In de editie van 26 maart 1978 vervolgde Gazet van Mechelen :

 

Achtergrond tussen Leestse Kouterwijk en de Zenne wordt bouwvrij gehouden

 

“CVP-raadslid Gust Emmeregs uit de fusiegemeente Leest...heeft donderdagavond jl. kloek en robuust ten aanzien van de ganse goegemeente het onomstootbaar en klinkend bewijs geleverd dat de verwijten aan zijn persoon onverdiend waren.

(...)

Raadslid Emmeregs drukte het besluit van zijn betoog zeer kernachtig uit. Al te best kan hij zich voorstellen dat het schepencollege zeker niet opgetogen was toen het “dit erfgeschenk” in de schoot kreeg. Hij stelde zijn volle vertrouwen in de wijsheid waarmee het schepencollege aan het probleem een oplossing zal geven.

Doch hij wenste resoluut en uitdrukkelijk te stellen dat deze oplossing te vinden is in een eerbiediging van de bestemming opgelegd door het gewestplan. Wat neerkomt op een uitsluiting van elke verdere woningbouw.

(...)

Raadslid Emmeregs gaf vooraf een breedvoerige uiteenzetting van de feiten : ten oosten van de Kouter op de Weg naar Hombeek, in de dorpskom van Leest, bevindt zich een wijk van 62 sociale woningen gebouwd door de maatschappij “het Gelukkig Gezin”. En tot grote beroering van een aanzienlijk gedeelte van de bewoners worden aanstalten gemaakt om 41 nieuwe woningen te bouwen.

(...)

BSP-raadslid Willem Carté verdedigde daarop, als beheerder van het “Gelukkig Gezin” het standpunt van deze bouwmaatschappij.

(...)

Volgens de burgemeester krijgt het probleem van de Kouter te Leest een begin van oplossing.

Ingevolge het gewestplan werd de kouter omgevormd tot agrarisch gebied en boszone. Wordt de vraag voor een nieuwe bouwvergunning ingediend, dan zal het schepencollege gehouden zijn dit ongunstig te adviseren.

Nochtans mag  “het Gelukkig Gezin” geen schade lijden. Een schadedossier moet ingediend worden bij de minister. Ook de voorziene kredieten mogen niet verloren gaan en zo vlug mogelijk moeten andere gronden gevonden worden.

Volgens de besprekingen door de stad gevoerd met Streekeconomie zou de aankoop van de betrokken gronden door de staat gebeuren die het terrein tot een boomkwekerij zou omvormen waardoor deze ganse aangelegenheid tot ieders bevrediging een oplossing zou krijgen.”   

 

1978 – Zaterdag 11 maart : Jaarlijkse Recolecte KWB

            Een tachtigtal deelnemers luisterden naar gastspreker Georges Herregods waarna

            voorzitter Alfons Geerts het feest opende.

            Op het menu : stoofkarbonaden met frietten, iedereen liet het zich smaken.

            Daarna was het de beurt aan discobar-man Janus van Lanus die iedereen op de

            dansvloer kreeg. 

 

1978 – 26, 27 maart – “Posse Leest” : Gazet van Mechelen :

 

               Leest feestte in eigen dorp.

“Ondanks het slechte weer trof men maandag geen enkele treurig of bedroefd gezicht te Leest. Op tweede paasdag kon men in de fusiegemeente weer eens over de koppen lopen. Leest zag weer zwart van het volk, want op deze dag wordt er traditiegetrouw “Posse” Leest gehouden en is iedere huidige (en gewezen) Leestenaar in zijn heimat te vinden.

In de parochiezaal had voor de achtste maal een tentoonstelling plaats, georganiseerd door de plaatselijke Davidsfondsafdeling.
Deze tentoonstelling had dit jaar betrekking op “1978, Jaar van het Dorp”.

 

Al de parochiale en culturele verenigingen van Leest werden samengebracht om een tentoonstelling op te bouwen rond het thema “Het Verenigingsleven in Leest”.

Evenals de vorige jaren was de opkomst massaal.

Naast een dia-voorstelling, handelend over alle verenigingen, werden de talrijke aanwezigen vergast op een 12-tal standen die hun geschiedenis en hun werkingen aan het publiek bekendmaakten.
Zo was er de stand van de chirojongens met een jaarschrift, met als tekst : “Wat de heer De Schutter besloot; wanneer De Decker floot. Toen is voor jongens, ’t chirovuur begonnen”, alsook de standen van de 15 jaar oude chiromeisjesafdeling en van de Vevoc.

Verder waren er ook de aantrekkelijke standen van de Landelijke Gilde (die 130 leden telt), de KVLV, de KLJ en de Rijvereniging “St-Niklaas”.
Ook de stand van de KVG kende heel wat belangstelling. Deze jonge vereniging (ontstaan in 1970) telt op dit moment 66 gehandicapten en 69 vrienden – leden.

Ook de standen van de KWB en de KBG verstrekten heel wat nuttige informatie.

De K.Fanfare St.-Cecilia, die dit jaar meedingt naar de wereldtitel in het Wereldmuziek

Concours te Kerkrade op 2 juli a.s. en de toneelkring “Rust Roest” die reeds 88 verschillende toneelwerken op de planken bracht, konden heel wat archiefstukken laten zien.

Natuurlijk had ook de organizerende vereniging, het Davidsfonds, een stand ingericht.
Deze vereniging, die haar steentje wil bijdragen tot een meer bewust en gelukkig samenleven van de mensen, heeft dit ook dit jaar bewezen door het organizeren van deze tentoonstelling, die bij de vele bezoekers zeker in de smaak is gevallen.

In de parochiezaal was een maquette te bezichtigen van de dorpsplaats van Leest omstreeks 1900. De modulering en de schildering van dit prachtexemplaar werd verwezenlijkt door Stefaan De Laet, met de medewerking van F.Keulemans, A. Hendrickx, J. Spoelders, G. en H. De Laet, T. en M. Peeters en G. Herregods.
De algemene leiding hiervan lag in handen van Frans Teughels.
Deze maquette was verwezenlijkt als inleiding op het volksboek “Leest geweest”, dat in voorbereiding is.
Naast de maquette was een landelijke boerderij opgebouwd.
Onder leiding van aalmoezenier Herregods, met de medewerking van leden van de Landelijke Gilde, de KVLV, de LRV en de KLJ, kwam deze boerderij tot stand.

 

Voetspoor

In de gymzaal van de Leestse jongensschool werd op Paasdag en op paasmaandag een tentoonstelling gehouden van de jonge kunstgroep “Voetspoor”.

Niet minder dan 52 kunstwerken van 7 verschillende kunstenaars (Floriaan Meyers, Karel Soors, Frieda Willems, Stefaan De Laet, Marc De Prins, Georges Herregods en Tony Baarendse) werden tentoongesteld.

Dank zij de medewerking van het Mechelse stadsbestuur konden de bezoekers ook nog kijken naar dia’s.

Een groepje Leestse jongeren trok, in aangepaste kledij, al minnezangend het dorp rond.

Het liedje, volledig aangepast aan “Leest in het Jaar van het Dorp”, heeft als laatste strofe de tekst : “Geeft mij maar mijn dorpken, al is het ook maar klein. We zullen er met ons allen zeer gelukkig zijn, want het is het schoonste plekje dat ik ken, ’t vreedzame dorpken aan de Zen”.

De zanggroep mocht na elk optreden applaus en bis-geroep in ontvangst nemen.

 

Begankenis

Aangezien er zowat 150 jaar geleden in onze streken vele kinderen geplaagd werden door de stuipen, ging men hiertegen de hulp inroepen van de Heilige Cornelius.

Dit gebeurde indertijd ook in de gemeente Leest, waarna dit uitgegroeid is tot een echte begankenis.

Te Leest is deze traditie blijven voortleven.
Zo waren er verleden maandag misvieringen waarin de Heilige Cornelius speciaal werd opgeroepen en in de namiddag waren er lof en zegening van de kinderen.”

 

Foto’s :

-De dorpsplaats van Leest omstreeks 1900 op schaal mocht op veel belangstelling rekenen.

-Leestse minnezangers : “Geef mij maar mijn dorpken, al is het ook maar klein...”

