroken was. Scherven alom en de

            aluminium buitenkant van het kraam was geblutst.

            Vermoedelijk werd het kraam door een voertuig aangereden. José diende klacht in.          

1976 – 2 november – Gazet van Mechelen  :

            Groeten van overzee : Broeder Romain De Laet

“Het naburige Leest, dat zoals men weet, Mechelen een stukje landelijker zal maken, telt meer dan één merkwaardige figuur onder haar inwoners.

Een zeer verdienstelijk man is wel broeder Romain De Laet die reeds 53 jaar lang missiewerk presteert in Canada.

Wij willen hem hierbij eens in de schijnwerper zetten. De brief met hartelijke “groeten van over zee” werd niet door hem zelf geschreven maar door iemand die hem het best kent.

Als broeder Romain beantwoordde Karel De Laet uit Leest destijds de oproep van zijn oversten van de broeders van Scheppers om pionierswerk te gaan verrichten in Canada.

Broeder De Laet had van huis uit een rotsvast geloof en een apostolische ijver meegekregen. Ook had hij als verpleger in de oorlog “14-18” in krijgshospitalen dienst gedaan en had zich de vorming, hem verschaft door het St.-Victorinstituut van Alsemberg, zeer ten nutte gemaakt. Met volle bereidheid voor het werk dat hem wachtte scheepte hij in voor Canada op 15 augustus 1923.

Na meer dan een halve eeuw is hij er nog, geeft zich nog steeds met hart en ziel aan zijn taak met het idealisme van zijn jeugd.

Wel is het ritme wat aangepast aan zijn leeftijd.

Broeder Romain kwam in verlof in 1933, 1948 en 1956. (noot ook in 1973 en 1976)

Ofschoon enkele weken verlof in zijn geliefde heimat telkens veel vreugde verschafte, vertrok hij steeds welgemoed terug naar zijn werkterrein in Laurentiden, provincie Quebec.

Al die jaren bleef hij zich inzetten voor de materiële en geestelijke noden van de bevolking in het onderwijs, opvoeding, ziekenzorg, tuinbouw, administratie, als novicenmeester, of directeur of ook nog in de parochiale diensten.

Hij is zowat de factotum voor alle jobs die een missie vergt.

Globaal bekeken gaat de aandacht en de zorg van de broeders van Scheppers in Canada uit naar de armen, de nooddruftigen, de kinderen, speciaal dan toch naar verwaarloosde jeugd hoe ondankbaar dit laatste ook kan zijn.

Toch kan broeder Romain met zijn psychische flair, zijn humor, zijn bemoediging met dit alles best overweg.

Dat broeder Romain ook literaire aanleg heeft blijkt uit een aantal gedichten, Nederlands en Frans, meestal op bekende Vlaamse wijze.

Bij elke feestelijke aangelegenheid is hij de man om die te organizeren en te leiden.
Uit menig vers trilt zijn liefde tot zijn vaderland, zijn hunker naar totale blije gegevenheid.

Broeder Romains levenswerk is dan ook een sterke Evangelische getuigenis.

Aan hem ondervindt men dat een leven van algehele inzet voor God en de naaste een mens diep gelukkig kan maken.

Aldus de brief over de Leestse missionaris Karel De Laet.”

LG, blz. 274 :

“Juist voor de oorlog, in april 1914, had Karel De Laet het kloosterkleed aangetrokken bij de Broeders van Scheppers. Hij werd voortaan ‘broeder Romain’. Bij het begin van de vijandigheden nam hij met zijn medenovicen de wijk naar Engeland. Hij werd er onder de wapens geroepen bij de ambulancedienst. Tot na de oorlog was hij ziekenverpleger in het Krijgshospitaal te Faverges (Frankrijk). Later, (1923) vertrok hij als missiebroeder naar Canada (Huberdeau) waar hij gedurende meer dan vijftig jaar zijn beste krachten gaf aan de zielzorg, de opvoeding, het onderwijs, de tuinbouw en de administratie. In februari 1953 werd hij Canadees staatsburger. Hij overleed er op 4 februari 1978 in de leeftijd van tweeëntachtig jaar.

Broeder Romain had ook letterkundige talenten : hij schreef gedichten zowel in het Nederlands als in het Frans.”

“Gegroet, o Leest, o dorp van vrede,

Uw naam is als een eeuwig feest ;

Ik draag uw ziel naar ’t westen mede,

uw beeld zweeft immer door mijn geest.

De goede God zal het behoeden

bij dag en nacht van alle kwaal;

Vertrekken doet het hartje bloeden,

maar over zee wacht ’t ideaal.

Gegroet van ver, o teerbeminden,

gebleven in het vaderland;

het beste wat men daar kan vinden,

heb ik zeer diep in ’t hart geplant.

Uw namen klinken in mijn oren

als melodieën zacht en zoet.

Geen enkel nootje gaat verloren,

het trilt in ’t hart, ’t verfrist het bloed.

We waren rustig, zo tevreden,

en daar te blijven was de wens.

Maar plicht is sterker dan de tranen,

we werken toch voor God de Heer.

Hij leidt ons naar de hemelbanen.

We vinden daar elkander weer...

            Broeder Romain

Op 14 en 15 juli 1973 werd broeder Romain in Leest gehuldigd bij zijn diamanten jubileum als broeder en zijn vijftigjarig verblijf in Canada. De burgerlijke overheid ontving hem op het gemeentehuis (14 juli).

De volgende dag was er een eucharistieviering in de kerk met de Hombeekse pastoor-deken Jan Van Dyck en een feestzitting in het parochiehuis waarop ook een vertegenwoordiger van de Canadese ambassadeur aanwezig was.

Goed ziek, stierf hij op 4 februari 1978 en werd te Huberdeau (Quebec) begraven op 7 februari.

(Wilfried Hellemans : ‘De Sint-Niklaasparochie in Leest’ 2009)

Foto’s :

-De familie De Laet rond 1909. V.l.n.r. : Karel (broeder Romain), Frans (“Soo”), geboren in 1887, was gehuwd met Sidonie Diddens, en bleef in 1918 in een

griepepidemie, vader Victor Der Laet (°1850, +1918), overleed een week na zijn zoon, moeder Adelia Selleslagh (°1857 +1914), Melanie (°1891 +1968), werd

missiezuster in Kongo en Christine (°1901), werd kloosterzuster te Heverlee. Het gezin woonde in het “Wiphuis” op de Rennekouter, de vroegere Jezuïtenhoeve.

-Links Karel De Laet naast Gust De Prins (“de Guide”) die met zijn nicht getrouwd was.

-Broeder Romain werd 82.

1976 – 15 oktober : Nieuwe wagen van Leestenaar zwaar beschadigd

            Toen Karel De Prins uit de Alemstraat met zijn wagen wou vertrekken vanop de
            parking van dancing het Witte Paard te Kapelle-op-den-Bos constateerde  hij dat er
            een bromfiets in de weg stond.

            Toen hij die verplaatste werd dat opgemerkt door een persoon die dat snel 
            ging doorvertellen in de dancing. Hierop kwam een hoop jongelui naar buiten gesneld  
            die de wagen van De Prins bestampten en bestookten met bierglazen.

