1978 – 23 januari : Baron Empain ontvoerd

 

Nabij zijn woning in Parijs werd de 40-jarige Belgische baron Empain ontvoerd.

Baron Empain stond aan het hoofd van een industrieel financieel imperium dat 150 bedrijven omvatte en 150.000 mensen tewerkstelde in verschillende landen.

De ontvoerders vroegen een losgeld van 250 miljoen Belgische franken. 63 dagen later kwam de baron vrij. De ontvoerders werden gesnapt bij de overhandiging van het losgeld en streng veroordeeld.

 

Op het kerkhof van Leest bevindt zich het indrukwekkende grafmonument van de familie Empain. Het graf ligt er nu verlaten bij : de Empains vergaten Leest, Mechelen en vooral hun jarenlange thuisbasis Battel.

 

De ontvoerde baron Eduard-Jean Empain werd op 7 oktober 1937 in Boedapest  geboren. Zijn moeder was een sterdanseres van de Ziegfield Folies. Hij was de achterkleinzoon van de beroemde ingenieur Edouard Empain, die voor het familiefortuin had gezorgd.

Nog vele Mechelaars zullen zich het kasteel in Battel herinneren waar de familie Empain tot in de tweede wereldoorlog verbleef. De kasteelheer bezat ook een  prachtig  stoomjacht, dat soms in de Leuvensevaart vlak voor het kasteel aanmeerde.

Vandaag is van deze oude glorie niets meer overgebleven. Er rest nog slechts de            “Empainlaan” in Battel en de monumentale grafkelder op het kerkhof van Leest waar de familieleden werden begraven.

De relaties tussen de bewoners van het kasteel en de pastoors van Battel is altijd erg goed geweest : ze kwamen door de jaren heen veel op het kasteel, niet in het minst om er de goede wijnen te proeven. Een kink in de kabel kwam er toen Madame Denis (geboren Marie Louise Empain, gehuwd met generaal Denis) verbolgen raakte op de Battelse pastoor Spanhogen, omdat deze de bloemenkransen van de Empains, bij het graf van de gesneuvelden, te vlug had weggegooid. Van toen af ging ze naar Leest ter kerke !

En haar pachters moesten mee. Elke eerste zondag werd de lijst van de overleden    
parochianen voorgelezen in de hoogmis. Ze verbood de pastoor van Battel nog langer de Empains daarin voor te lezen. Dat moest ook te Leest gebeuren !

(‘De Mechelse Week’, 16/12/1982)

Hoe lang deze situatie heeft geduurd is ons niet bekend. Het enige dat de hedendaagse Leestenaar nog met de Empains associeert is de grafkelder op het kerkhof.

Op 11 maart 1937 bracht de Gemeenteraad gunstig advies uit m.b.t. een verzoek en een gift van Juffrouw Florence Félicité Empain (een zus van Marie-Louise) van 8.000 frank in titels. Ze stelde volgende voorwaarden : “jaarlijks vijf missen moeten worden gezongen tot intentie der familie Empain en het praalgraf diende te worden onderhouden.” Pieter Spruyt stond in voor het onderhoud.

Mijn grootvader Jan-Baptist Mees (°Leest 23/9/1902, +Leuven 22/9/1979),  vertelde me ooit dat er bij elke Empain die te Leest begraven werd, aan de bevolking na de begrafenismis, grote broden werden uitgedeeld door de pastoor of door de familie van de overledene. Die brooduitdeling was een tijdlang mode maar meestal werden kleine broden bedeeld.   

In “Victoire Van Nuffel, kampioene en feministe”, gepubliceerd in ’t Ridderke  nr.3 van 2006 beschreef Geert Clerbout de ervaringen van deze wielerkampioene, die nog een tijdje te Leest woonachtig was, met de familie Empain :

“...Jarenlang heeft ze in Battel arbeid verricht op het buitenverblijf van de familie Empain. Die familie verwierf aanzien aan het eind van de 19^e en het begin van de 20^ste eeuw door de aanleg van spoorwegen, metro’s en tramlijnen in het  buitenland. Bovendien werd de ‘Banque Empain’ opgericht en stichtte de baron  in Egypte de visionaire stad Heliopolis. Tijdens de Eerste Wereldoorlog riep  Empain het Nationaal Comiteit voor Hulp en Voedingsmiddelen in het leven. Aangezien baron Edouard Empain door al deze projecten meer in het buitenland resideerde dan thuis, woonden voornamelijk zijn moeder en twee zussen op het kasteel. Zeker zijn jongste zus Louise Empain, die getrouwd was met generaal Denis, zwaaide er de plak. Twee keer is Louise Empain, in de volksmond beter bekend als “madame Denis” naar een wielerwedstrijd komen kijken, om  Victoire aan het werk te zien, maar toch was hun relatie allesbehalve goed te noemen. Louise Empain was een echte aristocrate die neerkeek op het  gepeupel en ondanks het feit dat ze in Battel woonde, vasthield aan de Franse taal. Ze verwachtte respect van de Battelse burgers voor haar status en wanneer ze dat niet, of niet voldoende, kreeg, strafte ze de mensen. Arbeiders die weigerden om hun diensten te verlenen aan de Empains werden onmiddellijk uit hun huis gezet.

Het is door toedoen van deze vrouw dat Victoria Van Nuffel Vlaamsgezind is  geworden. Toen Victoire en Louise ooit een gesprek voerden over de taalproblemen tijdens de Eerste Wereldoorlog, waardoor vele Vlaamse boerenjongens de dood vonden in de Westhoek, stelde mevrouw Empain dat “die plattebokken wel Frans verstonden als ze maar genoeg werden gestraft”.  Op dat ogenblik is er iets in Van Nuffel geknakt. Het is ook in die periode dat  ze haar geloof in de kerk verloor. Empain heeft op zijn eentje de bouw van de kerk van Battel gefinancierd, maar Victoire zag wat er achter de schermen gebeurde. De baron liet de Battelse huizen van zijn werkvolk in groen en wit  schilderen, hij liet het kanaal verbreden om met zijn stoomboot tot aan zijn huis te kunnen varen. Iedereen kon zien hoe rijk de familie Empain was. Stelen van de armen en via de kerk een aalmoes teruggeven. Ze had genoeg van al die hypocrisie.

Ooit was er een tijd dat ze met de fiets naar Scherpenheuvel reed. Van haar moeder kreeg ze 20 frank mee, om onderweg iets te drinken. Drinken deed ze  echter niet. Ze verkoos door te rijden en al haar centen in Scherpenheuvel in het offerblok te werpen, omdat ze geloofde in wat ze zag. Een geloof dat tijdens haar arbeidsperiode bij de familie Empain stilletjesaan is vervaagd en tenslotte is verdwenen.

Toen Victoire Van Nuffel naar Parijs verhuisde, kreeg ze van Louise Empain een papier mee dat haar gratis en onbeperkte toegang verleende tot de Parijse  metro. Het was Edouard Empain die de ondergrondse van de Franse hoofdstad  nagenoeg helemaal op zijn eentje heeft bekostigd. Nooit heeft Van Nuffel gebruik gemaakt van het papier, uit principe. Ook op de uitnodiging van ‘madame Denis’  om met haar naar Egypte op vakantie te gaan, is ze nooit ingegaan...”

 

Het grafmonument van de familie Empain fungeerde in de Eerste Wereldoorlog ook tijdelijk als schuilplaats voor de weerstander en spion August Ph. Jacobs (zie ook 2/2/1955 : “Doodsbedreigingen voor de secretaris’.)