 

1978 – 3 en 10 maart : Ping-Pongtornooi Vevoc

 

1978 – 10 maart – Gazet van Mechelen :

 

            Leestse “Kouter” wil geen verdere woonuitbreiding

            “Gust wordt te Mechelen gesust” zegt men

 

“Tijdens een vrij emotioneel geladen persbijeenkomst – maar het leek meer op een mini volksvergadering – woensdagavond in het “Klooster” te Leest, is een handjevol bewoners van de Kouterwijk te Leest in onverbloemde termen van leer getrokken tegen de geplande woonuitbreiding van haar wijk.

Dat protest steunt in eerste instantie op de vrees voor een te hoge woningenconcentratie, het niet voorzien van openbare ruimte en groen, de aantasting van het beschermd landschap de Zennevallei en de ongeschiktheid als bouwzone van een vochtig en onhygiënisch gebied.

Benadrukt werd woensdagavond dat gans de actie a-politiek wil zijn. Maar toch werd verwezen naar de h. Gust Emmeregs die als CVP-vertegenwoordiger in de Mechelse gemeenteraad zetelt en o.a. tijdens de jongste verkiezingsperiode een actie voerde rond de geplande woonuitbreiding. Maar nu blijkt dat de h. Emmeregs tijdens de bijeenkomsten van de Mechelse gemeenteraad het mondje dicht moet houden.

“Gust wordt gesust” zeggen de Leestenaren en zij voegen daar informatief aan toe dat het CVP-sectiebestuur de Leestse spreekbuis verbod tot spreken oplegt.

 

Gans de historie omtrent de geplande woonuitbreiding heeft een voorgeschiedenis van meer dan 4 jaar. Al die tijd reeds ageren de bewoners van de sociale woonwijk “Kouterwijk” te Leest tegen de geplande uitbreiding van die wijk.

De 28 sociale woningen op de Kouter werden in de periode “66-67” opgetrokken.
Verscheidene van de nieuwe bewoners kregen de mondelinge belofte, ook van gemeentelijke zijde, dat er beneden de Kerkenblokweg, t.o.v. de bestaande wijk, niet meer zou bijgebouwd worden maar dat er wel gemeenschappelijke speelruimten zouden komen.

Maar nu blijkt dat het tracé van de Kerkenblokweg – vroeger een landbouwweg – aangelegd wordt op de eigendom van ridder de Fontaine die zijn grond hiervoor gratis afstaat. In ruil nochtans voor een belofte van aankoop van 2 ha gronden aan de Kerkenblokweg. Deze gronden stonden op het gewestplan vermeld als landbouwgrond en werden door de bouwmaatschappij “het Gelukkig Gezin” aangekocht voor vier miljoen, omgerekend 250 fr per m2. 

De gronden waarop de huidige woningen gebouwd werden, kostten destijds 20 fr per m2.

 

Actiegroep

Op 23 juli 1969 werd een bouwvergunning aangevraagd en geweigerd. Men stuurde aan op een privé-verkaveling. Op 15 januari 1973 volgde een ongunstig advies vanwege Stedebouw aan het “Gelukkig Gezin” en gemeentebestuur, o.a. omdat de geplande bouwzone als gedeeltelijk agrarisch gebied bestempeld is, te vochtig is en niet hygiënisch. Daarbij komt nog dat bedoelde gronden te laag gelegen zijn en behoren tot het beemdenlandschap. Bovendien, beklemtoonden woordvoerders van de Kouterwijk, heeft de gemeente nog voldoende andere bouwrijpe gronden die meer geschikt zijn.

In 1974 vernam de wijk het nieuws over een verkavelingsaanvraag (een nieuwe door “het Gelukkig Gezin”) en start een protestactie. 43 van de 52 toen bewoonde huizen ondertekenden in juli een bezwaarschrift dat op 5 augustus aan de gemeenteraad werd overhandigd.
Steun kreeg men van de toenmalige CVP-oppositie.

Inmiddels verscheen het ontwerp van gewestplan en tot grote verbazing werd vastgesteld dat de gronden aan de Kerkenblokweg die in het voorontwerp gewestplan als agrarisch landschappelijk waardevol gebied aangeduid staan, die door Stedebouw als vochtig en ongeschikt voor bouwen werden bevonden, nu plots als bouwgrond staan vermeld.

Er volgen nieuwe bezwaarschriften, door het actiecomité gericht aan de hh. Poma en Dhoore en aan Mw. De Backer.
Sraatssecretaris Dhoore komt zich ter plaatse van de situatie vergewissen.

Wanneer het gewestplan Mechelen bij K.B. definitief wordt worden de gronden als landschappelijk waardevol bosgebied aangeduid.

 

Bouwvergunning

Maar op 4 juni ’75 heeft ridder de Fontaine alweer een verkavelingsaanvraag ingediend. De gemeente Leest stuurt na enkele dagen de aanvraag, gunstig geadviseerd, naar stedebouw Antwerpen en op 9 september 1975 levert Leest een verkavelingsvergunning af. Vervolgens gaat alles razendsnel. Het “Gelukkig Gezin” krijgt reeds 24 september gunstig advies op haar bouwaanvraag.

Het Koutercomité betwist het in orde zijn van deze bouwvergunning.

Het Gelukkig Gezin zou op de gronden 41 nieuwe sociale woningen oprichten.

Maar gezien de vergunning slechts voor 1 jaar werd afgeleverd, is de toelating verstreken.

 

Gevaar voor overstromingen

Met een aantal overstromingsrampen in een recent verleden, hebben de Kouterbewoners inmiddels een nieuw argument tegen de geplande 41 sociale woningen.

Zij worden immers opgetrokken dicht bij de Zenne, op percelen onder het vloedpeil, sommige delen zelfs onder het gewone Zennepeil. Andere argumenten als in ’74 worden herhaald : de te grote concentratie van woningen, het niet voorzien van openbare ruimten en groen het beschermde landschap van de Zennevallei en de ongeschiktheid van de gronden als bouwgrond.

(...)

“...Tijdens de hoge waterstanden kortgeleden reden van ’s ochtends 5 u. af bestendig politiewagens met luidsprekers door de wijk om de bewoners te waarschuwen. En wij liggen 2 meter hoger...”  

 

Infrastructuurwerken

Inmiddels worden op het betwist grondgebied door het “Gelukkig Gezin” een aantal infrastructuurwerken uitgevoerd. Daarop schoot het Koutercomité terug in actie.

De h. Jos Van Aken, voorzitter van het “Gelukkig Gezin” vertelde recent in een vraaggesprek met een Antwerpse krant dat men de zaak moet bekijken in het algemeen belang en niet enkel uit de visie van de huidige wijkbewoners.

Een uitlating die te Leest nogal kwaad bloed heeft gezet. Ook omdat men er meent dat de door het comité aangehaalde argumenten precies dat algemeen belang dienen en dat men nergens enig financieel voordeel bij heeft.

Tijdens een kortgehouden CVP-bijeenkomst te Leest (maart jl.)waarop burgemeester Jos

Vanroy te gast was, werd de Mechelse burgemeester over de situatie aan de tand gevoeld. De burgemeester zou bij die gelegenheid publiek gezegd hebben dat wanneer nodig, de ganse infrastructuur terug kan opgebroken worden...

En dan weten de Leestenaren ook nog dat het schepencollege haar vraag inmiddels naar een latere behandelingsdatum verdaagd heeft.

 

Nieuwe acties

In een ultieme poging om de geplande wijkuitbreiding tegen te gaan plant het Koutercomité een aantal nieuwe acties. Zo denkt men aan een affichenactie “Hier bouwt het Ongelukkig Gezin”, plakaten met opschrift “Wie maakt zich rijk ten koste van de wijk ?”, een info-stand op tweede paasdagen, een groen-wandeling op 16 april waarop ook het stadsbestuur is uitgenodigd en het organizeren van een wijk-feest.

Concluderend zegden woordvoerders van het actiecomité dat ze verhopen dat, in het jaar van het dorp, elke mens belangrijk mag zijn, en over dat jaar van het dorp, zoals dat in Mechelen wordt gezien, betreurden zij nog maar eens dat een en ander beperkt dient te blijven tot het organizeren van een kermisje en een fanfare-uitstap, waar het dan toch veeleer in de bedoeling moet liggen een hechte leefgemeenschap uit te bouwen.