            Het resultaat : beschadiging aan dak, rechterdeur en kofferdeksel. Schrammen aan
            de rechtervoorruit en barst in het plastiek achterstuk tussen de lichten.

            Karel diende klacht in bij de veldwachter.

1976 – 18 oktober – Gazet van Mechelen :

            Leest naar Mechelen met een nieuwe school.

“In aanwezigheid van gouverneur Kinsbergen en van arrondissementskommissaris Rombout werd een nieuw schoolkomplex ingewijd te Leest.

Op de plaats van de oude jongensschool werd een nieuwe school opgetrokken met 4 ruime en luchtige klaslokalen, een muziekklas, een refter en een gymzaal, die reeds bij de opening haar tweede funktie van feestzaal kon waarmaken.

Burgemeester Lauwers gaf een overzicht van de administratieve rompslomp die maar eventjes acht jaar heeft aangesleept : van het ene voorontwerp naar de andere principebelofte...

Hij dankte de ministers die voor de nodige handtekeningen hadden gezorgd, de architecten, de aannemers en onderaannemers.

En als laatste burgemeester van het autonome Leest was Lauwers niet weinig fier een dergelijk schoolgebouw te kunnen overdragen aan de nieuwe bestuurders uit Mechelen.

Schepen van Onderwijs, Polspoel, wilde onderstrepen dat de gemeente Leest haar steentje had bijgedragen in de onderwijsinfrastructuur ten dienste van de bevolking.

De tijd is voorbij dat het lager onderwijs het eindpunt was voor de schoolgaande plattelandsbevolking.

“We hebben geen monument willen bouwen, zoals de oppositie ons heeft verweten. Voor ons komt de fusie een jaar te vroeg, want we hadden graag onze inspanningen op onderwijsgebied nog wat voortgezet. We stellen nu onze hoop in de nieuwe Mechelse bestuurders”.

Schoolhoofd Gobien betrok de ereschoolhoofden Meyers en Huysmans in het huldebetoon.

“Zij hebben de goede naam van de gemeenteschool van Leest gemaakt. En in heel wat moeilijker omstandigheden vooral op materieel gebied”.

Ook mevrouw Vloeberghen, die er voor zorgt dat alles elke dag netjes gehouden wordt, werd niet voorbijgegaan.

En de burgemeester en de schepenen werden bedankt voor de talrijke begrotingswijzigingen die ze hebben moeten doorvoeren.

Gouverneur Kinsbergen zei dat hij ondanks een zwaar gevulde agenda toch naar Leest gekomen was. Primo om die realisatie te zien waarover hij zoveel had horen vertellen.

En ten tweede omdat het waarschijnlijk de laatste keer was dat hij naar Leest zou komen.

“Nu de gemoederen wat bedaard zijn, zal men ook vlug de voordelen van de fusieoperaties ondervinden. De gemeenten zullen administratief verdwijnen maar de gemeenschappen die er leven zeker niet.”

Aan de burgemeester vroeg hij verder zijn kracht te willen inzetten om te behouden wat er te Leest reilt en zeilt in het gemeenschaps- en verenigingsleven. En opmerkelijk noemde hij het feit dat de laatste belangrijke daad van het gemeentebestuur van Leest er een geweest is ten voordele van de jeugd.

Investeren in de jeugd –ook al kost de jongensschool om en bij de 22 miljoen frank – is nog altijd een wissel trekken op de toekomst. (cdw)”

En in een andere krant van 22 oktober 1976 :

“Leest wijdde nieuwe school in

Zaterdag vond te Leest de plechtige inwijding van de gemeentelijke jongensschool plaats. Onder aanwezigheid van talrijke prominenten knipte de burgervader van Leest, de heer Lauwers, het lint door dat de toegang verleent tot het nieuwe gemeentelijk schoolcomplex van Leest.

De burgemeester zei dat deze dag een zeer langverwachte datum was voor de Leestenaren en alzo werd dit complex overgedragen aan de ganse bevolking. Daarna volgde een kleine rondgang in de gebouwen.

Als men de school binnengaat is er op de speelplaats een windroos, een plan van de gemeente en een landkaart van België op de grond aangebracht. Het zeer moderne complex dat momenteel alleen voor jongens openstaat, bestaat uit sanitaire installaties, een speelplaats, een turnzaal, refter, bergplaats, 6 klassen en een reserveklas alsook een voorbereidende klas voor muziekonderricht. Na de rondgang werden alle genodigden in de turnzaal verzameld waar nog enkele toespraken werden uitgesproken.  Als eerste spreker kwam de burgemeester aan de beurt, die na de welkomstwoorden een korte schets van het ontstaan van deze school gaf. Van het voorontwerp tot de dag van heden is er een termijn van 8 jaar verstreken. Hij had ook een woord van dank voor de vele ministriële instellingen die het mede mogelijk maakten dat deze school tot stand kwam (o.a. de 60 t.h. staatstoelagen). Hij feliciteerde de h. Schaerlaken en de verscheidene firma’s die gelast waren met de bouw en de afwerking van dit complex.

Hierna kwam de schepen van onderwijs. Hij wees er op dat de werknemers op 298 van de 300 overeengekomen werkdagen o.a. 523.000 machinestenen, 472.000 kg beton en 20.000 pannen te verwerken hadden. De aandacht ging niet alleen naar de gebouwen, doch werd er ook veel aandacht besteed aan de toestellen. En daar Leest een muzikale gemeente is, is er ook gezorgd voor een muzikale opvoeding.

Schoolhoofd Gobien dankte de ere-schoolhoofden Meyers en Huysmans voor de basis die zij hebben gelegd om de goede naam van de school te bekomen die ze nu geniet. Hij dankte het gemeentebestuur voor de vele offers die zij zich hebben moeten getroosten (o.a. de vele begrotingswijzigingen) om tot de totstandkoming van deze school te komen.

Als laatste spreker kwam gouverneur Kinsbergen aan het woord. Hij zei dat men het geld niet beter kon besteden voor diegenen die nog achter ons komen : de jeugd. Hij vestigde de aandacht op het feit dat de schepenen de infrastructuur aan deze realisatie hebben gegeven. Hij wenste de leraars het beste voor de toekomst, ook na het nieuwe tijdperk die de fusies zouden meebrengen. Maar met het verdwijnen van de gemeenten zullen zeker niet minder mogelijkheden komen, en het verdwijnen der gemeenten wil niet zeggen dat de administratieve entiteit zal verdwijnen. Tot slot dankte hij de burgemeester en de raadsleden voor het vele werk en de jarenlange inzet die zij gebracht hebben voor de gemeenschap van Leest. Na deze toespraken volgde een heildronk.”

Foto’s :

-Burgemeester Lauwers, geflankeerd door gouverneur Kinsbergen, Arrondissementskommissaris Rombout, het Leestse gemeentebestuur, onderwijzend personeel en prominenten uit omliggende gemeenten, tijdens het knippen van het lint tot opening van het nieuwe schoolcomplex.

-De jongensschool tijdens verschillende stadia van de werkzaamheden.

1976 – 26 september : Feestvergadering KVLV

            Meer vrouwen dan anders op deze feestvergadering waarop ze werden

            verwelkomd op een aperitief.