Anselms Jédrie (J.A. Huysmans) in zijn stukje ‘Onvergetelijks’ (De Band van april 1981)  en in zijn sappig proza : “…In de zomer 1915 vond ons moeder op ’n morgen een onder de deur geschoven open brief van onze vader, waarin zijn foto als convooibegeleider aan het front, en een geheel vol geschreven blad, met aanmoedigingen voor ons allen, en de hoop dat alles weer gauw goed zou zijn…Dat was een ontroerende geruststelling voor ons…Op een avond, wat daarna, werd er op de achterdeur getokt, en daar komt Gust van den Ossenboer (noot: August Jacobs) binnen, ook een ondergedoken stijder, en zegt : ‘Toorke, ik ben het die u daar laatst die brief van uwen Jan gebracht heb, als ge soms iets wil terugschrijven zal ik dat morgen komen afhalen, van af en naar het front, worden hier en daar brieven en foto’s van vaders en zonen, langs Holland overgesmikkeld, maar zorg dat gij mij nergens vernoemt. Gij hebt geluk, want al maanden weten wij reeds dat mijn broer Louis te Londerzeel is gesneuveld…’

Jaren achter dien oorlog, heeft Gust eens aan moeder verteld dat hij die open brieven door mijn broer Frans en Frans Boonen, ook uit de Kouter, toegespeeld kreeg, langs een geheime inlichtingsdienst, en hij herinnerde lachend haar schrijven naar vader : hoe blij zij was te kunnen melden dat hij een zoontje had bijgekregen : Constant !...en zij ook had gevraagd welke mengeling zij moest bereiden om zelf limonade te fabriceren !...

Bij het lezen van die brieven zei Gust, wist ik in mijn schuilplaats (noot : de grafkelder van de Empains) mij met de frontmannen en hun thuis wat verbonden. Toen wist nog maar één vriend mij levend begraven, grinnikte Gust, mijn zusters en broer vermoedden ’t zelfs niet…    

Dore van Vleeskens, ’n buur uit onze straat, hovenier op het kasteel Empain te Battel, en onderhoudsman van hun graftombe alhier, die had mij daarvan een deursleutel bezorgd…

Op een niet heel duistere avond waag ik mij toch uit den grafkelder, om langs den pastorijtuin, door het achterpoortje het veld te bereiken, en eens naar huis te gaan om wat nieuws…Na genoegzaam uitkijken stap ik buiten, en zag daarginds, toch mij gezien, door pastoor Beukelaers ‘huishoudster, plots buitengekomen uit de sacristie, die even verschrikt stopt, en dan gejaagd naar de pastorij rent…Twee dagen nadien bereik ik, nu ongehinderd, de pastorijtuin, en eensklaps roept de spiedende wat bange juffrouw van achter een heester mij toe : ‘Och Gust, zijt gij het Gust ?...’  - ‘Ssst…stiller,’ vermaan ik en ze fluistert : ‘Kom jongen, onze pastoor is niet thuis, kom iets eten en drinken, ocharme’… en de juffrouw vertelde mij haar sacristie-avontuur : ‘Ik was,’ zei ze, ‘in de kerk nog wat bloemen gaan schikken en toen ik buitenkwam zag ik een man uit dien grafkelder komen, en ik stamelde : och God, och God…en herhaalde dit nog binnenshuis en de pastoor vraagt : ‘Gij hebt toch zeker geen spook gezien ?’ ‘Neen, maar daar kwam een man uit de tombe van Empain, echt gezien !...’ ‘Emma ! Houd dat voor u, en zwijg er ook stillekens over tegen anderen !’ zei de pastoor. Maar ik bedacht, ik wil er meer van weten !...’

Alzo, zei Gust, ben ik meermaals daar goed onthaald…’ “

 

August Jacobs hoorde tot de spionagegroep van de uit Heffen afkomstige Arthur Hofmans. Toen deze laatste uit de gevangenis ontsnapt was zocht hij August Jacobs op in Leest en samen hielden ze zich drie dagen schuil in de graftombe van de familie Empain.

(“Spioneren voor vorst en vaderland,” ‘t Ridderke nr.1 januarie-maart 2009)

 

 

Foto’s :

-Op de begraafplaats te Leest bevindt zich het indrukwekkend grafmonument van de Empains. Marie-Louise Empain, weduwe Denis, werd daar als honderdjarige in 1971 egraven.

-Edouard Empain, de stichter van het imperium.

-Het kasteel van de familie Empain in Battel. In 1941 werd het verkocht aan Boel-Temse. Daarna kwam het onder sekwester en werd verkocht en samen met de tuinen met de grond gelijk gemaakt.  

-De stoomboot van baron Edouard Empain. Hij liet de Leuvense vaart ter hoogte van Battel verbreden om met zijn schip tot aan het kasteel te kunnen varen.  

-Victoire Van Nuffel als kampioene van België.

Vervolg Fons Hellemans – foto’s onderaan.

 

 

            Fons was bevriend met de uit de Rupelstreek afkomstige maar in de

            Winkelstraat wonende auteur Piet Van Aken. Hij leverde er jarenlang brood.

            Ook die schrijver deed zijn duit in het zakje :

 

 

            Geachte familie

 

            Wie ook ons lot moge bestieren, het kent al te vaak een merkwaardig verloop :

            mensen als Alfons zouden niet zo ontijdig van ons mogen worden weggerukt.

            Hij behoorde tot de zeldzamen die hun goedheid niet berekend uitstallen

            maar ze dag aan dag onbewust uitdragen, als een onvervreemdbaar deel van

            zichzelf.

            Ik ben er nog steeds trots op dat hij me toegestaan heeft deze weinige jaren tot

            zijn goede vrienden te mogen behoren.

 

                     Piet Van Aken.

 

Piet Van Aken (zie ook : 3 mei 1984)

Was afkomstig uit de Rupelstreek (°Terhagen 15/2/1920, +Antwerpen 3/5/1984) en toen hij in Mechelen school liep kreeg hij les van o.a. Filip De Pillecyn, die zijn schrijfstijl zou beïnvloeden. Van Aken was schrijver van vooral sociaal geëngageerde romans, die hoofdzakelijk gesitueerd  zijn in zijn geboortestreek. Zij bekendste werk is de novelle de" Klinkaart" waarin hij op naturalistische wijze de ontnuchtering en ontluistering van een kinderziel door mensonterende sociale toestanden in een fabriek omschrijft.

Piet Van Aken woonde een vijftiental jaren te Leest (Winkelstraat, aan de grens met Hombeek) waar hij vier boeken  (‘Dood Getij’, ‘De Hoogtewerkers’, ‘De Blinde Spiegel’ en ‘De Goddemaers’) schreef.

Aan zijn vriend Fons Hellemans, die hij in de bakkerij ooit hielp, droeg hij ‘in memoriam’ zijn boek ‘Dood Getij’ op.

 

(Fons Hellemans : zie ook 13/9/1966 bij de officiële opening van zijn hernieuwde bakkerij.)

 

 

1978 – Zaterdag 14 januari : Tweede Grote Sportdansavond met Disco-Bar

            In zaal Sint Cecilia bij Mille Van Steen ging ten voordele van de wielrenner

            Karel De Prins de “Tweede Grote Sportdansavond” door met

            muzikale begeleiding van de disco-bar Electro Vero’s Drive In Discotheek.

            Karel De Prins was actief bij de liefhebbers.

 

 

1978 – 18 januari – Gazet van Mechelen :

                        

                               Ontruiming begraafplaatsen Leest en Walem

 

            “Door het college van burgemeester en schepenen van Mechelen wordt de

            bevolking ter kennis gebracht dat ingevolge een besluit van het college op de

            begraafplaats van Leest zal overgegaan worden tot de ontruiming van graven

            van de personen overleden tussen 1917 en 1953.

            Betreft 26 niet-gekochte gronden waarvan de grafzerken genummerd werden van

            366 tot 399.

            Deze graven worden ontruimd van 6 maart 1978 af.

            De belanghebbenden die dit wensen kunnen de grafzerken geplaatst op deze

            graven afhalen van 23 januari e.k. tot en met 3 maart 1978.

            De zerken welke niet werden afgehaald na 6 maart worden eigendom van de

            stad Mechelen...”

 

Foto’s :

-De grafrede werd uitgesproken door César Apers.

-Piet Van Aken

-Handgeschreven medeleven van Piet Van Aken.(Origineel Amelie Portael).

 

 

1978 – 12 januari : Bakker Fons Hellemans verongelukt.

            Alfons Maria Jozef Hendrik Hellemans, zoon van meester Alfons Hellemans en

            Alida Scheers en geboren te Mechelen op 24 mei 1929 kwam smartelijk aan zijn

            eind na een ongeluk met een moto.