            Fons Jacobs”     

 

Foto’s :

-Met de infrastructuurwerken werd reeds een aanvang genomen.

-De sociale woningen op de Kouter te Leest. Uitbreiding kan niet meer, menen de bewoners.

(foto’s : GvM)

1978 – 18 februari : Chiro-Jubelbal

            Voor de Chiro van Leest was 1978 een bijzonder jaar. Niet alleen bestond de

            jongensafdeling 30 jaar en kon de meisjeschiro hun 15-jarig bestaan vieren. Ook

            Vevoc had iets te vieren want zij waren vijf jaar geleden gesticht.

            Onder impuls van de leiding en tevens van de proost, pater Karel Van Aken,

            werd  een speciaal feestprogramma op het getouw gezet.

            Op 28 januari werd er een feestavond ingericht voor de oud-leiders en leidsters,

            proosten, kookmoeders en huidige leiding.

            Met Pasen 26 en 27 maart was er een tentoonstelling gepland en op 30 april

            werden grootse volksfeesten georganiseerd.

            Op zondag 21 mei vond een Chirobedevaart en –familiereis plaats en op 10

            september een dorpsspel en kampvuur.

        

             Chirogeschiedenis (Gazet van Mechelen 24 januari 1978)

            “Vroeger was de Leestse jeugd na haar plechtige communie zowat verplicht

            naar de “catechismus” te komen en tevens het lof bij te wonen.

            Vooraf werd gevoetbald of gespeeld.

            Aangezien in Vlaanderen na de bevrijding de Chiro als een “spelende

            jeugdbeweging” ingang vond, achtte onderpastoor De Schutter het ook geschikt

            in 1948 met de Chiro-jongens van wal te steken.

            De eerste begeleiders waren Jan De Decker en Frans Keulemans.

            Jan De Decker werd de eerste groepsleider.

            De jongens vergaderden toen nog in de huidige meisjeslokalen.

            De grote verhuis naar de nieuwe lokalen gebeurde in 1960, onder groepsleider

            Louis Vloebergh en proost Verbiest.

            Dank zij pastoor Coosemans en E.H. De Decker werd dit Chiroheem opgericht.

            Gegroeid vanuit de “Landelijke Jeugd” kwam in 1963 de officiële start voor

            de meisjes, onder leiding van Hilda Silverans en Reinhilde Verbruggen.

            Met de jaren groeide het aantal leden van beide groepen.

            Vevoc

            Vijf jaren terug werd de  Vereniging voor Oud-Chiroleden gesticht.

            Aanvankelijk gestart met enkele idealistische oud-chiroleiders, is deze vereniging

            uitgegroeid tot 190 leden.

            Bedoeling van Vevoc was en is nog steeds een morele en daadwerkelijke steun

            te geven aan de plaatselijke Chiro-afdelingen.

            Als parochiale vereniging moet Vevoc haar verantwoordelijkheid nemen.

            Getracht wordt enkele aktiviteiten te organiseren, waarbij zoveel mogelijk

            Leestenaren kunnen betrokken worden.”   

 

Het Pasen-nummer van De Band over het CHIRO-JUBILEUM :

30 jaar jongens     15 jaar meisjes     5 jaar Vevoc.

 

“Vermits in Vlaanderen na de oorlog de Chiro als een “spelende Jeugdbeweging” ingang vond, achtte E.H. De Schutter, onderpastoor, het dan ook geschikt om met jongens-chiro te starten in 1948. Hiertoe vond hij medewerking van Jan De Decker als eerste groepsleider.

Deze chiro-afdeling is ingedeeld in leeftijdsgroepen zoals : Speelclub (7-9 jaar), Rakkers (10-11 jaar), Toppers (12-13 jaar), Kerels (14-15 jaar), Aspiranten (16-17 jaar) en de leiding.

 

In 1963 startte de meisjes-chiro, gegroeid vanuit de “Landelijke Jeugd”. Dit geschiedde onder E.H. Coosemans, pastoor, en onder leiding van Hilda Silverans, Reinhilde Verbruggen en als eerste groepsleidster Reinhilde Polfliet.

Onze meisjesgroep is ingedeeld in volgende leeftijdsgroepen : Prutskes (7-8 jaar), Speelclub (9-10 jaar), Kwiks (11-12 jaar), Tippers (13-14 jaar), Tiptiens (15-16 jaar), Aspiranten (17-18 jaar) en de leiding.

 

Belangstelling voor chiroleven komt er vanuit de activiteiten die kinderen en jonge mensen in hun eigen jong leven aanspreken. Want de chiro en de leiding zorgen elke zondag en ook op 10 dagen jaarlijks bivak, voor de nodige activiteiten, zeer uiteenlopend volgens de leeftijdsgroepen.

Jongens en meisjes trekken de laatste jaren met 80 tot 85 leden op bivak.

Het spel blijft in de chiro beschouwd en beoefend als een methode, als een ‘samenleven’, als een opvoedingsmiddel, onder een bepaalde geest, met een bepaald perspectief om mekaar te helpen volwassen en volwaardige mensen te worden. Daarop zinspelen de jaarthema’s en veelzijdige bivakspreuken.”

 

Bijgevoegd :

-Folder van het Chiro-Jubelbal

-De Chiro van Leest begin jaren ’50.

1978 – 23 januari : Baron Empain ontvoerd

 

Nabij zijn woning in Parijs werd de 40-jarige Belgische baron Empain ontvoerd.

Baron Empain stond aan het hoofd van een industrieel financieel imperium dat 150 bedrijven omvatte en 150.000 mensen tewerkstelde in verschillende landen.

De ontvoerders vroegen een losgeld van 250 miljoen Belgische franken. 63 dagen later kwam de baron vrij. De ontvoerders werden gesnapt bij de overhandiging van het losgeld en streng veroordeeld.

 

Op het kerkhof van Leest bevindt zich het indrukwekkende grafmonument van de familie Empain. Het graf ligt er nu verlaten bij : de Empains vergaten Leest, Mechelen en vooral hun jarenlange thuisbasis Battel.

 

De ontvoerde baron Eduard-Jean Empain werd op 7 oktober 1937 in Boedapest  geboren. Zijn moeder was een sterdanseres van de Ziegfield Folies. Hij was de achterkleinzoon van de beroemde ingenieur Edouard Empain, die voor het familiefortuin had gezorgd.

Nog vele Mechelaars zullen zich het kasteel in Battel herinneren waar de familie Empain tot in de tweede wereldoorlog verbleef. De kasteelheer bezat ook een  prachtig  stoomjacht, dat soms in de Leuvensevaart vlak voor het kasteel aanmeerde.

Vandaag is van deze oude glorie niets meer overgebleven. Er rest nog slechts de            “Empainlaan” in Battel en de monumentale grafkelder op het kerkhof van Leest waar de familieleden werden begraven.

De relaties tussen de bewoners van het kasteel en de pastoors van Battel is altijd erg goed geweest : ze kwamen door de jaren heen veel op het kasteel, niet in het minst om er de goede wijnen te proeven. Een kink in de kabel kwam er toen Madame Denis (geboren Marie Louise Empain, gehuwd met generaal Denis) verbolgen raakte op de Battelse pastoor Spanhogen, omdat deze de bloemenkransen van de Empains, bij het graf van de gesneuvelden, te vlug had weggegooid. Van toen af ging ze naar Leest ter kerke !

En haar pachters moesten mee. Elke eerste zondag werd de lijst van de overleden    
parochianen voorgelezen in de hoogmis. Ze verbood de pastoor van Battel nog langer de Empains daarin voor te lezen. Dat moest ook te Leest gebeuren !

(‘De Mechelse Week’, 16/12/1982)

Hoe lang deze situatie heeft geduurd is ons niet bekend. Het enige dat de hedendaagse Leestenaar nog met de Empains associeert is de grafkelder op het kerkhof.

Op 11 maart 1937 bracht de Gemeenteraad gunstig advies uit m.b.t. een verzoek en een gift van Juffrouw Florence Félicité Empain (een zus van Marie-Louise) van 8.000 frank in titels. Ze stelde volgende voorwaarden : “jaarlijks vijf missen moeten worden gezongen tot intentie der familie Empain en het praalgraf diende te worden onderhouden.” Pieter Spruyt stond in voor het onderhoud.