            Na een welkomstwoord en gebed door de proost, las de secretaresse haar

            verslag af waarop men aan de respectievelijke tafels werd bedacht met het

            thema : “Jij bent een deel van de ketting”.

            Ossetong met madeirasaus en champions, dampende koffie, men liet het zich

            smaken.

            Liedjes, sketchen, sport en spel en het rad van fortuin kwamen ook aan de beurt.
            (DB, oktober 1976)

1976 – Oktober : Gemeenteraadsverkiezingen.

            Hombeek, Leest, Heffen, Walem en Muizen zullen bij Mechelen gevoegd

            worden. Op de eerste verkiezingen voor de grote fusiegemeente Mechelen waren

            43 raadsleden verkiesbaar.

            Het stadsbestuur was samengesteld uit CVP en BSP : Jos Vanroy (CVP) burgemeester,

            A. Stiers (SP) 1^e schepen, J. Charlier (CVP) 2^de schepen, J. Van de

            Sande (SP) 3^e schepen, A. Van Stappen (CVP) 4^e  schepen, Ch. Van de Plas (SP)

            5^de schepen, A. Ribbens (CVP) 6^de schepen, H. Vanderaerschot (SP) 7^de schepen

            en K. Michiels (CVP) 8^e schepen.  (KH)

De Band over deze gemeenteraadsverkiezingen :

‘De maand december 1976 is van historische betekenis als men weet dat op 1 januari 1977 onze goede Leestenaren van gemeentelijke nationaliteit veranderen en deel zullen uitmaken van de grote sociëteit Mechelen.

Zes jaren terug gaven we de uitslag van de toen gehouden gemeenteraadsverkiezingen, en we menen aan onze plicht te kort te zullen doen indien we ook NU geen mededeling ervan zouden geven.

We bepalen ons tot de kandidaten van de fusiegemeenten, met aanduiding van behaalde voorkeurstemmen per lijst. De onderscheiden letters achter de naam staan voor respectievelijk : L=Leest, HE = Heffen, HO= Hombeek, M= Muizen en W=Walem.

C.V.P.                          Behaalde voorkeurstemmen

Ribbens Albert                       1581 (M)

Emmeregs August                  1316 (L)

De Potter R.                           955 (HO)

Vloebergh Louis                     702 (L)

Meuldermans                        681 (HO)

Lembrechts R.                                    678 (HO)

Verbist R.                               415 (HO)

Van Aken J.                             729 (HE)

Lemmens R.                           542 (HE)

Lauwers J.                              683 (L)

Morrens J.                              762 (W)

Tournaye P.                            442 (W)

Nuyts M.                                 297 (W)

B.S.P.

Mevr. Van der Aerschot        611 (M)

Ureel B.                                  556 (HO)

Vloeberghen J.                       251 (L)

Verhoeven H.                         250 (L)

P.V.V.

Ceulemans P.                         105 (HO)

De Peuter                               169 (HO)

V.U.

Jaspers W.                              1940 (HO)

Fierens A.                               525 (HO)

Keuleers E.                             456 (HO)

Sneyers A.                              152 (L)

Hellemans G.                         404 (L)

Mertens K.                             212 (L)

Stan Gobien – Leest in Feest 1999 :

“Toen bekend werd dat er een fusie van gemeenten op het getouw stond, hebben de Blekken in 1975 en 1976 pogingen gedaan om samen met Heffen en Hombeek een landelijke gemeente te vormen.

De pogingen liepen op niets uit. Het zou en moest één groot Mechelen worden…

In tegenstelling tot de andere Mechelse fusiegemeenten werd er door de Leestse gemeentekas niet zo veel gelden overgedragen aan het nieuwe Mechelen. Er werd gezorgd dat er geen schuld was, want zoiets wilden de Leestenaars ook niet…

Jean Verheyden, de Leestse gemeentesecretaris, werd het hoofd van de Mechelse Bevolkingsdienst. Veldwachter Vic Van Hoof bleef tot aan zijn pensioen in Leest de orde handhaven. José Tourné was voor de fusie gemeentebediende. Op dit ogenblik is zij nog de enige van het vroegere personeel op het gemeentehuis…”   

1976 – 3 oktober : Vierde Vevoc Loopcross

            Het parcours doorheen het prachtige panorama van de zennevallei bood de
            toeschouwers de gelegenheid om de lopers gedurende de ganse omloop te volgen.

            Er waren drie grote tenten opgezet. De pupillen kregen een afstand voorgeschoteld van
            400 m, de miniemen 800 m, de kadetten 1200 m, de scholieren 1800 m, de veteranen
            1600 m en de juniores-seniores 2800 m. 

            Buiten de bijgevoegde foto’s zijn ons geen details bekend.

Foto’s :

-Links : pupillen meisjes met Ilona Van Winghe, Christel De Merechy en Bea Van Praet. Midden : pupillen jongens met Wilfried Meiries, Alwin Mertens en Jan Lenaerts. Rechts : miniemen meisjes met Linda Prenen, Godelieve Saerens en Anne Vranckx.

-Start van de pupillen-jongens.

-Links : miniemen jongens met Raf Wijns, Patrick Van der Linden en Bruno Van Winghe. Midden : kadetten-meisjes met Anne De Greef, Hilde Janssens en Rita Wijmans. Rechts : kadetten-jongens met Jean-Pierre De Muyer, Jan Engels en Eric Bosmans.

1976 – Woensdag 8 september : Brass Band optreden te Leest

            georganiseerd door de Kon.Fanfare St.-Cecilia met de Rochdale Band uit

            Engeland. Dit met medewerking van BRT 2 Omroep Antwerpen en het

            gemeentebestuur van Leest.

            Het concert ging door in het parochiaal centrum aan de Kouter.

1976 – 20 september : Stichting Kunstkring VOETSPOOR

            Met een zeer actief Davidsfonds, met de bedrijvige toneelkring“Rust Roest”, met de
            fanfare Sint-Cecilia, kwam de Leestenaar op cultureel vlak goed aan zijn trekken.

            Op initiatief van de beroepsschilderes Friede Willems kreeg Leest ook een eigen

            kunstkring “Voetspoor” genaamd.

            Friede Willems, woonachtig in de nieuwe wijk in de Kouter, wilde contacten

            leggen met plaatselijke kunstenaars om op die manier gedachten of ideeën uit

            te wisselen.

            In Georges Herregods, Flor Meyers en Karel Soors vond zij medestanders die

            bereid waren samen te werken rond drie belangrijke doelstellingen.

            1. Een stimulans zijn voor de leden van de werkgroep.

            2. Tentoonstellingen organiseren –ook buiten de stad- met de bedoeling een

            breder publiek vertrouwd te maken met kunsttentoonstellingen.

            3. Organiseren van werkvergaderingen, studiebijeenkomsten, jeugdateliers

            en uitstappen.

            Friede Willems wou de kerngroep bewust beperkt houden om een zo groot

            mogelijke beweeglijkheid  aan de dag te kunnen leggen. Met een talrijke  

            groep was dat volgens haar niet mogelijk.

            Om die reden werd doelbewust gekozen voor een formule van “gasten”, die

            regelmatig zouden worden uitgenodigd. Zo kregen ze steeds een andere

            stemming op hun activiteiten.