            Bij het oversteken van de Leuvensesteenweg te Mechelen werd hij omstreeks

            23u25  door een motorrijder gevat.

            Alfons overleed kort na zijn aankomst in de St.-Jozefkliniek.

            De 23-jarige motorrijder Jozef Van Ballaar uit de Frans Van Dijkstraat te Deurne

            werd  met een handkwetsuur naar de kliniek gevoerd.

            Fons Hellemans was zaakvoerder van de gelijknamige bakkerij en ere-voorzitter en
            medestichter van de voetbalclub “Telstar” (het latere SK Rapid Leest).

            Fons was gehuwd met Amelia “Amelie” Maria Portael uit Peulis-Bonheiden.

            Het echtpaar kreeg twee kinderen : Lieven en Goedele.

            Op zijn bidprentje stond het volgende te lezen :

 

            “Het brood komt uit mijn handen, Heer;

            In dorp en stad wordt het geboden.

            Die nacht, waarin ik onverwacht

            begaf, heb Jij mij ’t brood gebroken.

 

            Lieve Fons, we hebben gehuild en waren ontdaan toen men ons dit kort bericht

            kwam melden.

            Toen werden de grenzen verschoven : een nieuwe mens werd jij

            voor ons.

            Jij was de oudste in een groot gezin waar goedheid werd geleerd.

            Dan kwam het werk : je wilde zo graag bakker worden.

            Uw eerste droom werd toen vervuld.

            En dan, dan werd je echtgenoot en vader.

            Samen met je vrouw en beide kinderen kende je geluk en ook verdriet.

            Fons, jij was de bakker van ons dorp.

            Je werd door velen graag gezien : je was ook opgewekt, heel spontaan en

            schijnbaar nooit verslagen.

            Je was een lieve kameraad : elk spel deed je plezier.

            Hard heb je gewerkt en maar weinig ontspanning genomen.

            Fons, er was een zang in jou, die nu voorgoed gaat leven.

            God, bedankt voor deze eenvoudig-goede mens.” 

 

            Doodsbericht

 

            Fons, die nacht waarin jij onverwacht

            begaf, heb ik geweend mijn broer.

            Bedwelmd heb ik het aangehoord

            dit kort bericht van d’overzij.

 

            Jij was de eerste van ons hier :

            de oudste zoon, het jongste kind.

            De lieve maat, de speelse vent

            tot kwam...de nacht van uw bestaan.

 

            Ik heb gehaast, verward mij aangekleed

            en zag jouw huis, een huis van steen.

            Dit kort bericht heb ik dan doorgeseind

            en sloeg de nagels in hun vlees.

 

            Dan zijn wij allen voortgegaan

            op zoek naar u, uw overschot.

            ‘k Heb nooit een mens zo stil gezien

            als daar dit uur, dit stille uur die nacht.

 

            Die nacht, jou eerst en laatst gezoend,

            was jij een baken op mijn weg.

            Een nieuwe mens werd jij voor ons

            waarin een zang die nu voorgoed echt leeft.

 

            Guido Hellemans 4/3/’78.

 

 

 

 

Foto’s :

-Een vertrouwd beeld van de joviale bakker.

-Spelers en bestuursleden van FC Telstar wachtten de lijkwagen op aan de St.Annakapel.

-Van links naar rechts : Jean Apers, Jean Neutiens, Jan Solie, Francois ‘Swa’ Bekaert.

Rij rechts : Eddy Apers, Willem Mees, Jef Apers, Fons Janssens, Victor De Lauw.

-Weduwe Amelie Portael geëscorteerd door haar kinderen Lieven en Goedele.

-Op de voorgrond links Jean Apers, midden Jef Daelemans, rechts Eddy Apers.

 

1978 – Leest Geweest

            Vanaf januari 1978 kwamen elke dinsdagavond tussen 20 en 22 uur een tiental

            Leestenaren samen in het oude klooster om er een foto-album van hun “dorp”

            samen  te stellen.

            De bedoeling van dit boek : de mensen en de kinderen van Leest een beeld te

            geven van wat het dorp was, hoe het er vroeger aan toe ging, een leven van hard

            werken, met de rites de passage, geboorten, communies, huwelijken...

            Het moest een familieboek worden, een lees- en kijkboek zonder pretentie, geen

            geschiedkundig werk, maar een boek in mensentaal, doorspekt met talrijke

            anekdotes, volksgedichten, citaten en karikaturen.

            Een gedeelte van de ongeveer 200 foto’s werd eerst gebruikt op een expositie.

            De idee van een boek over Leest was van oud-burgemeester Lauwers die dit

            voorlegde aan Georges Herregods.

            Werkgroep

            In de werkgroep zetelden buiten aalmoezenier Herregods 3 gepensioneerde

            onderwijzers (de meesters Huysmans, Hellemans en Meyers),Jeroom Verbruggen,

            Remi Spoelders, Kamiel De Wit, Antoon Lauwens , F. Verbruggen en Louis Van

            Roey.

            Op zo’n vergadering van die werkgroep wierp de aalmoezenier een foto op tafel

            en  de tongen kwamen los.

            Resultaat

            Nog datzelfde jaar kwam “Leest Geweest” uit. Een keurig verzorgd boek van

            ongeveer 350 blz. waarin de geschiedenis van Leest in woord en beeld werd   

            verteld in zeven hoofdstukken die elke een bepaald facet belichtten.

            Het redactiecomité bestond uit Frans Apers, Stefaan De Laet, Jan De Prins,

            Kamiel De Wit, Alfons Hellemans, Constant Huysmans, Antoon Lauwens,

            Frans Lornoy, Flor Meyers, Remi Spoelders, Louis Van Roey, Alfons Verbruggen

            en Jeroom Verbruggen. Tekst, illustratie en algemene leiding berustte bij Georges

            Herregods.

            “Leest Geweest” kostte 500 frank.

 

1978 – ‘De Band’ publiceerde een korte beschrijving van de Leestse verenigingen.

 

            Leestse Verenigingen in het “ Jaar van het Dorp”

 

            Chiro

            Vermits in Vlaanderen na de oorlog de Chiro als een “spelende jeugdbeweging”

            ingang  vond, achtte onderpastoor De Schutter het opportuun om met jongens-

            chiro te starten in 1948. Jan De Decker werd de eerste groepsleider.

            In 1963 startte de meisjes-chiro, gegroeid vanuit de “Landelijke Jeugd”.

            Dit geschiedde onder pastoor Coosemans en onder leiding van Hilda Silverans,

            Reinhilde Verbruggen en de eerste groepsleidster Reinhilde Polfliet.

            De chiro en de leiding zorgden elke zondag en op het jaarlijks 10-daags bivak

            voor zeer uiteenlopende activiteiten op maat van de verschillende

            leeftijdsgroepen. De laatste jaren trokken jongens en meisjes met 80 tot 85

            leden op bivak.

            Het spel werd in de chiro beschouwd en beoefend als een methode, een

            perspectief  om mekaar te helpen volwassen en volwaardige mensen te worden.

            Daarop zinspeelden de jaarthema’s en de veelzijdige bivakspreuken.

 

            Vevoc (Vereniging van Oud Chiroleden)

            Gestart in 1973 bij de viering van 25 jaar chiro onder impuls van enkele

            Idealisten-oud-chiroleiders.

            In 1978 uitgegroeid tot een groep van 190 leden.

            Bedoeling van Vevoc : een moreel en daadwerkelijke steun te zijn voor de

            plaatselijke chiro-afdelingen en tevens een blijvende band te vormen voor

            oud-chiroleden, een band die zijn uitdrukking vindt in allerlei sport-activiteiten,

            in ontspanningsavonden, waar chiro-vrienden elkaar kunnen ontmoeten.

 

            Landelijke Gilde

            Was naast haar zusterorganisatie “Bedrijfsgilde” een belangrijk deel van de

            grote Boerenbond.

            De Landelijke Gilde richtte zich vooral plaatselijk tot alle landelijke mannen,

            al dan niet agrarisch gebonden.