Mijn grootvader Jan-Baptist Mees (°Leest 23/9/1902, +Leuven 22/9/1979),  vertelde me ooit dat er bij elke Empain die te Leest begraven werd, aan de bevolking na de begrafenismis, grote broden werden uitgedeeld door de pastoor of door de familie van de overledene. Die brooduitdeling was een tijdlang mode maar meestal werden kleine broden bedeeld.   

In “Victoire Van Nuffel, kampioene en feministe”, gepubliceerd in ’t Ridderke  nr.3 van 2006 beschreef Geert Clerbout de ervaringen van deze wielerkampioene, die nog een tijdje te Leest woonachtig was, met de familie Empain :

“...Jarenlang heeft ze in Battel arbeid verricht op het buitenverblijf van de familie Empain. Die familie verwierf aanzien aan het eind van de 19^e en het begin van de 20^ste eeuw door de aanleg van spoorwegen, metro’s en tramlijnen in het  buitenland. Bovendien werd de ‘Banque Empain’ opgericht en stichtte de baron  in Egypte de visionaire stad Heliopolis. Tijdens de Eerste Wereldoorlog riep  Empain het Nationaal Comiteit voor Hulp en Voedingsmiddelen in het leven. Aangezien baron Edouard Empain door al deze projecten meer in het buitenland resideerde dan thuis, woonden voornamelijk zijn moeder en twee zussen op het kasteel. Zeker zijn jongste zus Louise Empain, die getrouwd was met generaal Denis, zwaaide er de plak. Twee keer is Louise Empain, in de volksmond beter bekend als “madame Denis” naar een wielerwedstrijd komen kijken, om  Victoire aan het werk te zien, maar toch was hun relatie allesbehalve goed te noemen. Louise Empain was een echte aristocrate die neerkeek op het  gepeupel en ondanks het feit dat ze in Battel woonde, vasthield aan de Franse taal. Ze verwachtte respect van de Battelse burgers voor haar status en wanneer ze dat niet, of niet voldoende, kreeg, strafte ze de mensen. Arbeiders die weigerden om hun diensten te verlenen aan de Empains werden onmiddellijk uit hun huis gezet.

Het is door toedoen van deze vrouw dat Victoria Van Nuffel Vlaamsgezind is  geworden. Toen Victoire en Louise ooit een gesprek voerden over de taalproblemen tijdens de Eerste Wereldoorlog, waardoor vele Vlaamse boerenjongens de dood vonden in de Westhoek, stelde mevrouw Empain dat “die plattebokken wel Frans verstonden als ze maar genoeg werden gestraft”.  Op dat ogenblik is er iets in Van Nuffel geknakt. Het is ook in die periode dat  ze haar geloof in de kerk verloor. Empain heeft op zijn eentje de bouw van de kerk van Battel gefinancierd, maar Victoire zag wat er achter de schermen gebeurde. De baron liet de Battelse huizen van zijn werkvolk in groen en wit  schilderen, hij liet het kanaal verbreden om met zijn stoomboot tot aan zijn huis te kunnen varen. Iedereen kon zien hoe rijk de familie Empain was. Stelen van de armen en via de kerk een aalmoes teruggeven. Ze had genoeg van al die hypocrisie.

Ooit was er een tijd dat ze met de fiets naar Scherpenheuvel reed. Van haar moeder kreeg ze 20 frank mee, om onderweg iets te drinken. Drinken deed ze  echter niet. Ze verkoos door te rijden en al haar centen in Scherpenheuvel in het offerblok te werpen, omdat ze geloofde in wat ze zag. Een geloof dat tijdens haar arbeidsperiode bij de familie Empain stilletjesaan is vervaagd en tenslotte is verdwenen.

Toen Victoire Van Nuffel naar Parijs verhuisde, kreeg ze van Louise Empain een papier mee dat haar gratis en onbeperkte toegang verleende tot de Parijse  metro. Het was Edouard Empain die de ondergrondse van de Franse hoofdstad  nagenoeg helemaal op zijn eentje heeft bekostigd. Nooit heeft Van Nuffel gebruik gemaakt van het papier, uit principe. Ook op de uitnodiging van ‘madame Denis’  om met haar naar Egypte op vakantie te gaan, is ze nooit ingegaan...”

 

Het grafmonument van de familie Empain fungeerde in de Eerste Wereldoorlog ook tijdelijk als schuilplaats voor de weerstander en spion August Ph. Jacobs (zie ook 2/2/1955 : “Doodsbedreigingen voor de secretaris’.)

Anselms Jédrie (J.A. Huysmans) in zijn stukje ‘Onvergetelijks’ (De Band van april 1981)  en in zijn sappig proza : “…In de zomer 1915 vond ons moeder op ’n morgen een onder de deur geschoven open brief van onze vader, waarin zijn foto als convooibegeleider aan het front, en een geheel vol geschreven blad, met aanmoedigingen voor ons allen, en de hoop dat alles weer gauw goed zou zijn…Dat was een ontroerende geruststelling voor ons…Op een avond, wat daarna, werd er op de achterdeur getokt, en daar komt Gust van den Ossenboer (noot: August Jacobs) binnen, ook een ondergedoken stijder, en zegt : ‘Toorke, ik ben het die u daar laatst die brief van uwen Jan gebracht heb, als ge soms iets wil terugschrijven zal ik dat morgen komen afhalen, van af en naar het front, worden hier en daar brieven en foto’s van vaders en zonen, langs Holland overgesmikkeld, maar zorg dat gij mij nergens vernoemt. Gij hebt geluk, want al maanden weten wij reeds dat mijn broer Louis te Londerzeel is gesneuveld…’

Jaren achter dien oorlog, heeft Gust eens aan moeder verteld dat hij die open brieven door mijn broer Frans en Frans Boonen, ook uit de Kouter, toegespeeld kreeg, langs een geheime inlichtingsdienst, en hij herinnerde lachend haar schrijven naar vader : hoe blij zij was te kunnen melden dat hij een zoontje had bijgekregen : Constant !...en zij ook had gevraagd welke mengeling zij moest bereiden om zelf limonade te fabriceren !...

Bij het lezen van die brieven zei Gust, wist ik in mijn schuilplaats (noot : de grafkelder van de Empains) mij met de frontmannen en hun thuis wat verbonden. Toen wist nog maar één vriend mij levend begraven, grinnikte Gust, mijn zusters en broer vermoedden ’t zelfs niet…    

Dore van Vleeskens, ’n buur uit onze straat, hovenier op het kasteel Empain te Battel, en onderhoudsman van hun graftombe alhier, die had mij daarvan een deursleutel bezorgd…

Op een niet heel duistere avond waag ik mij toch uit den grafkelder, om langs den pastorijtuin, door het achterpoortje het veld te bereiken, en eens naar huis te gaan om wat nieuws…Na genoegzaam uitkijken stap ik buiten, en zag daarginds, toch mij gezien, door pastoor Beukelaers ‘huishoudster, plots buitengekomen uit de sacristie, die even verschrikt stopt, en dan gejaagd naar de pastorij rent…Twee dagen nadien bereik ik, nu ongehinderd, de pastorijtuin, en eensklaps roept de spiedende wat bange juffrouw van achter een heester mij toe : ‘Och Gust, zijt gij het Gust ?...’  - ‘Ssst…stiller,’ vermaan ik en ze fluistert : ‘Kom jongen, onze pastoor is niet thuis, kom iets eten en drinken, ocharme’… en de juffrouw vertelde mij haar sacristie-avontuur : ‘Ik was,’ zei ze, ‘in de kerk nog wat bloemen gaan schikken en toen ik buitenkwam zag ik een man uit dien grafkelder komen, en ik stamelde : och God, och God…en herhaalde dit nog binnenshuis en de pastoor vraagt : ‘Gij hebt toch zeker geen spook gezien ?’ ‘Neen, maar daar kwam een man uit de tombe van Empain, echt gezien !...’ ‘Emma ! Houd dat voor u, en zwijg er ook stillekens over tegen anderen !’ zei de pastoor. Maar ik bedacht, ik wil er meer van weten !...’

Alzo, zei Gust, ben ik meermaals daar goed onthaald…’ “

 

August Jacobs hoorde tot de spionagegroep van de uit Heffen afkomstige Arthur Hofmans. Toen deze laatste uit de gevangenis ontsnapt was zocht hij August Jacobs op in Leest en samen hielden ze zich drie dagen schuil in de graftombe van de familie Empain.