            De benaming “Voetspoor” was afkomstig van een “lees”, een karrespoor, daaruit

            zou de naam Leest ontstaan zijn : “het eerste voetspoor voor het ontstaan van het

            dorp”.

            De in 1950 geboren kunstenares liep school in Dendermonde waar ze ook de

            academie volgde. Nadien volgde ze plastische kunst te Jette en zes jaar lang de

            leergangen aan de Mechelse Academie waar ze in 1975 als laureaat eindigde.

            In 1973 kreeg ze de 2^de prijs van de jonge Dendermondse kunstenaars voor haar

            schilderkunst.

            Friede Willems hield van schilderen met olie en zocht haar onderwerpen

            vooral in figuren, portretten en voor de afwisseling waagde ze zich soms aan

            bloemen. Ze had haar atelier boven het postgebouw, naast het oude gemeentehuis

            van Leest.

            Op 11 april 1977, tweede paasdag, stelde de nieuwbakken kunstkring voor het

            eerst tentoon in de stedelijke jongensschool Scheerstraat Leest.           

            Naast werk van Friede Willems, was er ook werk te bewonderen van meester

            Floriaan Meyers, aalmoezenier Georges Herregods en Karel Soors.

            Het werd meteen een voltreffer.

            Zeer veel Leestenaars vonden de weg naar de tentoonstellingsruimte.

            Dit succes zorgde ervoor dat “Voetspoor” besliste ieder jaar met een grote

            tentoonstelling uit te pakken.

            In 1978 werd het een tentoonstelling rond “Het jaar van het Dorp”, 1979 “Het

            jaar van het Kind”, vormde de aanleiding om enkele jeugdatelierdagen te

            organiseren waaraan 67 kinderen deelnamen. De tekeningen en keramiekwerkjes

            van deze kinderen werden eveneens op de jaarlijkse tentoonstelling aan het

            publiek voorgesteld.

            In 1980 “Het jaar van de vrouw” werd naast het werk van de leden ook

            keramiekwerk van vier vrouwelijke keramiekers gebracht.

            Datzelfde jaar realiseerde de werkgroep de versiering naar aanleiding van de

            feestelijkheden die Leest op touw zette ter gelegenheid van de honderdste

            verjaardag van Stanne Van den Broeck.

            In 1981 kregen enkele jongeren de kans hun werk te laten zien en het jaar nadien

            betreurde men het overlijden van één van de leden, Flor Meyers, wat evenwel niet

            belette een tentoonstelling op te zetten met akwarellen van Yvan Van der Haegen

            en bloemstukken van Hugo Somers.

            In 1983 was de kartoonist Goal gast-exposant en in 1984 werd een Alfred

            Ost-tentoonstelling georganiseerd.

            Onder de gast-exposanten onthouden we de namen van : o.a. Frans Croes,   Jan

            Hermus, Emiel De Leers, Marijke Van Kenhove, Jan Casteels, Lutgard Moons,

            Yvan Vanderhaegen, Frie en Krista Leemans, Mieke Selleslagh, Chris Van Praet,

            Hugo Somers.

Foto’s :

-Achtereenvolgens werk van Karel Soors, Georges Herregods, Flor Meyers en Friede Willems.

1976 – 5 augustus : Dit is de datum van een Koninklijk Besluit (verschenen in het BS van

            28/9/1976) waarbij het gewestplan Mechelen definitief werd vastgelegd en waarin

            werd gestipuleerd dat de ZENNEVALLEI in het landschappelijk waardevol

            bosgebied ligt.

1976 – 15 tot 21 augustus : Vevoc ging op Bivak

            Bestemming : het ‘Vissershuis’ te Geel-Zammel.

“Het Vevoc-bivak is een gezinsbivak dat wil zeggen dat de kinderen zeker niet mogen gezien worden als een beletsel om mee te gaan, maar eerder als een stimulans. En als je nog een beetje trekkers-, chiro- of Vevocbloed hebt, dan probeer je natuurlijk het onmogelijke om mee te gaan, is het niet voor de ganse periode, dan toch voor een gedeelte ervan. Bovendien betekent het een aanvullende, goedkope vacantie voor ons en onze kinderen, want ons eigen potje koken, is nog steeds goedkoper dan op restaurant gaan eten. In augustus zal het kampvuur dus ook voor Vevoc branden in de avondschemering van onze mooie Kempen en zal het woord ‘bivak’ voor Vevoc geen herinnering weergeven maar een uitkijken naar de toekomst.”

(De Band, januari 1976 ‘Jaarverslag’)

1976 – 22 augustus : Brand van een perceel bosgrond

            De zogenaamde “dreef” in de Grote Heidestraat (Sectie A, nr.99), bestaande

            uit licht kreupelhout en struikgewas stond in lichtelaaie. Een hevige wind

            zorgde voor een snelle verspreiding.

            Eerste Schepen Henri Van den Heuvel, tevens oppasser van deze gronden,

            verwittigde de brandweer die het vuur na enkele uren kon blussen.

            De dreef was eigendom van Guilbert Asselbergs uit Brussel.

            (VVH)

1976 – 25 augustus : Ongeval te Leest met fatale afloop

            “Op de Juniorslaan te Leest reden dinsdag twee auto’s frontaal op elkaar in.

            Eén der chauffeurs, Frans Diddens, 67 jaar, Dorpsstraat 17 te Leest, werd

            zeer zwaar gewond en naar het Sint-Jozefziekenhuis te Mechelen overgebracht

            waar hij woensdagnamiddag bezweek.

            De tweede chauffeur, Georges Delmotte, Fonteinweg 6 Heffen, werd slechts

            licht gewond.”  (GvM-27-8-1976)

            Frans Louis Diddens was te Leest geboren op 17 juni 1909 en gehuwd met Maria
            Mathilde Vloeberghen.

            Hij was oudstrijder van 1940-45 en Erelid van VV Leest.

            ‘Niemand weet wat de dag brengt.

            Je staat op

            goedgeluimd

            boordevol plannen :

            ‘ik moet nog dit, ik moet nog dat’

            -véél meer dan één dag gevuld kan zijn…

            En plots

            één seconde is voldoende :

            een ongeluk, zegt de volksmens

            verwikkelingen, zegt de medicijnman

            de eeuwige ontmoeting…

            Alles stort ineen

            alles valt stil

            alles moet worden herdacht…

            God, de stilte van de dood

            die overledene aan overlevende bindt

            breekt Gij open.

            ‘Bemint elkaar’

            is voortaan de nieuwe naam

            waarmee je hem moogt noemen

            waarin we samen verder gaan.’   (uit zijn gedachtenisprentje) 

1976 – 27 augustus : Bestuursvergadering Vevoc

            Verwelkoming van twee nieuwe bestuursleden : Alfons Huysmans en Frans De Decker.
             Water Lefever was ontslagnemend.

1976 – 1 september : Jan Piet Leveugle werd de nieuwe dirigent van de Kon.Fanf.

            St.-Cecilia.

            “Onmiddellijk werd van start gegaan met een 30-tal jeugdige mensen om als

            trommelaars op te leiden en tegelijkertijd de leer van de volksmuziek

            (notenleer) tot in de puntjes in te studeren.