            In 1978 telde deze vereniging 130 leden en ze hield zich bezig met godsdienstige

            (gespreksavonden) en culturele vorming (opendeurdagen-film-breughelfeesten),

            sport (voetbal-fietstochten) en ontspanning (eendaagse en tweedaagse reizen,

            jeugdfilm).

 

            K.V.L.V.

            Katholiek Vormingswerk voor Landelijke Vrouwen werd gesticht in 1922.

            Langs vergaderingen, cursussen, lessen, reizen, e.a. kregen de 220 leden een

            waaier van mogelijkheden aangeboden om zich individueel te ontwikkelen tot een

            volwaardige vrouw.

            De “Agra”vrouwen kregen hun eigen activiteiten en alle leden werden

            geïnformeerd via hun maandblad “Bij de Haard”.

 

            K.L.J.

            De K.L.J. was een jeugdbeweging voor jonge volwassenen die eens per maand    

            vergaderde.

            De activiteiten bestonden uit  spelletjes aangepast aan de leeftijd, dropping,

            gesprekken, een jaaruitstap e.a.

 

            Rijvereniging Sint Niklaas Leest.

            Gesticht door afstammelingen van vroegere ruiters.

 

            K.V.G.

            Katholieke Vereniging voor Gehandicapten, afdeling Zennevallei met naast Leest

            de gemeenten Hombeek, Heffen en Heindonk.

            Gesticht in het jaar 1970 te Leest.

            Telde in 1978 66 gehandicapten en 69 vrienden-leden.

            Buiten de hulp van allerlei aard aan haar leden bood de vereniging ook

            ontspanning met als hoogtepunt het jaarlijks kerstfeest te Hombeek (vorig jaar

            150 deelnemers) dat steeds werd opgeluisterd door het “Leestse Zangkoor”.

 

            K.W.B. Katholieke Werknemersbeweging.

            Werd in 1949 gesticht en telde in 1978 103 leden.

            Voornaamste doel van de vereniging : haar leden de nodige informatie

            verschaffen en hun belangen te behartigen.

            Ook het godsdienstige, het sociale pakket en ontspanning kwamen aan bod.

            Enkele traditionele activiteiten :

            kaartprijskamp tijdens de winterperiode, paasrecollectie, K.W.B.-reis in

            september, teerfeest in oktober, rondgang Sint-Niklaas in december gevolgd door

            een Bal, volleybal, verbond K.W.B.-tornooien en voetbal : deelname aan het

            “Sinksentornooi” van SK Leest.

            Verder was er voor de leden het maandblad “Raak”.

 

            K.B.G. Kristelijke Bond van Gepensioneerden

            De K.G.B. afdeling Leest werd gesticht in december 1962 door toedoen van de

            Willebroekse politicus Stan De Clercq.

            De bond vertrok met een felle start en telde bij de eerste ledenwerving 120 leden.

            Werden als bestuursleden verkozen : Constant Buelens als voorzitter, Jozef

            Leemans als secretaris en Jan Lauwens als schatbewaarder. Onderpastoor Verbist

            was proost. Hun lokaal was de parochiezaal.

            De Bond was arrondissementeel aangesloten bij de federatie der kristelijke

            bonden voor gepensioneerden van het arrondissement Mechelen (Onder den

            Toren, 5).

            Doel : belangen leden nagaan en behartigen, zowel op geestelijk als op stoffelijk

            vlak.

 

            Kon.Fanfare St.Cecilia

            Gesticht in 1899. Voornaamste doel was de volksmuziek te laten bloeien in

            Leest. Daartoe organiseerde de vereniging talrijke feestelijkheden.

 

            Rust Roest

            Gesticht in 1921 door 6 personen waarvan er nog 2 in leven waren : Alfons

            Hellemans, ere-voorzitter en Jaak Publie, ere-ondervoorzitter.

            In 1978 hadden ze er 132 vertoningen opzitten waarvan 88 verschillende

            toneelwerken en 15 optredens buiten de gemeente.

 

            Davidsfonds

            Gesticht in 1925. Als plaatselijke afdeling van een grote socio-culturele

            vereniging wou ze haar steentje bijdragen tot een meer bewust en gelukkig

            sameleven van hun mensen.

            Het uitgaveplan gaf haar leden de kans om aan zelfvorming te doen.

            Een rijk gamma aan boeken, platen, film, toneel of kleinkunst maken dit mogelijk.

            Specifiek voor de Leestse afdeling is de jaarlijkse tentoonstelling met Pasen.

            (De Band,1978)   

 

Zr M. Liguori – Laure Desmet – 27 dec 1912.

Zr M.Mechtilde – Caroline Jacobs – 5 jan 1913.

Zr M. Marguerite – Léonie Desimpel – 17 jan 1914.

Zr Madeleine – Marie Van Velthoven – 28 juli 1897.

Zr M. Aloyse – Comtesse Marie de Calonnes Marquise de Courtebourne – 25 aug (onleesbaar)

(noot : zij was een kleindochter van gravin de Courtebourne, die te Oostakker de grot liet bouwen in haar tuin).

Zr M.Séraphine – Judith Plasschaert – 10 april 1914.

Zr Alphonsine – Melanie Scheyns – 22 dec 1909.

Zr Joseph – Marie Anne Lauwens – 25 juni 1901. (noot : zover wij weten de enige Leestse. Ze was een kind van Frans en Barbara Van San)

Zr M. Gabrielle – Marie Demeumeruse – 16 okt 1925.

Zr M. Anne Joseph – Alix Karel – 12 jan 1925.

Zr M. Christine – Joséphine Dormal – 25 juli 1921.

Zr Célestine – Adèle De Crackte – 3 dec 1907.

Zr Francoise – Anna Philips – 18 maart 1900.

Zr Alphonse – Eugénie Queroy – 9 april 1904.

Zr M. Clément – Gabrielle Gillis – 27 jan 1929.

Zr Marthe – Joséphine Van der Beck – 3 sept 1929.

Zr Véronique – Marie Goossens – 1 okt 1921.

Zr Brigitte – Céline Haulot – 1 juni 1926.

Zr Thérèse – Barbe Preudhomme – 15 sept 1927.

Zr Marie Claire – Maria Albrechts – 18 sept 1931.

Zr M. Pia – Maria Terwaghe – 26 april 1927.

Zr M. Thérèse – Marie Castelain – 29 jan 1922.

Zr Marie Berchmans – Prudence Galle – 7 dec 1931.

Zr Clément – Hortense Verhagen – 29 mei 1934.

Zr M. Gabriel – Elodie Strybol – 29 sept 1961.

Zr Joséphine – Phareïlde De Rey – 23 juli 1964.

Zr M. Anne Joseph – Flore Faglin – 4 jan 1962.

Zr Alphonse – Pauline Erkens – 20 maart 1972.

Zr Michaël – Anna Kalytiak – 3 juni 1974.

Zr Dominique – Rosalie Van den Hemel – 31 mei 1927.

Zr M. Francoise – Maria Confin – 6 maart 1930.

Zr M. Jeanne – Hélène Daman – 26 maart 1913.

Zr M. Fajelia – Anna Druwé – 23 febr 1937.

Zr M.  Madeleine – Julia Rademakers – 17 maart 1938.

Zr M. Augusta – Julia Van Rijmenant – 13 jan 1938.

Zr M. Raphaël – Marie Van Loo – 26 dec 1932.

Zr M. Dominique – Marie De Hertoghe – 2 april 1938.

Zr M. Joseph – Augusta Bléville – 13 jan 194(?).

Zr M. Lutgarde – Martha De Clerck – 13 dec 1940.

Zr M. Julienne – Victorine Erneste – 31 mei 1941.

Zr M. Bernard – Antoinette Roberti – 25 feb 1941.

Zr M. Aimée – Marguerite Wijnants – 25 jan 1942.

Zr M. Aloyse – Gabrielle Balette – 28 jan 1942.

Zr M. Lamberta – Léonie Lamal – 1 maart 1941.

Zr Raphaël – Angela Bindinger – 1 maart 1941.

Zr Eligia – Jeanne Joosen – 26 feb 1942.