(“Spioneren voor vorst en vaderland,” ‘t Ridderke nr.1 januarie-maart 2009)

 

 

Foto’s :

-Op de begraafplaats te Leest bevindt zich het indrukwekkend grafmonument van de Empains. Marie-Louise Empain, weduwe Denis, werd daar als honderdjarige in 1971 egraven.

-Edouard Empain, de stichter van het imperium.

-Het kasteel van de familie Empain in Battel. In 1941 werd het verkocht aan Boel-Temse. Daarna kwam het onder sekwester en werd verkocht en samen met de tuinen met de grond gelijk gemaakt.  

-De stoomboot van baron Edouard Empain. Hij liet de Leuvense vaart ter hoogte van Battel verbreden om met zijn schip tot aan het kasteel te kunnen varen.  

-Victoire Van Nuffel als kampioene van België.

Vervolg Fons Hellemans – foto’s onderaan.

 

 

            Fons was bevriend met de uit de Rupelstreek afkomstige maar in de

            Winkelstraat wonende auteur Piet Van Aken. Hij leverde er jarenlang brood.

            Ook die schrijver deed zijn duit in het zakje :

 

 

            Geachte familie

 

            Wie ook ons lot moge bestieren, het kent al te vaak een merkwaardig verloop :

            mensen als Alfons zouden niet zo ontijdig van ons mogen worden weggerukt.

            Hij behoorde tot de zeldzamen die hun goedheid niet berekend uitstallen

            maar ze dag aan dag onbewust uitdragen, als een onvervreemdbaar deel van

            zichzelf.

            Ik ben er nog steeds trots op dat hij me toegestaan heeft deze weinige jaren tot

            zijn goede vrienden te mogen behoren.

 

                     Piet Van Aken.

 

Piet Van Aken (zie ook : 3 mei 1984)

Was afkomstig uit de Rupelstreek (°Terhagen 15/2/1920, +Antwerpen 3/5/1984) en toen hij in Mechelen school liep kreeg hij les van o.a. Filip De Pillecyn, die zijn schrijfstijl zou beïnvloeden. Van Aken was schrijver van vooral sociaal geëngageerde romans, die hoofdzakelijk gesitueerd  zijn in zijn geboortestreek. Zij bekendste werk is de novelle de" Klinkaart" waarin hij op naturalistische wijze de ontnuchtering en ontluistering van een kinderziel door mensonterende sociale toestanden in een fabriek omschrijft.

Piet Van Aken woonde een vijftiental jaren te Leest (Winkelstraat, aan de grens met Hombeek) waar hij vier boeken  (‘Dood Getij’, ‘De Hoogtewerkers’, ‘De Blinde Spiegel’ en ‘De Goddemaers’) schreef.

Aan zijn vriend Fons Hellemans, die hij in de bakkerij ooit hielp, droeg hij ‘in memoriam’ zijn boek ‘Dood Getij’ op.

 

(Fons Hellemans : zie ook 13/9/1966 bij de officiële opening van zijn hernieuwde bakkerij.)

 

 

1978 – Zaterdag 14 januari : Tweede Grote Sportdansavond met Disco-Bar

            In zaal Sint Cecilia bij Mille Van Steen ging ten voordele van de wielrenner

            Karel De Prins de “Tweede Grote Sportdansavond” door met

            muzikale begeleiding van de disco-bar Electro Vero’s Drive In Discotheek.

            Karel De Prins was actief bij de liefhebbers.

 

 

1978 – 18 januari – Gazet van Mechelen :

                        

                               Ontruiming begraafplaatsen Leest en Walem

 

            “Door het college van burgemeester en schepenen van Mechelen wordt de

            bevolking ter kennis gebracht dat ingevolge een besluit van het college op de

            begraafplaats van Leest zal overgegaan worden tot de ontruiming van graven

            van de personen overleden tussen 1917 en 1953.

            Betreft 26 niet-gekochte gronden waarvan de grafzerken genummerd werden van

            366 tot 399.

            Deze graven worden ontruimd van 6 maart 1978 af.

            De belanghebbenden die dit wensen kunnen de grafzerken geplaatst op deze

            graven afhalen van 23 januari e.k. tot en met 3 maart 1978.

            De zerken welke niet werden afgehaald na 6 maart worden eigendom van de

            stad Mechelen...”

 

Foto’s :

-De grafrede werd uitgesproken door César Apers.

-Piet Van Aken

-Handgeschreven medeleven van Piet Van Aken.(Origineel Amelie Portael).

 

 

1978 – 12 januari : Bakker Fons Hellemans verongelukt.

            Alfons Maria Jozef Hendrik Hellemans, zoon van meester Alfons Hellemans en

            Alida Scheers en geboren te Mechelen op 24 mei 1929 kwam smartelijk aan zijn

            eind na een ongeluk met een moto.

            Bij het oversteken van de Leuvensesteenweg te Mechelen werd hij omstreeks

            23u25  door een motorrijder gevat.

            Alfons overleed kort na zijn aankomst in de St.-Jozefkliniek.

            De 23-jarige motorrijder Jozef Van Ballaar uit de Frans Van Dijkstraat te Deurne

            werd  met een handkwetsuur naar de kliniek gevoerd.

            Fons Hellemans was zaakvoerder van de gelijknamige bakkerij en ere-voorzitter en
            medestichter van de voetbalclub “Telstar” (het latere SK Rapid Leest).

            Fons was gehuwd met Amelia “Amelie” Maria Portael uit Peulis-Bonheiden.

            Het echtpaar kreeg twee kinderen : Lieven en Goedele.

            Op zijn bidprentje stond het volgende te lezen :

 

            “Het brood komt uit mijn handen, Heer;

            In dorp en stad wordt het geboden.

            Die nacht, waarin ik onverwacht

            begaf, heb Jij mij ’t brood gebroken.

 

            Lieve Fons, we hebben gehuild en waren ontdaan toen men ons dit kort bericht

            kwam melden.

            Toen werden de grenzen verschoven : een nieuwe mens werd jij

            voor ons.

            Jij was de oudste in een groot gezin waar goedheid werd geleerd.

            Dan kwam het werk : je wilde zo graag bakker worden.

            Uw eerste droom werd toen vervuld.

            En dan, dan werd je echtgenoot en vader.

            Samen met je vrouw en beide kinderen kende je geluk en ook verdriet.

            Fons, jij was de bakker van ons dorp.

            Je werd door velen graag gezien : je was ook opgewekt, heel spontaan en

            schijnbaar nooit verslagen.

            Je was een lieve kameraad : elk spel deed je plezier.

            Hard heb je gewerkt en maar weinig ontspanning genomen.

            Fons, er was een zang in jou, die nu voorgoed gaat leven.

            God, bedankt voor deze eenvoudig-goede mens.” 

 

            Doodsbericht

 

            Fons, die nacht waarin jij onverwacht

            begaf, heb ik geweend mijn broer.

            Bedwelmd heb ik het aangehoord

            dit kort bericht van d’overzij.

 

            Jij was de eerste van ons hier :

            de oudste zoon, het jongste kind.

            De lieve maat, de speelse vent

            tot kwam...de nacht van uw bestaan.

 

            Ik heb gehaast, verward mij aangekleed

            en zag jouw huis, een huis van steen.

            Dit kort bericht heb ik dan doorgeseind

            en sloeg de nagels in hun vlees.

 

            Dan zijn wij allen voortgegaan

            op zoek naar u, uw overschot.

            ‘k Heb nooit een mens zo stil gezien

            als daar dit uur, dit stille uur die nacht.

 

            Die nacht, jou eerst en laatst gezoend,

            was jij een baken op mijn weg.

            Een nieuwe mens werd jij voor ons

            waarin een zang die nu voorgoed echt leeft.

 

            Guido Hellemans 4/3/’78.

 

 

 

 

Foto’s :

-Een vertrouwd beeld van de joviale bakker.

-Spelers en bestuursleden van FC Telstar wachtten de lijkwagen op aan de St.Annakapel.

-Van links naar rechts : Jean Apers, Jean Neutiens, Jan Solie, Francois ‘Swa’ Bekaert.