            Na nauwelijks een kleine twee maanden noeste arbeid was de dirigent bereid

            mede te dingen aan het Provinciaal toernooi van Fedekam – Antwerpen, dat

            ingericht werd te Mechelen. Dit gebeurde op 24 oktober 1976.

            Resultaat was de titel : “Kampioen van de provincie Antwerpen in 3^de

            afdeling”.

            (G.v.M., 12 oktober 1979)

“Op 1 september 1976 werd Jan-Piet Leveugle dirigent van de fanfare St.-Cecilia.

Hij had ondertussen bewezen wat hij waard was als slagwerkinstructeur, als leraar notenleer en als dirigent. Hij kreeg direct het volle vertrouwen van het bestuur, van Rik De Bruyn en de muzikanten. De nieuwe dirigent kreeg nog een belangrijk ander voordeel. Veeleer om psychologische redenen dan om muzikale mocht hij met de fanfare in de derde afdeling beginnen. Omdat er ondertussen jonge muzikanten waren bijgekomen, was dat in deze omstandigheden waarschijnlijk de beste oplossing. Op de eerste repetities van Jan-Piet Leveugle werd in ’t bijzonder aandacht besteed aan de ademhalingstechniek, het gelijktijdig aanzetten van de verschillende instrumentengroepen en aan de toonjuistheid. Amper na twee maanden trad de fanfare op in een provinciale wedstrijd te Mechelen. Hier werd de provinciale titel behaald in derde afdeling. Een half jaar later werd meegedaan aan het provinciaal kampioenschap in de tweede afdeling en hier werd de titel behaald met lof van de jury. Dankzij deze voor de meeste muzikanten vrij makkelijke wedstrijden ontstond er een goede sfeer. Door het enthousiasme en de bezieling van de groep was er een basis om de volgende jaren wat meer inspanningen te vragen aan de muzikanten.”

(Stan Gobien, ‘Leest in Feest)

Jan-Piet Leveugle werd in 1943 te Nossegem geboren en kreeg reeds op zesjarige leeftijd zijn eerste muzieklessen van zijn vader Paul Leveugle, bij de fanfare ‘St.-Cecilia”’ Nossegem, die daar dirigent was.

In 1950 was hij al muzikant in deze vereniging en kreeg verdere lessen voor slagwerk aan de Muziekacademie te Etterbeek. Op veertienjarige leeftijd behaalde hij een eerste prijs notenleer en slagwerk aan het Koninklijk Conservatorium te Brussel. In 1969 behaalde hij een eerste prijs voor kamermuziek bij Jef Alpaerts. Verder studeerde hij orkestdirectie bij Fernand Terby te Antwerpen en harmonie bij Peter Cabus en André Laporte te Brussel. Hij behaalde een eerste prijs in 1978.

Van 1957 tot 1970 was hij achtereenvolgens verbonden aan het Nationaal Orkest van België, het Groot Symfonisch Orkest van de BRT en de Philharmonie van Antwerpen.

Als leraar slagwerk werkte hij aan de Muziekacademie Willebroek, het Stedelijk Conservatorium Mechelen en de Kunsthumaniora van het Koninklijk Conservatorium te Brussel.

Als dirigent was hij verbonden vanaf 1975 aan de Brass Band Midden-Brabant, de Koninklijke Fanfare ‘Moed en Volharding’, Heist-op-den-Berg, de Socialistische Harmonie ‘Arbeid Adelt’ Puurs en vanaf ’76 St.-Cecilia Leest.

Met de Brass Band Midden-Brabant werd hij meerdere malen Belgisch kampioen en was ook meerdere malen vertegenwoordiger van ons land bij de Europese Brassband Kampioenschappen, toen nog in de Royal Albert Hall in Londen.

Met de Leestse fanfare zou hij provinciale titels behalen en Belgisch Kampioen worden. Op 2 juli 1978 was hij met de K.Fanfare St.-Cecilia Leest op het 8^ste Wereld Muziek Concours te Kerkrade (NL) en behaalde in de 3^de afdeling 311 punten, goed voor een 1^ste prijs. Met dezelfde fanfare trad hij in 1981 op tijdens het 9^de Wereld Muziek Concours te Kerkrade, dit keer in de 2^de afdeling en behaalde 324 punten, goed voor een 1^ste prijs met lof van de jury. Beide malen werd St.-Cecilia Leest Wereldkampioen in deze afdelingen en in de sectie fanfare.

Erg belangrijke overwinningen werden daarnaast behaald op het Nationaal Tornooi van de stad Brussel in 1982 en op de Grote Prijs van de Lions Club in 1983.
Jan-Piet Leveugle nam ontslag als dirigent van St.-Cecilia Leest op 12 maart 1985 omwille van perikelen rond de deelname aan het Wereld Muziek Concours te Kerkrade in de hoogste afdeling voor fanfares.

Samen met zijn vrouw Ghislaine Poedts richtte hij te Willebroek een muziekhandel op, die aanvankelijk de naam ‘Muziek-Center Willebroek’ droeg en later veranderd werd in ‘Traxon Music’ en uiteindelijk vertrok naar Brussel. Intussen werd deze muziekhandel ‘Traxon Music Brussels’ door de volgende generatie gedreven.

(Wikipedia en ‘Leest in Feest’)

Foto’s :

-Henri Van den Heuvel. Deze historische foto werd genomen in het gemeentehuis in 1971 toen de Blekken de stem van ‘Heinke van Tien’ nodig hadden in de gemeenteraad voor o.a. de benoeming van Stan Gobien tot schoolhoofd. Heinke was gehospitaliseerd en werd toen met bed en al naar het gemeentehuis gebracht.

-Jan-Piet Leveugle

1976 – 5 augustus – Gazet van Mechelen :

            “Honden-Hotel van Jan Peutermans in Leest

“ “Gijlie komt juist op het uur dat ik gewoonlijk met mijn vrouw Arlette het aperitief neem. Een whisky soda of met ijs ? Da’s mannendrank.”

“Zelfs geen plat water voor ons. Ijs graag”, zeiden we. Hij schonk de glazen vol. En dan maar keuvelen nadat zijn vrouw naar keuze één of meer ijsblokjes in het glas liet rinkelen.

“Nog een whisky ?” Wij bedankten.

“Kom, op één been kunt ge niet blijven staan.” Hij lachte breeduit.

“Tiens, als ik het over één been heb, kan ik moeilijk mijn lachlust bedwingen. Want dan peins ik altijd aan mijne houten poot.” En met de vlakke hand sloeg hij lachend op zijn kunstbeen.

Onze gezichten verstrakten. Je ontmoet de man voor ’t eerst in je leven. Je zit met hem al een kwartier te praten en je hebt van die jammerlijke handicap geen snars opgemerkt. Welke houding moet je in een dergelijke situatie aannemen ? Meelachen ? Of wat ? Wat doet men tegen zulke ontwapenende openhartigheid, gekruid met een dergelijke humor ? Zo verliep onze eerste kennismaking met de vijftiger Jan Peutermans en zijn veel jongere vrouw Arlette.

Sinds mei van dit jaar wonen zij te Leest aan de Biest in “het kasteeltje van Lamot” zoals het landgoed in de omgeving bekend staat met zijn circa 5 ha grond eromheen, omzeggens totaal ommuurd.