Zr M. Alphonse – Marie Van den Abeele – 14 mei 1942.

Zr M. Gerard – Alida Vets – 8 jan 1943.

Zr Géraerd – Rosine Van hée – 22 maart 1954.

Zr Marguerite – Emma Amants – 1 okt 1953.

Zr Gabriël – Gertrude Kwanten – 19 juni 1953.

Zr M. Xavier – Felicie Roba – 18 mei 1946.

Zr M. Jean – Alice Genin – 19 juli 1945.

Zr M. Stanislas – Louise Wigny – 31 juli 1952.

Zr M. Agnès – Valérie Francken – 24 juni 1950.

Ze M. Paul – Ida Cappe – 13 dec 1957.

Zr M. Liguori – Marie Vervaeke – 28 maart 1958.

Zr Antoine – Eugénie Bernimoulin – 3 jan 1958.

Zr M. Michaëla – Victoire De Marré – 28 maart 1961.

Zr M. Augustin – Jeanne Polanska – 8 sept 1961.

 

En VAN GRAFSTENEN GESPROKEN :

 

Bij het van nabij bekijken van het stukje natuurreservaat (lees : vuilhoop) achter de Sint Apolloniakapel, dat door velen als stort wordt gebruikt (quousque tandem, hoelang nog ?),

ontdekten we tussen de distels, kapotte stellaflesjes en kasseien een interessante grafsteen uit 1556. Ongelooflijk maar toch waar.

De tekst luidt als volgt :

‘(Hi)er leet begrave ioncker (Ja)cop Schoff Heere Jacops (so)ne ridder in zyne tyt  (ed)elman des huys vade heere (va)n Beveren en Guidon van der Benden die sterf opt (…) doch mey an°

Xv( en Lvi (1556)’.

Wij hopen deze grafsteen een waardige plaats te kunnen geven tussen de aanplanting rond de Apolloniakapel.

      G.H.”

 

De orde van de redemptoristinnen is een contemplatieve orde die in 1731 gesticht werd door de heilige Alphonse de Liguori. De bakermat van de orde ligt in Italië, meer bepaald in de stad Scala. In België werd het eerste huis van de redemptoristinnen gesticht te Brugge in 1841 door Eugén Dijon. De kloostergemeenschap groeide snel en in 1855 werden twee nieuwe huizen gesticht, één te Dublin (Ierland) en één te Brussel. Dat laatste klooster verhuisde in 1858 naar Mechelen. De redemptoristinnen droegen een rode habijt met blauw schapulier en werden om die reden ‘rode nonnen’ genoemd.

 

Foto ‘s :

-De negentiende-eeuwse grafzerk van de redemptoristinnen langs de zuidkant van het kerkhof.

-De grafsteen van Ridder Schoff.

 

 

1977 – December : Het hoekje van de Meisjesschool

 

“Reeds een paar weken vooraf was er in elke hoek van de klas een groepje kinderen lustig aan het voorbereiden op het komende kerstmis van de school. De kleuters hadden al enkele keren gevraagd hoeveel maal ze nog moesten slapen zo nieuwsgierig waren ze. Het kerstfeest kwam naderbij. Zenuwachtig hadden alle kinderen voor de laatste keer hun rol geoefend. Trippelend van ongeduld gingen we twee per twee in de rij naar de parochiezaal. Gelukkig had iedereen een stoel.

Het werd donker. Zachtjes schoof het gordijn open en daar klonken de eerste kerstliederen van het Leestse kinderkoor door de zaal. Niet alleen het Leestse kinderkoor was er, maar ook de Leestse boeren en natuurlijk waren de boerinnetjes meegekomen. Ze hadden voor ons een mooi volksdansje.

Het kerstverhaal door de kinderen uit het 2^de en 3^de leerjaar was echt prachtig. Zo mooi ook was het schimmenspel over Sneeuwitje gespeeld door de leerlingen van het 4^de jaar.

Nu kwam het langverwachte ogenblik. Het optreden van Sloeberke, de sprekende pop. Al de kleuters keken met grote ogen naar die rare pop die kon spreken. Ongeduldig zaten de kinderen op hun stoel te schommelen als de omroeper zei dat het volgende programma binnen een kwartiertje zou volgen met een versnapering tijdens de pauze.

Na de pauze was het doodstil. Immers de kinderen van de 3^de graad speelden de thriller ‘Spoken op het kasteel’.

Na dit spannende avontuur kwam er iets heel prettigs. Het was een Eurosongfestival.

Er waren tientallen zangeressen met allerlei mooie liederen zoals Vivi met ‘Daar was laatst een meisje loos’ en nog veel meer zoals : Ilse Michel, Rita Corita, enz..” (De Band)

 

1977 – Dat jaar (enkel jaartal bekend) publiceerde Georges Herregods in ‘De Band’ :

 

                                                  “Bij een gerestaureerde grafsteen.”

“Tegen de kerkhofmuur van Leest staat een grafmunument : ‘Rustplaats van de Monialen Redemptoristinnen van het klooster Sint Alfonsius Mechelen”. Wat staat deze grafsteen daar te doen ?

Deze zusters Redemptoristinnen, in de volksmond beter bekend als ‘de rode nonnen’ omdat ze in het rood gekleed waren, hadden hun klooster te Mechelen. Ze lieten hun dode zusters begraven op het kerkhof van Leest. Zo werden tussen het jaar 1861 en 1974 hier te Leest 94 ‘rode nonnekes’ begraven. Vandaar deze grafsteen. Hij bevatte vroeger de Franse tekst : Sepulture des Religieuses de l’ ordre du T.S. Red. du monastère de St Alphonse à Malines.Rip.

Deze grafsteen was in verhakkelde toestand. Na overleg tussen de pastoor en de stad Mechelen werd overeengekomen dat deze steen, terug gerestaureerd, zijn plaats zou krijgen tegen de muur van het kerkhof, als een blijvende herinnering aan deze kloosterzusters die hier hun laatste rustplaats kregen. Dat is ondertussen gebeurd.

Een beetje historiek…

Rond het midden van voorgaande eeuw had het klooster van de Redemptorinnen te Brugge meer nonnekes dan voorzien door hun heilige regel. De toenmalige kardinaal Sterckx nam in 1854 het voorstel van de bisschop van Brugge aan, om enkele van deze zusters over te nemen die te Brussel een nieuw klooster zouden beginnen. Op 18 april van dat jaar trok Moeder Marie Alphonse met zuster Marie Gabriel als vicares en 12 andere zusters naar de hoofdstad, en namen voorlopig hun intrek in de Josaphatstraat te Schaarbeek.

Oorspronkelijk wilden ze zich vestigen te Elsene, maar op voorstel van de kardinaal, vertrok de communauteit ten slotte op 6 oktober 1858 naar Mechelen, in de Bleekstraat nr 8.

Ze verbleven daar tot 1966. In het jaar 1959 reeds had kardinaal Van Roey hen een stuk grond aangewezen te Bonheiden, waar ze een nieuw klooster konden zetten. Het duurde echter nog tot oktober 1966 vooraleer de sleutel op de deur zat.

Zoals hierboven vermeld werden tot 1974 al hun overleden zusters te Leest begraven.

 

Lijst der zusters Redemptoristinnen van Mechelen die te Leest begraven zijn, met kloosternaam, ‘in-de-wereld’-naam en datum van overlijden :

Moeder M. Alphonse – stichteres – Eugenie Dijon  - 23 maart 1869.

Moeder M. Gabrielle – medestichteres – Marie Victoire Eder - 1 februari 1888.

Zr Marie Michelle – Charlotte Bicquet - 26 januari 1861.

Zr Antoinette – Anna Smeets  - 11 juni 1879.

Zr Joseph – Elisabeth Torfs – 20 maart 1864.

Zr Scholastique – M. Agathe Peters – 19 april 1882.

Zr Marthe – Virginie Moerkerke – 20 februari 1866.

Zr M. Stephanie – Elisabeth ’T Serclaes – 10 januari 1868.

Zr M. Victoire – Emma de Moerman d’ Harelbeke – 23 juli 1868.

Zr Joseph – Rose Gillet – 25 mei 1883.