Rij rechts : Eddy Apers, Willem Mees, Jef Apers, Fons Janssens, Victor De Lauw.

-Weduwe Amelie Portael geëscorteerd door haar kinderen Lieven en Goedele.

-Op de voorgrond links Jean Apers, midden Jef Daelemans, rechts Eddy Apers.

 

1978 – Leest Geweest

            Vanaf januari 1978 kwamen elke dinsdagavond tussen 20 en 22 uur een tiental

            Leestenaren samen in het oude klooster om er een foto-album van hun “dorp”

            samen  te stellen.

            De bedoeling van dit boek : de mensen en de kinderen van Leest een beeld te

            geven van wat het dorp was, hoe het er vroeger aan toe ging, een leven van hard

            werken, met de rites de passage, geboorten, communies, huwelijken...

            Het moest een familieboek worden, een lees- en kijkboek zonder pretentie, geen

            geschiedkundig werk, maar een boek in mensentaal, doorspekt met talrijke

            anekdotes, volksgedichten, citaten en karikaturen.

            Een gedeelte van de ongeveer 200 foto’s werd eerst gebruikt op een expositie.

            De idee van een boek over Leest was van oud-burgemeester Lauwers die dit

            voorlegde aan Georges Herregods.

            Werkgroep

            In de werkgroep zetelden buiten aalmoezenier Herregods 3 gepensioneerde

            onderwijzers (de meesters Huysmans, Hellemans en Meyers),Jeroom Verbruggen,

            Remi Spoelders, Kamiel De Wit, Antoon Lauwens , F. Verbruggen en Louis Van

            Roey.

            Op zo’n vergadering van die werkgroep wierp de aalmoezenier een foto op tafel

            en  de tongen kwamen los.

            Resultaat

            Nog datzelfde jaar kwam “Leest Geweest” uit. Een keurig verzorgd boek van

            ongeveer 350 blz. waarin de geschiedenis van Leest in woord en beeld werd   

            verteld in zeven hoofdstukken die elke een bepaald facet belichtten.

            Het redactiecomité bestond uit Frans Apers, Stefaan De Laet, Jan De Prins,

            Kamiel De Wit, Alfons Hellemans, Constant Huysmans, Antoon Lauwens,

            Frans Lornoy, Flor Meyers, Remi Spoelders, Louis Van Roey, Alfons Verbruggen

            en Jeroom Verbruggen. Tekst, illustratie en algemene leiding berustte bij Georges

            Herregods.

            “Leest Geweest” kostte 500 frank.

 

1978 – ‘De Band’ publiceerde een korte beschrijving van de Leestse verenigingen.

 

            Leestse Verenigingen in het “ Jaar van het Dorp”

 

            Chiro

            Vermits in Vlaanderen na de oorlog de Chiro als een “spelende jeugdbeweging”

            ingang  vond, achtte onderpastoor De Schutter het opportuun om met jongens-

            chiro te starten in 1948. Jan De Decker werd de eerste groepsleider.

            In 1963 startte de meisjes-chiro, gegroeid vanuit de “Landelijke Jeugd”.

            Dit geschiedde onder pastoor Coosemans en onder leiding van Hilda Silverans,

            Reinhilde Verbruggen en de eerste groepsleidster Reinhilde Polfliet.

            De chiro en de leiding zorgden elke zondag en op het jaarlijks 10-daags bivak

            voor zeer uiteenlopende activiteiten op maat van de verschillende

            leeftijdsgroepen. De laatste jaren trokken jongens en meisjes met 80 tot 85

            leden op bivak.

            Het spel werd in de chiro beschouwd en beoefend als een methode, een

            perspectief  om mekaar te helpen volwassen en volwaardige mensen te worden.

            Daarop zinspeelden de jaarthema’s en de veelzijdige bivakspreuken.

 

            Vevoc (Vereniging van Oud Chiroleden)

            Gestart in 1973 bij de viering van 25 jaar chiro onder impuls van enkele

            Idealisten-oud-chiroleiders.

            In 1978 uitgegroeid tot een groep van 190 leden.

            Bedoeling van Vevoc : een moreel en daadwerkelijke steun te zijn voor de

            plaatselijke chiro-afdelingen en tevens een blijvende band te vormen voor

            oud-chiroleden, een band die zijn uitdrukking vindt in allerlei sport-activiteiten,

            in ontspanningsavonden, waar chiro-vrienden elkaar kunnen ontmoeten.

 

            Landelijke Gilde

            Was naast haar zusterorganisatie “Bedrijfsgilde” een belangrijk deel van de

            grote Boerenbond.

            De Landelijke Gilde richtte zich vooral plaatselijk tot alle landelijke mannen,

            al dan niet agrarisch gebonden.

            In 1978 telde deze vereniging 130 leden en ze hield zich bezig met godsdienstige

            (gespreksavonden) en culturele vorming (opendeurdagen-film-breughelfeesten),

            sport (voetbal-fietstochten) en ontspanning (eendaagse en tweedaagse reizen,

            jeugdfilm).

 

            K.V.L.V.

            Katholiek Vormingswerk voor Landelijke Vrouwen werd gesticht in 1922.

            Langs vergaderingen, cursussen, lessen, reizen, e.a. kregen de 220 leden een

            waaier van mogelijkheden aangeboden om zich individueel te ontwikkelen tot een

            volwaardige vrouw.

            De “Agra”vrouwen kregen hun eigen activiteiten en alle leden werden

            geïnformeerd via hun maandblad “Bij de Haard”.

 

            K.L.J.

            De K.L.J. was een jeugdbeweging voor jonge volwassenen die eens per maand    

            vergaderde.

            De activiteiten bestonden uit  spelletjes aangepast aan de leeftijd, dropping,

            gesprekken, een jaaruitstap e.a.

 

            Rijvereniging Sint Niklaas Leest.

            Gesticht door afstammelingen van vroegere ruiters.

 

            K.V.G.

            Katholieke Vereniging voor Gehandicapten, afdeling Zennevallei met naast Leest

            de gemeenten Hombeek, Heffen en Heindonk.

            Gesticht in het jaar 1970 te Leest.

            Telde in 1978 66 gehandicapten en 69 vrienden-leden.

            Buiten de hulp van allerlei aard aan haar leden bood de vereniging ook

            ontspanning met als hoogtepunt het jaarlijks kerstfeest te Hombeek (vorig jaar

            150 deelnemers) dat steeds werd opgeluisterd door het “Leestse Zangkoor”.

 

            K.W.B. Katholieke Werknemersbeweging.

            Werd in 1949 gesticht en telde in 1978 103 leden.

            Voornaamste doel van de vereniging : haar leden de nodige informatie

            verschaffen en hun belangen te behartigen.

            Ook het godsdienstige, het sociale pakket en ontspanning kwamen aan bod.

            Enkele traditionele activiteiten :

            kaartprijskamp tijdens de winterperiode, paasrecollectie, K.W.B.-reis in

            september, teerfeest in oktober, rondgang Sint-Niklaas in december gevolgd door

            een Bal, volleybal, verbond K.W.B.-tornooien en voetbal : deelname aan het

            “Sinksentornooi” van SK Leest.

            Verder was er voor de leden het maandblad “Raak”.

 

            K.B.G. Kristelijke Bond van Gepensioneerden

            De K.G.B. afdeling Leest werd gesticht in december 1962 door toedoen van de

            Willebroekse politicus Stan De Clercq.

            De bond vertrok met een felle start en telde bij de eerste ledenwerving 120 leden.

            Werden als bestuursleden verkozen : Constant Buelens als voorzitter, Jozef

            Leemans als secretaris en Jan Lauwens als schatbewaarder. Onderpastoor Verbist

            was proost. Hun lokaal was de parochiezaal.

            De Bond was arrondissementeel aangesloten bij de federatie der kristelijke

            bonden voor gepensioneerden van het arrondissement Mechelen (Onder den

            Toren, 5).

            Doel : belangen leden nagaan en behartigen, zowel op geestelijk als op stoffelijk

            vlak.

 

            Kon.Fanfare St.Cecilia

            Gesticht in 1899. Voornaamste doel was de volksmuziek te laten bloeien in

            Leest. Daartoe organiseerde de vereniging talrijke feestelijkheden.