We hadden, ingevolge onze bijdrage over de Mechelse dierenbescherming van voor enkele weken, een tip gekregen i.v.m. hondenpensions. En het schromelijk tekort eraan.

“Moet je eens met die man gaan kennismaken.”

En wij trokken erheen, samen met Philippe Van de Velde, voorzitter van de Mechelse Dierenbescherming, die midderwijl plaatjes zou schieten.

Wij zaten knus in de gemakkelijke zetels in de heel ruime en smaakvol ingerichte zitkamer van de Peutermans’ te luisteren. Jan Peutermans is een geboren Antwerpenaar. En meer dan onderhoudend en tevens boeiend. Rookt daarbij als een Turk.

Is met wat hijzelf heet een “honden-hotel” begonnen in de jaren 1956-1957. Op heel kleine schaal. Vandaag weet Jan Peutermans op stuk van hondenpensions heel goed waar Abraham de mosterd haalt. En niet alleen op dit terrein.

Hij zat jaren met een hondenpension in het Antwerpse. Kwam zich door toevallige omstandigheden in een uitgesproken landbouwzone vestigen, speciaal met het oog op zijn bedrijvigheid, een bedrijvigheid, welke zich spreidt zowat over het ganse jaar.

Doch met de vacantiemaanden uiteraard als pieken.

De klandizie van Jan Peutermans is alles behalve van de onderste laag. En bij ons bezoek, dat meer gold als een eerste kennismaking, stond die telefoon niet stil. Aanvragen tot opname van honden beantwoordt hij in ’t Engels, Frans, Duits  en vloeiend. Krijgt de meest verscheidene opdrachten : op Zaventem een hond afhalen en voor 14 dagen bij zich houden, een hond per vliegtuig naar Tokio sturen, naar New York, Parijs, Berlijn.

Is in zijn specialiteit gekend in de hogere kringen en bij de NATO-officieren. Ontvangt telefoontjes uit gans Europa waarbij door dames wordt navraag gedaan hoe het met haar honden staat.

“Prima,” antwoordt Jan Peutermans, “hij voelde zich van de eerste dag al thuis...is dik in orde.”

Jeugdgeschiedenis

Van zijn jongelingenjaren zou Jan Peutermans een boeiende novelle kunnen schrijven.

Zoon uit een Antwerpse doktersfamilie, verbleef hij tijdens de oorlogsjaren met zijn mama in Biarritz.

Op bijna 17-jarige leeftijd wou hij naar Spanje vluchten. Het spergebied lag vol landmijnen. Liep een duinhelling af. Precies dit hellend vlak is zijn “geluk” geweest.

Een landmijn, zegt Jan Peutermans, vertoont aan de bovenzijde drie pinnetjes. Ik raakte een pinnetje, een ontploffing volgde waardoor de mijn 60 a 70 cm hoog vloog en op deze hoogte ontplofte. Honderden schrapnels stoven als zaden in alle richtingen. Door de eerste ontploffing werd een deel van mijn been afgeslagen, de rest verbrand. Ge begrijpt, precies omdat ik een helling afliep, kreeg ik de volle lading niet. Anders was het met me gedaan geweest. Gewond over heel mijn lijf ben ik vier uren lang met mijn beenstomp in mijn handen, op mijn achterste en mijn ander been weggekropen.

Natuurlijk werd dat een alles behalve “propere affaire”.De Duitsers ziet ge. Maar dat moet ik zeggen : de Duitsers hebben mij prima verzorgd. Duwden me in een lazaret, stuurden mij daarna naar Fontainebleau, Parijs en Waterloo. Gaven mij een prothese, leerden mij opnieuw lopen. En goed. Zodanig dat ik enkele jaren later zelfs kon gaan dansen. Ik had toen regelmatig een oliepotje bij. Waren toen houten kunstbenen met ijzeren scharniertjes. En bij ’t dansen gebeurde het dat de scharniertjes begonnen te piepen. Ik gauw naar het toilet, scharniertje oliën en ’t was weerom in orde.

Niemand kan merken dat ik een kunstbeen heb. Zelfs mijn tweede vrouw wist het niet. Van die landmijn–historie krijg ik als Franse invaliede een pensioen.

Globetrotter

Na de oorlog geraakte ik in Antwerpen en kreeg als taalman een job bij de Amerikaanse M.P.’s. Die kerels nodigden me uit om naar Amerika te komen. Als ex-GI heb ik dat gedaan. Jaren lang in Amerika geweest. IJsland, Mexico en zelfs zes maanden in Zuid-Amerika. Als assistent-purser op een vliegtuig ben ik zowat overal geweest.

Tot ik dan in Antwerpen mijn eerste vrouw leerde kennen.

Een handel in luxe-modekleren voor dames hield ze erop na. En precies daar werd de eerste steen gelegd van mijn honden-hotel.

13 kostgangers

Zijn eerste vrouw bezat een boxer, een goeie loebas van eerste gehalte.

Als vader-boxer kreeg hij een tamelijk uitgebreid kroost. Tijdens de vacantiemaanden werd hem gevraagd de boxer van een kennis voor enkele weken “bij te houden”.

En zo rijpte het plan om een honden-hotel op te zetten.

(...)

Op een moment zat ik met 13 honden thuis. In die tijd zette ik de honden apart van ’t ogenblik dat ze maar tegen mekaar grolden. In elke kamer, in elke plaats zat een hond. Dat kon zo niet blijven duren. Daarom ging ik me in Kalmthout installeren en bouwde een der grootste, zoniet het grootste honden-hotel op van België.

Iets voelen

In Antwerpen, vertelt Jan Peutermans, kende ik verscheidene veeartsen. Dank zij die boxer. Toen één van hen vernam dat ik een hondenpension zou openen zei hij :

“Koop op den buiten een stuk grond, zet daar uw honden op en ga zelf in een caravan wonen, heel ver vandaan, of ander wordt ge zot.”

Welnu, zei Jan Peutermans, die vent had overschot van gelijk. Want één ding staat vast : als ge geen echte dierenvriend zijt, houdt ge het eenvoudig niet vol. En het toeval wil dat mijn tweede vrouw Arlette er even goed mee over de baan kan.

(...)

Ik durf zeggen dat 90 a 95% van mijn cliënteel tevreden is. Ik werf tijdens de top-periode werkstudenten aan. Moet ik wel. Maar dag en nacht sta ik erbij. Die honden krijgen van mij vlees dat voor mensen bestemd is. (wij mochten zelfs proeven van het hondenvoer...)

Regelmatig komt een veearts, ik ontsmet, houd een oog in ’t zeil. Kortom : ik verzorg de dieren precies alsof ze van mij zijn. En mijn cliënten weten dat.

Bassen en janken

(...)

Neem nu mijn geval, zegt Jan Peutermans. Ik zit hier midden een landbouwzone, op een terrein van 5 ha. Ik heb slechts 3 buren. Aan de overkant van de weg staan koeien in de wei.

En toch moet ik van het gemeentebestuur een –commodo en incommodo- aanvragen, en noteer : ik heb slechts drie buren. Waar moet men een hondenpension opzetten ?

Ik zou menen dat een landbouwzone het meest geschikt is.

Nu vraag ik u : kunt gij honden doen ophouden met bassen of janken ?