Zr Marie Agnès – Josephine Dupont – 29 dec 1890.

Zr Marie Thérèse – Léonie Demaisières-de Wault -16 okt 1879.

Zr Marie Gonzague – Emma Kaus – 25 jan 1867.

Zr M. Anne Joseph – Baronne Amelie Van der Straten-Waillet – 8 maart 1895.

Zr M. Mechtilde – Celine Urbain – 2 nov 1876.

Zr M. Francoise – Eulalie de Cambray – 10 aug 1867.

Zr Marie Cécile – Cornelie Peyrot – 12 april 1898.

Zr Philomène – Henriette Robert – 16 jan 1894.

Zr Séraphine – Elisa Deschreyvers – 26 dec 1891.

Zr Jeanne Berchmans – Catherine Van Gompel – 18 juni 1875.

Zr Alphonse Thérèse – Regina Breidenbeut – 13 mei 1877.

Zr Augustine – Anna Ramakers – 14 juni 1897.

Zr Raphaël – Catherina Van Zonhoven – 13 febr 1899.

Zr M. Gonzague – Elise Gotschalck – 7 sept 1903.

Zr Mechtilde – Celine Urbain – 2 nov 1876.

Zr M. Séraphine – Angèle Aubépin – 23 juni 1871.

Zr M. Paul – Octavie Galband du Fort – 2 nov 1901.

Zr M. Jeanne – Joséphine Crielars – 31 dec 1898.

Zr M. Clémentine – Flavie Rowijs – 9 dec 1903.

Zr Alphonsine – Céline Demarlier – 9 sept 1906.

Moeder M. Alphonse – Comtesse M. Louise de Villégas de St Pierre – 12 dec 1917.

Zr Marie Rose – Baronne Maria Coppens – 27 april 1915.

1977 – 24 november 1977 – Kerk en Leven nr.45 : Davidsfonds

            “Wees niet te haastig om uw kerst- en nieuwjaarskaarten te kopen : ter 

            gelegenheid van het “Jaar van het Dorp” geeft Davidsfonds Leest een reeks van

            twaalf postkaarten uit : Leest gezien en geschetst door zes Leestse tekenaars.

            Deze kaarten worden u vanaf volgende week ten huize aangeboden.” 

            (Zie onderaan)

 

1977 – 27 november : Veelzijdigheidswedstrijd voor pony’s.

            De Landelijke Rijvereniging Leest organiseerde op 27 november een

            veelzijdigheidswedstrijd voor pony’s (70 in totaal uit gans de provincie

            Antwerpen) op het Hoogveld te Leest.

            Drie leden van de LRV Leest behaalden ereplaatsen.

            “Tijdens de laatste weken van de winter van 1977 begon bij een aantal jonge

            mensen uit Leest het paardenbloed te werken.

            Er werden hoofden bij mekaar gestoken en na verloop van een paar weken werd

            de Rijvereniging Sint Niklaas weer opgericht.

            We zeggen wel degelijk weer opgericht want nog niet zoveel jaren geleden is de

           vorige rijvereniging wegens trouwgevallen en andere ongelukken stilaan de mist

            ingegaan.

            Na ongeveer een maand konden de bewoners van de Kouter in Leest enkele

            dapperen aan het werk zien die met zweet en blauwe plekken de geheimen der

            edele rijkunst probeerden te ontsluieren. Of hun dat reeds gelukt is laten we

            buiten beschouwing. Wat ons echter wel gelukt is, is het uitbouwen van een

            rijvereniging van ongeveer dertig actieve leden.

            (...) “

            (De Band, december 1977)    

 

1977 – Zaterdag 3 december : Groot Sint-Niklaasbal

            van KWB-Leest, aanvang 21 uur, in de Parochiezaal, Kouter Leest.

            Orkest : De Bergklomers.

 

Enkele van de 12 postkaarten gezien door Leestse tekenaars.

-Dorpsplein.

-Gemeentehuis.

-Rendelbeekhoeve.

-Hof van den Nieuwen Boer.

-De Bleukens.

1977 – 8 oktober : Dansavond SK Leest

            Te 20 uur in de feestzaal Sint Cecilia, Dorpstraat Leest met het orkest “The

            Wiggs”.

            Inkomprijs : 60 frank.

 

1977 – 15 oktober : Eerste Kerkconcert van Sint Cecilia

            Om 20 uur ving het kerkconcert van de Koninklijke Fanfare Sint Cecilia aan

            in  de parochiekerk van Leest o.l.v. Jan Piet Leveugle.

            De opbrengst was ten voordele van het kerkgebouw.

            Op het programma : de BRT-solisten André Van Driessche (hoorn) en Florent

            De Hauwere (trompet).

 

“Op een uitstekende wijze werd er gebruikgemaakt van de akoestiek van de  St.-Niklaaskerk. Dit eerste concert werd vanaf 1977 jaarlijks ingericht. Later werd het verschoven naar begin januari en omgedoopt tot een nieuwjaarsconcert onder de naam ‘aperitiefconcert’.

Vanaf 1977 offerde André Van Driessche een groot deel van zijn vrije tijd op om de Leestse fanfaremuzikanten een nieuwe techniek te leren. Het waren vooral de jongste muzikanten die daarvan wisten te profiteren en velen onder hen zijn mede daardoor uitgegroeid tot uitstekende amateurs en zelfs tot beroepsmusici.

Vanaf 1977 begon het trommelkorps van de fanfare met openbare optredens. En in het najaar van dat jaar kwam er een uitnodiging voor het Wereld Muziek Concours (WMC) van 1978.  Het WMC wordt vierjaarlijks ingericht in Kerkrade (Nederlands Limburg) .

Dit concours wordt beschouwd als het wereldkampioenschap. Na overleg tussen de dirigent en het bestuur werd besloten aan dit kampioenschap mee te doen in de afdeling uitmuntendheid voor fanfares. Vanaf dat moment werd het aantal repetities opgedreven en in normale omstandigheden waren bijna alle muzikanten op de vrijdagavonden aanwezig op de repetitie. Alles wat in de fanfare gebeurde, stond in het teken van Kerkrade…”

(Stan Gobien, Leest in feest)

 

Het Leestse soldatenblad wijdde er twee artikels aan :

“Zaterdagavond 15 oktober (20 uur) bood de Koninklijke fanfare St.-Cecilia de mensen van Leest een kerkconcert aan. Iedere parochie kampt zowat met financiële problemen en om de balans in evenwicht te houden kan men eigenlijk niets geschikter dan een muzikaal concert.

De gastdirigent J.P.Leveugle en de solisten A. Van Driessche en F. De Hauwere stonden borg voor het hoge peil van dit concert. Het hoofdaandeel lag natuurlijk in handen van onze eigen fanfare. Het begon met tamelijk zware muziek, daarna afgewisseld met lichtere stukjes en een eigenaardig electronisch stukje, gecomponeerd door Jan Segers.

Als men dit volgend jaar nog eens wil overdoen, zou ik voorstellen om d’er enkele goede zangers of een kerkkoor bij te brengen. De aanwezige genodigden en het publiek apprecieerden het concert naar waarde, wat ze lieten bllijken in een langdurig applaus.

Bravo St.-Cecilia !

 

“De vorige keer werd reeds een woordje gerept over het Kerkconcert van 15 oktober.

Dat er een hoog peil werd bereikt kon niet anders wanneer men het programma inzag en kennis nam van de respectievelijke stukken die de avond zouden vullen.

Wie met een gevoel voor muziek de Alpen Echo beluisterde, met het optreden van de twee uitmuntende solisten Van Driessche en De Hauwere, kon er zich niet van ontdoen de indruk te hebben zich in de Alpen te bevinden, terwijl het hoorngeschal en de klare, soms scherpe tonen van de trompet tegen de bergen weerkaatsten.

Voor iedereen, maar dan toch inzonderheid voor de werkelijke muziekliefhebbers en kenners, was de uitvoering van Alpen-Echo het ‘summum’ van deze muzikale manisfestatie, temeer daar het milieu met de eigen acoustiek daartoe bijdroeg.