 

            Rust Roest

            Gesticht in 1921 door 6 personen waarvan er nog 2 in leven waren : Alfons

            Hellemans, ere-voorzitter en Jaak Publie, ere-ondervoorzitter.

            In 1978 hadden ze er 132 vertoningen opzitten waarvan 88 verschillende

            toneelwerken en 15 optredens buiten de gemeente.

 

            Davidsfonds

            Gesticht in 1925. Als plaatselijke afdeling van een grote socio-culturele

            vereniging wou ze haar steentje bijdragen tot een meer bewust en gelukkig

            sameleven van hun mensen.

            Het uitgaveplan gaf haar leden de kans om aan zelfvorming te doen.

            Een rijk gamma aan boeken, platen, film, toneel of kleinkunst maken dit mogelijk.

            Specifiek voor de Leestse afdeling is de jaarlijkse tentoonstelling met Pasen.

            (De Band,1978)   

 

Zr M. Liguori – Laure Desmet – 27 dec 1912.

Zr M.Mechtilde – Caroline Jacobs – 5 jan 1913.

Zr M. Marguerite – Léonie Desimpel – 17 jan 1914.

Zr Madeleine – Marie Van Velthoven – 28 juli 1897.

Zr M. Aloyse – Comtesse Marie de Calonnes Marquise de Courtebourne – 25 aug (onleesbaar)

(noot : zij was een kleindochter van gravin de Courtebourne, die te Oostakker de grot liet bouwen in haar tuin).

Zr M.Séraphine – Judith Plasschaert – 10 april 1914.

Zr Alphonsine – Melanie Scheyns – 22 dec 1909.

Zr Joseph – Marie Anne Lauwens – 25 juni 1901. (noot : zover wij weten de enige Leestse. Ze was een kind van Frans en Barbara Van San)

Zr M. Gabrielle – Marie Demeumeruse – 16 okt 1925.

Zr M. Anne Joseph – Alix Karel – 12 jan 1925.

Zr M. Christine – Joséphine Dormal – 25 juli 1921.

Zr Célestine – Adèle De Crackte – 3 dec 1907.

Zr Francoise – Anna Philips – 18 maart 1900.

Zr Alphonse – Eugénie Queroy – 9 april 1904.

Zr M. Clément – Gabrielle Gillis – 27 jan 1929.

Zr Marthe – Joséphine Van der Beck – 3 sept 1929.

Zr Véronique – Marie Goossens – 1 okt 1921.

Zr Brigitte – Céline Haulot – 1 juni 1926.

Zr Thérèse – Barbe Preudhomme – 15 sept 1927.

Zr Marie Claire – Maria Albrechts – 18 sept 1931.

Zr M. Pia – Maria Terwaghe – 26 april 1927.

Zr M. Thérèse – Marie Castelain – 29 jan 1922.

Zr Marie Berchmans – Prudence Galle – 7 dec 1931.

Zr Clément – Hortense Verhagen – 29 mei 1934.

Zr M. Gabriel – Elodie Strybol – 29 sept 1961.

Zr Joséphine – Phareïlde De Rey – 23 juli 1964.

Zr M. Anne Joseph – Flore Faglin – 4 jan 1962.

Zr Alphonse – Pauline Erkens – 20 maart 1972.

Zr Michaël – Anna Kalytiak – 3 juni 1974.

Zr Dominique – Rosalie Van den Hemel – 31 mei 1927.

Zr M. Francoise – Maria Confin – 6 maart 1930.

Zr M. Jeanne – Hélène Daman – 26 maart 1913.

Zr M. Fajelia – Anna Druwé – 23 febr 1937.

Zr M.  Madeleine – Julia Rademakers – 17 maart 1938.

Zr M. Augusta – Julia Van Rijmenant – 13 jan 1938.

Zr M. Raphaël – Marie Van Loo – 26 dec 1932.

Zr M. Dominique – Marie De Hertoghe – 2 april 1938.

Zr M. Joseph – Augusta Bléville – 13 jan 194(?).

Zr M. Lutgarde – Martha De Clerck – 13 dec 1940.

Zr M. Julienne – Victorine Erneste – 31 mei 1941.

Zr M. Bernard – Antoinette Roberti – 25 feb 1941.

Zr M. Aimée – Marguerite Wijnants – 25 jan 1942.

Zr M. Aloyse – Gabrielle Balette – 28 jan 1942.

Zr M. Lamberta – Léonie Lamal – 1 maart 1941.

Zr Raphaël – Angela Bindinger – 1 maart 1941.

Zr Eligia – Jeanne Joosen – 26 feb 1942.

Zr M. Alphonse – Marie Van den Abeele – 14 mei 1942.

Zr M. Gerard – Alida Vets – 8 jan 1943.

Zr Géraerd – Rosine Van hée – 22 maart 1954.

Zr Marguerite – Emma Amants – 1 okt 1953.

Zr Gabriël – Gertrude Kwanten – 19 juni 1953.

Zr M. Xavier – Felicie Roba – 18 mei 1946.

Zr M. Jean – Alice Genin – 19 juli 1945.

Zr M. Stanislas – Louise Wigny – 31 juli 1952.

Zr M. Agnès – Valérie Francken – 24 juni 1950.

Ze M. Paul – Ida Cappe – 13 dec 1957.

Zr M. Liguori – Marie Vervaeke – 28 maart 1958.

Zr Antoine – Eugénie Bernimoulin – 3 jan 1958.

Zr M. Michaëla – Victoire De Marré – 28 maart 1961.

Zr M. Augustin – Jeanne Polanska – 8 sept 1961.

 

En VAN GRAFSTENEN GESPROKEN :

 

Bij het van nabij bekijken van het stukje natuurreservaat (lees : vuilhoop) achter de Sint Apolloniakapel, dat door velen als stort wordt gebruikt (quousque tandem, hoelang nog ?),

ontdekten we tussen de distels, kapotte stellaflesjes en kasseien een interessante grafsteen uit 1556. Ongelooflijk maar toch waar.

De tekst luidt als volgt :

‘(Hi)er leet begrave ioncker (Ja)cop Schoff Heere Jacops (so)ne ridder in zyne tyt  (ed)elman des huys vade heere (va)n Beveren en Guidon van der Benden die sterf opt (…) doch mey an°

Xv( en Lvi (1556)’.

Wij hopen deze grafsteen een waardige plaats te kunnen geven tussen de aanplanting rond de Apolloniakapel.

      G.H.”

 

De orde van de redemptoristinnen is een contemplatieve orde die in 1731 gesticht werd door de heilige Alphonse de Liguori. De bakermat van de orde ligt in Italië, meer bepaald in de stad Scala. In België werd het eerste huis van de redemptoristinnen gesticht te Brugge in 1841 door Eugén Dijon. De kloostergemeenschap groeide snel en in 1855 werden twee nieuwe huizen gesticht, één te Dublin (Ierland) en één te Brussel. Dat laatste klooster verhuisde in 1858 naar Mechelen. De redemptoristinnen droegen een rode habijt met blauw schapulier en werden om die reden ‘rode nonnen’ genoemd.

 

Foto ‘s :

-De negentiende-eeuwse grafzerk van de redemptoristinnen langs de zuidkant van het kerkhof.

-De grafsteen van Ridder Schoff.

 

 

1977 – December : Het hoekje van de Meisjesschool

 

“Reeds een paar weken vooraf was er in elke hoek van de klas een groepje kinderen lustig aan het voorbereiden op het komende kerstmis van de school. De kleuters hadden al enkele keren gevraagd hoeveel maal ze nog moesten slapen zo nieuwsgierig waren ze. Het kerstfeest kwam naderbij. Zenuwachtig hadden alle kinderen voor de laatste keer hun rol geoefend. Trippelend van ongeduld gingen we twee per twee in de rij naar de parochiezaal. Gelukkig had iedereen een stoel.

Het werd donker. Zachtjes schoof het gordijn open en daar klonken de eerste kerstliederen van het Leestse kinderkoor door de zaal. Niet alleen het Leestse kinderkoor was er, maar ook de Leestse boeren en natuurlijk waren de boerinnetjes meegekomen. Ze hadden voor ons een mooi volksdansje.

Het kerstverhaal door de kinderen uit het 2^de en 3^de leerjaar was echt prachtig. Zo mooi ook was het schimmenspel over Sneeuwitje gespeeld door de leerlingen van het 4^de jaar.