Want als er ene begint vallen ze allemaal in koor. Maakt gij nu maar een hond wijs dat hij slechts voor 8 of 14 dagen op logies is. Ge moet een kat een kat noemen.

Dus : wat is het resultaat ? Die honden bassen. Niets eenvoudiger dan dat.

Ge kunt toch hun muil niet dichtplakken met een kleefpleister ?

Kom, zegt Jan Peutermans, ik ben reeds 12 kg afgevallen en mijn vrouw 8, sinds wij hier wonen. Goed het is topseizoen, zal wel beteren.

Nog een whisky terwijl mijn vrouw een mondvullertje klaarmaakt.

De telefoon rinkelt. Arlette, de vrouw van Jan Peutermans, voerde een heel gesprek in het Engels, om te zeggen dat Bobby het echt heel goed stelt...

          Piet Langenus”

Deze reportage in Gazet van Mechelen bleef niet zonder gevolg.

De redactie ontving een boze brief van omwonenden waarin de situatie werd aangeklaagd en stuurde opnieuw een journalist op pad, (een andere ?) ditmaal om te kijken hoe de vork in de steel zat. Zijn bevindingen verschenen  in de krant van 24 augustus 1976 :

Niet iedereen is gelukkig met “hondenhotel” te Leest

(...)

“Het hondenhotel van de h. Peutermans is gevestigd op het domein “de Mot”, zowat 5 ha groot en omgeven door bomen en een twee meter hoge muur.

Die afsluitingen kunnen echter niet verhinderen dat bestendig, zowel tijdens de dag als gedurende de nacht, een op de duur enerverend geblaf van de meest diverse viervoeters welke in het hotel zijn opgenomen, in de lucht hangt.
Toeval wil dat in de onmiddellijke omgeving van het Leests hondenhotel enkele jonge gezinnen wonen met studerende kinderen. Van studeren, laat staan van zich te concentreren, aldus de klagende buren komt niets in huis.

“Onze kinderen zijn verplicht op school volledig gebruik te maken van de studietijd om daar hun huiswerk te maken en hun lessen te leren.”

Mileustorend

Maar dat is nog lang niet alles. De bewoners in de omgeving –en we konden ons persoonlijk overtuigen van de keerzijde van de medaille- zitten geplaagd met een haast onuitstaanbare geur van ontsmettingsmiddelen en vliegenzwermen die dieren nu eenmaal met zich meebrengen. Een avondje TV kijken is meestal niet mogelijk. Elke klank wordt overstemd door het aanhoudend geblaf van zenuwachtige honden.

Het meest dramatische van de ganse zaak is het feit dat honden geen benul hebben van tijd. Eens de duisternis gevallen is en de omwonenden van het “hondenhotel” bedwaarts willen, worden ze wakker gehouden door (andermaal) het geblaf van de honden.

Enkele buren brachten, omdat geen andere oplossing voorhanden was, hun kinderen onder bij familie.

“Mijnheer,” vertelde ons één der mistevredenen omwoners, ge wordt hier zot van dat geblaf. Dag en nacht horen we niets anders dan hondengeblaf en gejank.”

Zonder toelating

We vernamen dat de h. Peutermans –die de opmerkingen van zijn buren in de wind slaat- sedert mei ll. zich te Leest kwam vestigen.

“En toen mijnheer, begon voor ons de hel. We zijn naar de gemeentebestuurders geweest. Daar antwoordde men ons dat tot de exploitatie van het hondenhotel geen toelating was gegeven, maar dat men niets kon doen...”

Tot voor enkele tijd baatte de familie Peutermans een soortgelijk hondenhotel uit te Kalmthout. Na er tien jaar te hebben verbleven zonder toestemming, belandde het hondenhotel te Leest.
Ook te Leest werd ongunstig advies gegeven voor de uitbating van het hondenhotel, maar de h. Peutermans stoort er zich niet aan. Ook zonder bouwvergunning trok hij in het domein enkele plaatsen op waar de honden worden in ondergebracht.

Een afgevaardigde van het ministerie van Volksgezondheid kwam reeds ter plaatse en stelde een negatief verslag op.

Maar intussen blijft men in het hondenhotel ongestoord zijn gang gaan en zitten de omwoners nog steeds aan de klaagmuur.

“Mijn vrouw, mijnheer,”aldus een andere buur, “lag voor enkele dagen met 40 graden koorts in bed. Het aanhoudende geblaf van, in het topseizoen wel 250 honden, werd haar te veel. Akkoord we hebben niets tegen hondenhotels en hondenasielen, maar zulke instellingen dienen ingeplant te worden in een omgeving waar ze niet milieuverstorend werken. Ten slotte zijn wij allen werkende mensen die na een harde dagtaak wel graag enkele ogenblikken rust zouden kennen...”

De klachten van de buren bleven ogenschijnlijk zonder gevolg want drie jaar later werd  het honden-hotel nog altijd geëxploiteerd, het kwam voor een laatste keer in de belangstelling toen het kasteeltje volledig in de as werd gelegd door een brand. (zie juli 1979)

De geschiedenis van het kasteel “De Mot” werd bewerkt onder het jaartal 1845 en in Toponiemen van Leest. (volgt op de Kronieken)

Foto’s :

-Jan Peutermans bij één van zijn gasten.

-Peutermans samen met zijn vrouw en enkele van zijn werknemers.

1976 – 27, 28, 29 en 30 mei : Leestse Volksfeesten

            Programma:

            Donderdag 27 mei : Freddy Breck en ensemble.

            Vrijdag 28 mei : Kinderprogramma met Poppenkast “Kabouter Slim” en  grote
            ballonwedstrijd.

            Zaterdag 29 mei : Oberbayernbal met Jos van Beeck en animator Rikske Samyn.

            Zondag 30 mei : Hollandse vedetten Spooky en Sue en orkest The Sunbeats.

            Gedurende al deze dagen : de tweede grote Handelsfoor. 

1976 – 1 juni : Gemeenteraad van Leest kwam nog eens samen

            “Na een periode van bijna vier maanden rust kwam de Leestse gemeenteraad in

            vergadering bijeen. Vooraleer het eerste punt besproken werd merkte oppositielid

            Emmeregs op, het weinig sportief te vinden dat de gemeenteraadsleden daags

            na de Volksfeesten bij elkaar geroepen worden, na een periode van bijna 4

            maanden.

            Als eerse punt op de dagorde stond het proces-verbaal van het kasnazicht van de

            COO voor het 4^de kwartaal van 1975. Dit geeft een batig saldo van 96.435 fr.
            Oppositielid Duysburgh (evenals de andere 3 oppositieleden) stemde tegen omdat

            inmiddels ook al 6 maanden verlopen zijn.

            Het kasnazicht van dezelfde COO voor het 1^ste kwartaal van 1976 levert een batig

            saldo op van 72.726 fr. Het kasnazicht van de gemeente voor het 4^de kwartaal

            (de oppositieleden stemden om dezelfde reden tegen) vertoont een saldo van

            12.822.765 fr., en voor het eerste kwartaal van 1976 : 13.109.951 frank.

            Leest gaat de oude schoolbanken verkopen tegen 100 fr/stuk. De gemeente

            beschikt over 36 in goede staat zijnde schoolbanken.