Anderzijds, wie heeft er niet genoten van het stuk ‘Trump t Volentary’ uitgevoerd door trompettist Florent De Hauwere en de solo voor hoorn door A. Van Driessche ten gehore gebracht.

Deze muzikale gebeurtenis zal nog lang in het geheugen blijven doorzinderen…en de parabel de dorstigen laven werd ook hier niet in de wind geslagen, daar werd in de Sacristij voor gezorgd en…zeker verdiend.

 

Iedereen weet dat door de jaren heen, de K. Fanfare St.-Cecilia steeds goede resultaten weet te behalen bij deelname aan wedstrijden. Welnu op 23 oktober j.l. had in de Stedelijke Feestzaal, Botermarkt te Mechelen, de Provinciale Fedekam wedstrijd 1977 plaats, voorbehouden aan fanfares en harmonieën. Aan die wedstrijd namen 16 maatschappijen deel. Andermaal behaalde de Leestse fanfare een eerste prijs, die kan toegevoegd worden aan de zovele reeds behaalde resultaten. Leest behaalde 263 punten of 88%.

De twee werken die werden uitgevoerd waren : ‘Music to relax’ en ‘Indian summer’.

Het aantal muzikanten-uitvoerders bedroeg 45 en ze stonden onder leiding van dirigent J.P. Leveugle. “

 

1977 – 30 oktober : Davidsfonds Leest – Kindertoneel

            “De Spellentappers” voerden op “Wie niet zingen kan moet balken” .

            Auteur en regisseur : Lieve Vermeulen.

            In het parochiehuis om 15 uur. Toegangsprijs : 20 frank.

 

Bijgevoegd :

-Jan Piet Leveugle, dirigent van de K.Fanfare Sint-Cecilia.

-Advertentie van het Davidsfonds in De Band.

 

1977 – Augustus : Columnist ‘De Distel’ van Leefmilieu Leest publiceerde in De Band :

 

“Professor Hublé van de Rijksuniversiteit te Gent aanvaardde in juni 1971 de opdracht van het Mechels stadsbestuur om de leiding op zich te nemen van een studie over het leefmilieu te Mechelen in al zijn aspecten. De studie werd door een groep specialisten in januari 1974 aan de stad Mechelen overhandigd.

In dit rapport heeft men het over de natuurgebieden rond Mechelen. Over de natuur in het Mechelse schrijft professor Hublé : ‘De uitzonderlijke verscheidenheid in reliëf en vooral in bodemgesteldheid van het onderzochte gebied is een gunstige voorwaarde voor de potentiële aanwezigheid van zeer verschillende levensgemeenschappen. Dit gebied is biologisch zeer rijk en landschappelijk zeer aantrekkelijk, vermits allerlei gradiënten sterk wisselende ecologische omstandigheden tot stand brengen, binnen relatief korte afstanden van elkaar. Meer dan elders in het land komen allerlei planten en diersoorten  met verschillende ecologische behoeften hier aan hun trekken. Van die rijke flora en fauna, waarvan het wetenschappelijk educatief, estetisch, milieu-hygiënisch belang niet mag worden onderschat, is thans nog maar een klein deel overgebleven ten gevolge van de intensieve wijze waarop de mens de ruimte heeft gebruikt.

We zullen hier een korte beschrijving geven van de natuurgebieden die voor ons Leestenaars van belang zijn.

1. Ten noorden van Mechelen bevindt zich het samenvloeiïngsgebied van Dijle en Zenne (het Zennegat). Een typische wandeling is langs de Leuvense Vaart naar het Zennegat en langs de Zenne over Heffen naar Leest terugkeren. Prof. Hublé stelt voor het vermelde gebied als natuurgebied  te behouden en er ook een zuiveringsstation te voorzien. Prof. Van Miegroet laat bij het gebied heel de zone langs de Zenne op het grondgebied van Heffen en Leest aansluiten. De zone langs de Zenne zou volgens hun het statuut van bosreservaat verdienen.

2. Aan de overkant van de Zenne te Leest ligt een moerassig gebied van de Robroekloop.

Het bevindt zich tussen Stuivenberg en de Leestse steenweg. Ga er beslist eens wandelen. Even prettig is het de Zennedijk op te fietsen van aan ’t Brughuis naar Stuivenberg.

3. Ook de boorden van de Zenne van Leest naar Hombeek zijn een wandeling waard.

Door de ‘Bleukens’ een interessant wandelgebied,  zeer rijk aan wild en vogelsoorten, komt men aan ’t kapelleke van ‘Leliëndael’ op de grens metomHomHom Hombeek en je ontdekt een verscheidenheid aan boomsoorten en struiken. Vooral in de maand oktober is deze wandeling een echte belevenis. Je ziet hier dat de omgeving van de Zenneboorden al lelijk aangetast zijn. In Leest de oprukkende wijkhuizen en in Hombeek het stort.

Gelukkig heeft het nieuw gewestplan van 1976 de Zennevallei te Leest tot landschappelijk waardevol bosgebied uitgeroepen. Voorlopig schijnen de plannen tot woonuitbreiding  langs de Kerkenblokweg in de diepvries te staan, hopelijk voorgoed.

Het Leefmilieu beschermen is niet alleen water en lucht zuiveren, het is ook om bepaalde zeldzame en mooie natuurgebieden te behouden voor de toekomst wegens hun bijzondere waarde, die helaas niet in geld is uit te drukken.” 

 

1977 – Donderdag 25 augustus : Volksdansgroep “Lous Redule” verbroederde met Leest.

            Het bestuur van V.V.-Leest  en dat van de Leestse Volksfeesten organiseerde

            met medewerking van de Kon.Fanfare Willen is Kunnen uit Zemst-Laar en

            de Bordeause volksdansgroep “Lous Redules”  een folklore-avond op het

            speelveld van de voetbalvereniging.

            De Franse groep voerde volksdansen op onder eigen begeleiding van trommels

            en fluiten.

            Na hun opvoering te Leest namen de Fransen deel aan het 5^e Internationaal

            Folklorefestival te Mechelen op 26,27 en 28 augustus.

            Vanaf 24 augustus verbleven ze bij enkele gastvrije Leestse families.

 

1977 – Zondag 4 september : Afdelingsverhuis Chiro

 

 “Zondag 4 september startte de chiro haar nieuw werkjaar met een grote afdelingsverhuis.

Met een 170 waren we, alle jongens en meisjes tussen 6 en 23 jaar, die samen speelden onder één hoed tijdens het grote overgangsgroepspel.

We begonnen met dikke Bertha dat voor de gelegenheid omgevormd werd tot dikke Pater, want onze proost was uitverkorene om iedereen te pakken.

Vervolgens waren het de Prutskes die een natte broek riskeerden aan het kapot zitten van waterballons. De speelclub had heel wat moeite om de jongerensliert door de benen te kruipen. De rakkers en kwiks hadden het al even moeilijk om de toppersrangen te vervoegen, vermits zij eerst 15 keer moesten ronddraaien en bijgevolg de kluts kwijt waren.

De tippers en de toppers moesten heel wat acrobatietoeren doen, om al zittend op hun stoel een flesje limonade uit te krijgen, toch kregen zij, zoals elke afdeling trouwens, hun afdelingslintje in afdelingskleur toebedeeld. De kerels en de tiptiens leren vliegen, vooraleer zij door een zak heen bij de aspirantenafdeling belandden. Door een dubbele handenrij werden zij als een opsinjoorke de hoogte ingezwierd. Wat een leider of leidster lijden kon ondervond de nieuwe leiding meteen. Zij moesten immers de cirkel van de leiding trachten in te breken. De ontslagnemende leiding moest juist het omgekeerde doen.

Na dit alles speelden we allen tesamen nog een spelletje en trokken dan vervolgens in sliert en als zingend door het dorp.

Als kroon op dit overgangsfeest kreeg iedere afdeling nog een klein ansichtje, waarna iedereen nog van een lekkere wafel en een drink kon genieten.

Dat chiro nog zinvol is, en dat ze nog leeft bewees alvast deze prachtige zondag.
Iedere nieuweling is trouwens welkom.”