Nu kwam het langverwachte ogenblik. Het optreden van Sloeberke, de sprekende pop. Al de kleuters keken met grote ogen naar die rare pop die kon spreken. Ongeduldig zaten de kinderen op hun stoel te schommelen als de omroeper zei dat het volgende programma binnen een kwartiertje zou volgen met een versnapering tijdens de pauze.

Na de pauze was het doodstil. Immers de kinderen van de 3^de graad speelden de thriller ‘Spoken op het kasteel’.

Na dit spannende avontuur kwam er iets heel prettigs. Het was een Eurosongfestival.

Er waren tientallen zangeressen met allerlei mooie liederen zoals Vivi met ‘Daar was laatst een meisje loos’ en nog veel meer zoals : Ilse Michel, Rita Corita, enz..” (De Band)

 

1977 – Dat jaar (enkel jaartal bekend) publiceerde Georges Herregods in ‘De Band’ :

 

                                                  “Bij een gerestaureerde grafsteen.”

“Tegen de kerkhofmuur van Leest staat een grafmunument : ‘Rustplaats van de Monialen Redemptoristinnen van het klooster Sint Alfonsius Mechelen”. Wat staat deze grafsteen daar te doen ?

Deze zusters Redemptoristinnen, in de volksmond beter bekend als ‘de rode nonnen’ omdat ze in het rood gekleed waren, hadden hun klooster te Mechelen. Ze lieten hun dode zusters begraven op het kerkhof van Leest. Zo werden tussen het jaar 1861 en 1974 hier te Leest 94 ‘rode nonnekes’ begraven. Vandaar deze grafsteen. Hij bevatte vroeger de Franse tekst : Sepulture des Religieuses de l’ ordre du T.S. Red. du monastère de St Alphonse à Malines.Rip.

Deze grafsteen was in verhakkelde toestand. Na overleg tussen de pastoor en de stad Mechelen werd overeengekomen dat deze steen, terug gerestaureerd, zijn plaats zou krijgen tegen de muur van het kerkhof, als een blijvende herinnering aan deze kloosterzusters die hier hun laatste rustplaats kregen. Dat is ondertussen gebeurd.

Een beetje historiek…

Rond het midden van voorgaande eeuw had het klooster van de Redemptorinnen te Brugge meer nonnekes dan voorzien door hun heilige regel. De toenmalige kardinaal Sterckx nam in 1854 het voorstel van de bisschop van Brugge aan, om enkele van deze zusters over te nemen die te Brussel een nieuw klooster zouden beginnen. Op 18 april van dat jaar trok Moeder Marie Alphonse met zuster Marie Gabriel als vicares en 12 andere zusters naar de hoofdstad, en namen voorlopig hun intrek in de Josaphatstraat te Schaarbeek.

Oorspronkelijk wilden ze zich vestigen te Elsene, maar op voorstel van de kardinaal, vertrok de communauteit ten slotte op 6 oktober 1858 naar Mechelen, in de Bleekstraat nr 8.

Ze verbleven daar tot 1966. In het jaar 1959 reeds had kardinaal Van Roey hen een stuk grond aangewezen te Bonheiden, waar ze een nieuw klooster konden zetten. Het duurde echter nog tot oktober 1966 vooraleer de sleutel op de deur zat.

Zoals hierboven vermeld werden tot 1974 al hun overleden zusters te Leest begraven.

 

Lijst der zusters Redemptoristinnen van Mechelen die te Leest begraven zijn, met kloosternaam, ‘in-de-wereld’-naam en datum van overlijden :

Moeder M. Alphonse – stichteres – Eugenie Dijon  - 23 maart 1869.

Moeder M. Gabrielle – medestichteres – Marie Victoire Eder - 1 februari 1888.

Zr Marie Michelle – Charlotte Bicquet - 26 januari 1861.

Zr Antoinette – Anna Smeets  - 11 juni 1879.

Zr Joseph – Elisabeth Torfs – 20 maart 1864.

Zr Scholastique – M. Agathe Peters – 19 april 1882.

Zr Marthe – Virginie Moerkerke – 20 februari 1866.

Zr M. Stephanie – Elisabeth ’T Serclaes – 10 januari 1868.

Zr M. Victoire – Emma de Moerman d’ Harelbeke – 23 juli 1868.

Zr Joseph – Rose Gillet – 25 mei 1883.

Zr Marie Agnès – Josephine Dupont – 29 dec 1890.

Zr Marie Thérèse – Léonie Demaisières-de Wault -16 okt 1879.

Zr Marie Gonzague – Emma Kaus – 25 jan 1867.

Zr M. Anne Joseph – Baronne Amelie Van der Straten-Waillet – 8 maart 1895.

Zr M. Mechtilde – Celine Urbain – 2 nov 1876.

Zr M. Francoise – Eulalie de Cambray – 10 aug 1867.

Zr Marie Cécile – Cornelie Peyrot – 12 april 1898.

Zr Philomène – Henriette Robert – 16 jan 1894.

Zr Séraphine – Elisa Deschreyvers – 26 dec 1891.

Zr Jeanne Berchmans – Catherine Van Gompel – 18 juni 1875.

Zr Alphonse Thérèse – Regina Breidenbeut – 13 mei 1877.

Zr Augustine – Anna Ramakers – 14 juni 1897.

Zr Raphaël – Catherina Van Zonhoven – 13 febr 1899.

Zr M. Gonzague – Elise Gotschalck – 7 sept 1903.

Zr Mechtilde – Celine Urbain – 2 nov 1876.

Zr M. Séraphine – Angèle Aubépin – 23 juni 1871.

Zr M. Paul – Octavie Galband du Fort – 2 nov 1901.

Zr M. Jeanne – Joséphine Crielars – 31 dec 1898.

Zr M. Clémentine – Flavie Rowijs – 9 dec 1903.

Zr Alphonsine – Céline Demarlier – 9 sept 1906.

Moeder M. Alphonse – Comtesse M. Louise de Villégas de St Pierre – 12 dec 1917.

Zr Marie Rose – Baronne Maria Coppens – 27 april 1915.

1977 – 24 november 1977 – Kerk en Leven nr.45 : Davidsfonds

            “Wees niet te haastig om uw kerst- en nieuwjaarskaarten te kopen : ter 

            gelegenheid van het “Jaar van het Dorp” geeft Davidsfonds Leest een reeks van

            twaalf postkaarten uit : Leest gezien en geschetst door zes Leestse tekenaars.

            Deze kaarten worden u vanaf volgende week ten huize aangeboden.” 

            (Zie onderaan)

 

1977 – 27 november : Veelzijdigheidswedstrijd voor pony’s.

            De Landelijke Rijvereniging Leest organiseerde op 27 november een

            veelzijdigheidswedstrijd voor pony’s (70 in totaal uit gans de provincie

            Antwerpen) op het Hoogveld te Leest.

            Drie leden van de LRV Leest behaalden ereplaatsen.

            “Tijdens de laatste weken van de winter van 1977 begon bij een aantal jonge

            mensen uit Leest het paardenbloed te werken.

            Er werden hoofden bij mekaar gestoken en na verloop van een paar weken werd

            de Rijvereniging Sint Niklaas weer opgericht.

            We zeggen wel degelijk weer opgericht want nog niet zoveel jaren geleden is de

           vorige rijvereniging wegens trouwgevallen en andere ongelukken stilaan de mist

            ingegaan.

            Na ongeveer een maand konden de bewoners van de Kouter in Leest enkele

            dapperen aan het werk zien die met zweet en blauwe plekken de geheimen der

            edele rijkunst probeerden te ontsluieren. Of hun dat reeds gelukt is laten we

            buiten beschouwing. Wat ons echter wel gelukt is, is het uitbouwen van een

            rijvereniging van ongeveer dertig actieve leden.

            (...) “

            (De Band, december 1977)    

 

1977 – Zaterdag 3 december : Groot Sint-Niklaasbal

            van KWB-Leest, aanvang 21 uur, in de Parochiezaal, Kouter Leest.

            Orkest : De Bergklomers.

 

Enkele van de 12 postkaarten gezien door Leestse tekenaars.

-Dorpsplein.

-Gemeentehuis.

-Rendelbeekhoeve.

-Hof van den Nieuwen Boer.

-De Bleukens.