            Een gedeelte van de circa 100.000 kasseien van de Alemstraat zal verkocht

            worden tegen de prijs van 2 fr/stuk.

            Voor de 2^de fase van het rooi- en onteigeningsplan van de Alemstraat en een

            gedeelte van de Bist en de Kleine Heide (de fefinitieve goedkeuring) ging

            iedereen akkoord.

            Voor de princiepsbeslissing van de aanvaarding voor de gratis grondafstand

            door de COO van Mechelen van een strook bouwgrond gelegen aan de

            Alemstraat (sectie A, deel van nr. 214 b) met een oppervlakte van 424 m2, en een

            strook grond, afgestaan door Ridder de Fontaine, gelegen aan de Kouter (sectie

            B, nr.448 y) met een oppervlakte van 394 m2, was geen oppositie.

            Dit laatste stuk wordt de toegangsweg tot het gemeentelijk speelterrein.

            De rekening van de Kerkfabriek vertoont een batig saldo van 373 frank.

            Het advies voor de verkoop door de Kerkfabriek van de woningen, gelegen aan de

            Dorpplaats nrs.20 en 22, werd eveneens goedgekeurd.

            Als laatste punt in de openbare zitting kwam de verkaveling van Daelemans in de

            Vinkstraat aan de beurt. Hiervoor werd eveneens de goedkeuring gevraagd van

            het tracé der ontworpen straten.

            Op dit punt werd wel even over en weer gepraat tussen oppositielid Duysburg en

            de burgemeester. Het plan is volledig volgens het BPA opgemaakt.

            Men is er reeds gedurende ruim 4 jaar mee bezig.

            De Vinkstraat moet verbreed worden. Er komt een riolering en wegbedekking.

            Voor dit laatste punt stemde de CVP eveneens tegen.” 

            (GvM) 

1976 – Vrijdag 25 tot zondag 27 juni :  4^de Sint-Ceciliafeesten

            Organisatie van de Koninklijke Fanfare Sint Cecilia, in samenwerking met het

            Ministerie van Nederlandse Cultuur, het Provinciebestuur van Antwerpen, het

            gemeentebestuur van Leest, de Belgische Muziekverbonden, BRT-2 Omroep

            Antwerpen en de ASLK.

            Programma :

            Vrijdag 25 juni : bal- en showavond met “De Nacht van het Vlaamse Lied”.

            Presentatie door de radiocoryfee Jos Baudewijn en begeleid door “The Romanos”

            traden o.a. op zangeres Ingriani, de lolbroeken “de Sinjoren”, Chris Edwards, de

            lead-zanger van de Spoetniks die op solotoer was, Eddy Romy en de gezusters

            Beeckman, beter bekend als de Lollipops.

            Op zaterdag 26 juni was er dan de “Nacht van het Levenslied”. Die dag trad de

            Nederlandse Zangeres Zonder Naam op voor een bomvolle tent.

            Op zondag 27 stond het Europees Kampioenschap voor Harmonies en Fanfares

            1976 op het programma.

            Van de 13 ingeschreven korpsen waren er slechts 8 komen opdagen.

“Voor ’t eerst in de fanfaregeschiedenis werden de Ceciliafeesten niet georganiseerd op Ons-Heer-Hemelvaart en de daaropvolgende dagen, maar werd er gekozen voor het laatste weekeinde van juni. Op vrijdagavond 25 juni werd de ‘Nacht van het Vlaamse lied’ georganiseerd met een aantal Vlaamse vedetten uit de amusementswereld. Zij deden de feesttent deze keer niet leeglopen, maar geen van hen heeft het jaren in de showbizz kunnen volhouden.

Op zaterdag 26 juni kwam het de ‘Nacht van het Levenslied’. Dit is op dit gebied de meest succesrijke organisatie van St.-Cecilia geweest. Voor de Zangeres zonder Naam waren bijna drieduizend liefhebbers van het levenslied naar de feesttent aan de Kouter gekomen. Er was zelfs een secretaris-generaal van het Ministerie van de Vlaamse Gemeenschap bij, waaruit blijkt dat niet alleen gewone stervelingen van levensliederen houden.

Op zondag 27 juni werd het Europees Kampioenschap voor harmonieën en fanfares georganiseerd. De beste Belgische verenigingen waren present en ook erg goede Nederlandse, Deense en Noorse muziekverenigingen, tot zelfs een Tsjecho-Slowaakse harmonie toe. De wedstrijd werd deze keer opgenomen door BRT 3. Deze zender kon er echter niet de uitstraling aan geven zoals dat in 1974 het geval was met de brassbanduitzendingen door BRT 2 Antwerpen.”

(Stan Gobien, ‘Leest in Feest’)

Gazet van Mechelen (16 juli 1976) over de Ceciliafeesten :  Leestse St.-Ceciliafeesten op hoogstaand peil

“De Koninklijke Fanfare St.-Cecilia van Leest heeft steeds succes gehad met haar organisaties. In 1948 werd een eerste muziekwedstrijd georganiseerd waaraan 38  deelnemers deel namen. In 1960 werden 44 korpsen ingeschreven. Hierna volgde een tijd van rust, en als voorbereiding op het 75-jarig bestaan werd opnieuw schuchter gestart in 1972 met een stapmarsenwedstrijd met 12 verenigingen.

In 1974 werd het eerste Europees kampioenschap ingericht met 45 deelnemers gekozen uit 117 kandidaten. Deze viering van het 75-jarig bestaan werd een enorm succes.

Nog groter werd het muzikaal gebeuren in 1975 toen het Europees Kampioenschap voor Brass Bands ingericht werd.

Het was toen voor de eerste maal dat zoveel Britse korpsen op dezelfde plaats tegelijk optraden op het vasteland. BRT-2 Antwerpen nam toen deze wedstrijd op en ze werd uitgezonden in een 4-tal andere landen. En dat jaar kwamen 8 van de 13 ingeschreven harmonieën en fanfares in competitie uit om te dingen naar de titel van Europees Kampioen 1976.

BRT-2 Antwerpen zorgde weer voor een primeur door voor het eerst in België een wedstrijd voor amateurskorpsen in stereo op te nemen.

Volgende buitenlandse zenders namen deze wedstrijd ook over : BBC 1 en 3, NCRV en VARA uit Nederland, ORTF Frankrijk, Radio Luxemburg, Radio  Kopenhagen, de Noorse Radio, de studio’s Zurich, Bern en Lugano uit

Zwitserland, de Tsjechische Radio en twee Duitse radio-omroepen.

(...)

De bekers werden als volgt verdeeld : de beker voor de beste uitvoering van het opgelegde werk ging naar het “Kolbotn Ungdomskorps” uit Kolbotn (Noorwegen), dat eveneens een medaille ontving van het Ministerie van Ned.Cultuur.De Kon.Harmonie “Nut en Vermaak” uit Bornem werd algemeen Europees Kampioen 1976 alsook Europees Kampioen voor Harmonieën 1976.

(...)”

Foto’s :

-Freddy Breck vormde de hoofdbrok van de Leestse Volksfeesten van 1976.

-Voor Mary Servaes, beter bekend als de Zangeres Zonder Naam die decennia lang het Nederlandse levenslied vertolkte, waren duizenden naar de Ceciliafeesten gekomen.