(DB oktober 1977)

 

1977 - 19 september : Met de KVLV naar Scherpenheuvel

            Een veertigtal leden nam deel aan deze bedevaart.

            In de namiddag werd Diest bezocht en Westerlo. Proost en deelneemsters waren

            het er over eens om geen baancafé aan te doen, men wou de trip als bedevaart

            bewaren. (DB)

1977 – Zondag 19 juni : Schoolfeest Meisjesschool Leest

             “Zeg hé ! Kom je mee ? Doe je mee ? Speel je mee ?

             Uw kinderen zingen en spelen voor u op zondag 19 juni 14u30.

             Kijk je mee ? Naar hun klasnummertjes ? Eet je mee ?

             Lekkere taart en Leestse schotel !

             Drink je mee ? Breugelbier en lekkere koffie ! “ (Flyer)

 

Ons  Schoolfeest

“Wat mooie dagen in het laatste jaar van mijn basisschool ! De dagen van mijn Plechtige Communie en vormsel waren nog maar pas voorbij en daar dachten we reeds aan het schoolfeest. Dagen waar ik vooraf van droomde, en die ik nooit zal vergeten. De zon kwam op ons feest maar niet tevoorschijn maar de blije gezichten deden de weinige regendruppels vlug vergeten. Al zingende en wuivend verwelkomden wij onze ouders van op het podium, want ieder moest onze  vreugde kunnen zien, al was het van op afstand.

De peuters van juffrouw Maria dansten met een grotere partner. Het was erg leuk.

Zij vroegen daarna hun vakes om eens vanop hun schouders een ballon te mogen stuk prikken. Zonder aarzelen ging het. Ze kregen immers daarna een nieuwe ballon om mee te nemen. Nu kwam juffrouw Amanda met ritmische oefeningen. De moeders werden opgeroepen om zich te laten verkleden door hun kinderen. Er werd gelachen maar ook flink geklapt.

Juffrouw Francine deed haar meisjes dansen met ballonnen en laste een voetbalwedstrijd in.

De vaders tegen de jongens. Einduitslag 1-3 ten voordele van de kleuters.

Weer het geklap van gelukkige ouders die hun blikken richtten op gelukkige kinderen.

Juffrouw Godelieve deed de boerinnekensdans met de leerlingen van het eerste leerjaar. Ze presenteerden hoe vader en moeder naar de markt gaan. Ze verzochten hun ouders eens mee te gaan op dezelfde manier. Of dat lukte hoef ik zeker niet te zeggen.

Juffrouw Mia toonde ritmische oefeningen in sneltempo. De moeders werden verzocht mee te komen doen. Dat was een verrassing. Voorbereiding kan je echt niet missen als je moet optreden, dat merkte je dan ook.  Het werd vier uur en pauze. Er werden verschillende schotels aangeboden. Wij snoepten koeken en ijsjes en dronken frisdranken. Onze ouders vonden vrienden om een praatje mee te maken.

De leerlingen van juffrouw Mia kleedden zich om in heksen. Wat waren ze fier in hun zwarte heksenpak. Daarna kwamen de vaders op het podium om de pap te smullen gegeven door hun verklede dochters. De dokter vond het zo lekker dat hij zijn potje uitlikte.

De leerlingen van het vierde leerjaar hadden een echte ezel in de klas en zongen met Will Tura het liedje mee.
Zaklopen deed de vaders weer naar voren komen. Er waren snellopers en sukkelaars onder hen.

Nu kwam mijn klas, met juffrouw Paula als leidster. Wij deden turnoefeningen. Iedereen sprak met lof over ons, want het was mooi naar voren gebracht.

Wij lieten de moeders breien, en Roza De Smet eindigde als vlugste breister.

Een pinguïngroep kwam plots tevoorschijn. Er werd gelachen en geraden naar de juiste persoon, want iedereen wist wel dat het ons onderwijzend personeel was…maar wie was

wie ?  De leerlingen mochten raden en de kaartjes aanbrengen. Op een paar vergissingen na was iedereen gekend.

Een mooi dankwoordje werd vertolkt door Kristel De Maeer aan allen die meegewerkt hadden aan die mooie dag. Wij boden een bloem aan. Nu kwam de verrassing. Een buiksprekende dame met Jerommeke deed ons een half uur lachen en meeleven.

Thuisgekomen waen wij allemaal echt gelukkig. Iedereen had zijn best gedaan in de school en allemaal voor hetzelfde doel : ‘een gelukkige onvergetelijke dag maken voor elkander’.

     Een leerlinge van het zesde.”^.

 

1977 – 3 juli : Derde Vevoc Fietsrally

Ruim 300 deelnemers namen de start aan de parochiezaal waar ze de nodige onderrichtingen hadden ontvangen. De voorziene afstand van 25 km leidde langs de landelijke wegen van het dorp waar één en ander moest gevonden worden.  Vervolgens ging het langs de Dorpstraat tot aan de reeds opgesmukte St.-Jozefkapel, langs Tisseltbaan, Lindenlaan, Biest om uit te komen in Kapelle-op-den-Bos waar men moest schatten hoeveel het ophaalgedeelte van de brug wel woog. Dan naar Ramsdonk waar een rustpauze ingelast was bij de mooie grot aldaar. In Tisselt moest men de oorsprong van de dorpsnaam opzoeken en terug in Leest de hoogte van de watertoren.

Rond 19u30, na een welkomstwoord en dankzegging door ondervoorzitter Paul Willems, werd overgegaan tot de prijsuitreiking.

Voor de gezinsdeelneming ging het plaket van de stad Mechelen naar de familie Verschueren (zie foto). Dit werd overhandigd door schepen Charlier.

Mia Lamberts was de winnares bij de individuelen. Zij kreeg eenzelfde plaket dat werd overhandigd door schepen Van den Sande.

 

1977 – 4 juli : Met de KVLV naar Brugge

            Met een vijftigtal waren ze. Na Brugge ging het naar de dolfijnen van St.Andries

            Brugge, Zeebrugge en van daaruit per boot naar Holland.

            Helaas waren de eerste mosselen voor 11 juli.

            Op de terugreis werd aangelegd in de “Castel”. (DB)

 

1977 – 5 juli : Vrijwillige en kwaadwillige vernieling partij bloemkoolplanten

Landbouwer Paul Neefs uit de Kapellebaan deed aangifte bij de veldwachter van de kwaadwillige vernietiging van een partij net gezaaide bloemkoolplanten op zijn veld langsheen de Bist.

De prille plantjes waren uitgedroogd en verbrand.

De landbouwer stuitte op een onbekend wit poeder dat zich tussen de planten bevond, vermoedelijk een onkruidverdelger die daar kennelijk kwaadwillig was rondgestrooid.

De landbouwer leed een verlies van ruim 10.000 planten. (VVH)

 

Paul Neefs, gehuwd met Rosa Peeters, was te Leest geboren op 10 februari 1929 en hij overleed in het A.Z. Sint-Maarten te Duffel op 19 januari 2003.

“Va, je leven was werken en zorgen. Ons moe, zes zonen, je bedrijf, het verenigingsleven. Vaak was het als een rijpwiegend tarweveld in de zomerzon. Er waren tijden dat het stormde, de oogst mislukte en mensen je ontgoochelden. Niettemin bleef je een in-goed man. Bij het einde van je leven pakten de onheilswolken boven je samen. Jijzelf besefte dat de strijd ongelijk was. Op je sterfbed sprak je ons jouw levensvisie uit : ‘Niemand sterft voor zichzelf alleen’. Dit indachtig zetten wij uw levenswerk verder. Rust in vrede.

Moe, Va is niet meer. Zevenenveertig jaar stond je aan zijn zijde. Een toonbeeld van moed, inzet en zelfopoffering : je was zijn levenskracht.

   Guido, Paula, Miel, Leen, Luc, Koen, Willy en Dirk.” (Uit zijn gedachtenisprentje)

 

Foto’s :

-Moeder Verschueren (Scheerstraat)  ontving namens haar familie een plaket van de stad Mechelen uit handen van de Mechelse schepen Charlier.

-Paul Neefs.